Santiago op de elektrische fiets, vertrek 15 mei 2011 om 9.30 u. vanuit Landgraaf

Foto's van de eerste tien dagen op de fiets naar Santiago en verandering van het blog reizen

2011-08-13T07:14:00.002+02:00

De foto's van onze fietsreis naar Santiago de Compostella van de eerste tien dagen kun je terugvinden op http://www.maus-sturmer.nl/. Klik op nieuwste aanvullingen en dan op de foto met de Eiffeltoren.

Met mijn tweede blog http://reizenenvakantie.blogspot.com/ waren zoveel problemen om hem op internet te krijgen, dat je er alleen maar op kon komen via de link, niet via Google. Gisteren een nieuw blog gemaakt, waar je via de link en Google op kunt komen: http://fietsvakanties-reizen.blogspot.com/. Het is leuk als je ook hier gratis lid van wilt worden. Voor de volgers die zich op de foute site hadden aangemeld mijn excuses. Ik hoop dat u zich opnieuw aan wilt melden.

Het derde blog gaat over verhalen uit het leven gegrepen en andere zaken, die heel herkenbaar zijn voor ons allemaal. Heb je interesse of vind je mijn verhalen en tip leuk,, wordt dan gratis lid en meld je aan bij: http://hebjijdatnuook.blogspot.com/

Wat een pracht-foto's! Je hebt het toch maar voor elkaar gekregen hè! was toch ook flauwekul: wel ruiters, die "op hun gemak zitten", maar geen e-bikes!!!

wat voor e-bike heb je Wij hebben een eenvoudige, zonder versnellingen, van de ANWB, een Adventure. Al vanaf 2004.

Fotograferen is ook een hobby van mij.

Tzt als ik niet meer zoveel tijd nodig heb voor mijn zieke man Ton, zou ik ook wel iets dergelijks willen, zo'n blog of hoe je dat noemt.

Kan ik jouw foto's ook als diavoorstelling bekijken? zodat ik ze in het groot kan zien?

Veel groetjes van

Joke

Ik wilde je trouwens nog steeds vragen of je tóch de onderscheiding ontvangen hebt terwijl je met je e-bike naar Santiago ging!

groetjes, Joke

Maandag 11 juli 2011 Onze fietsen zijn eindelijk aangekomen

2011-07-12T08:47:00.001+02:00

Na lang wachten, zijn ze toch gekomen. Onze fietsen, smerig, maar goed en netjes verpakt. Ook hier waren weer problemen. Is elke fiets binnen 5 dagen op je woonadres, bij ons werden het 12 dagen. Het verzendhuis moest eerst speciale dozen bestellen voor elektrische fietsen, iets wat voor hun ongebruikelijk was. Onze fietsen zijn groter en kunnen niet uit elkaar gehaald worden om in de verpakking te stoppen, zoals bij een normale fiets gebeurd.

In Spanje zijn er nauwelijks elektrische fietsen te koop, een open markt dus.

Een nieuwe uitdaging is gekomen. Heb ik het gevecht gewonnen tegen de kerk, nu begint het gevecht tegen de vliegtuigmaatschappijen, dat elektrische fietsen gelijk mee mogen vliegen en ik hoop maar dat ook hier Giant mee wil werken om dit voor elkaar te krijgen.

We zijn nu 12 dagen thuis en het gewone leven gaat weer zijn gangetje. Toch zijn er dingen veranderd. In mezelf, maar ook naar mijn gevoel om me heen. Ik kijk in een aantal zaken anders tegen de dingen aan, relativeer meer, maar besef ook dat andere dingen waardevoller zijn geworden, terwijl andere zaken juist onbelangrijker zijn geworden.

Fijne dag allemaal.

De Compostela diploma's van Maus en Wiel

2011-07-02T20:30:00.003+02:00

Compostella van Maus met de officiele namen in het Latijn vertaald.

Compostella van Wiel met de officiele namen in het Latijn vertaald.

Dag 47 en 48 30-06-2011 van A-Coruna naar Landgraaf en 1 dag na thuiskomst

2011-07-01T17:51:00.003+02:00

Vanmorgen om kwart voor zes werden we gewekt door het hotel en onze eigen telefoons. Ook hier weer onrustig geslapen. Je neemt afscheid van een kostbare periode, die je niet zo maar achter je laat. Er stond een mailtje van Diane of we niet nog een dag in Amsterdam konden blijven, maar achteraf hoefde dat toch niet. Gelukkig maar. We hebben geen schone kleren meer bij ons en het voelt ook niet lekker.

Om zeven uur met een taxi naar het vliegveld Het is niet groot, maar behoorlijk druk. We staan als eerste bij de incheckbalie, zodat we keuze hebben om te zitten waar het voor Wiel makkelijk is met zijn lange benen. Het wordt de nooduitgang. Als ons wordt uitgelegd dat wij verantwoordelijk zijn voor het openen van het noodluik wordt het hem wit om de ogen. Hij zal nooit met plezier in een vliegtuig stappen, hoewel we voor het eerst geen tabletjes of kalmerende druppels bij ons hadden. Maar hij heeft zich kranig gehouden. Moest alleen niet tegen hem praten en dat terwijl het daarboven zo mooi was. De wolkenvelden waren hoog en grillig met prachtige vormen. Soms herkende je er figuren of dieren in, zoals een beer met een klein beertje in de armen, of een mensenhoofd. Wiel is beslist niet te bewegen ernaar te kijken. Toch vliegt de tijd om. Ik speel een spelletje op de computer tussendoor en Wiel zit met gesloten ogen naast me. Om kwart over twaalf landen we op Schiphol. Eerst maar eens wat broodjes gehaald en wat te drinken voor onderweg. We nemen de trein en moeten in Utrecht overstappen, maar als we dat gelijk doen komen we te vroeg aan en dat zal niet op prijs gesteld worden.

Tijdens het wachten in Utrecht eten we de restje van de broodjes van Schiphol op in een hoekje waar iemand nauwelijks oog voor ons heeft, maar wij zien iedereen en het is enig om mensen te kijken. Je af te vragen;, waar ga je naar toe? Is het voor je werk of voor je plezier dat je de trein pakt? Wat zou ik velen graag even fotograferen, niet om te bespotten, maar om wat ze uitstralen en uitdragen.

Om acht over half drie pakken we de trein naar huis. Het voelt heerlijk aan om thuis te komen, maar verdrietig om wat we achter laten. Onze thuiskomst is hartverwarmend. Zowel Wiel als mijn kinderen waren in mijn huis aanwezig. Mijn meisjes hadden heerlijk spaghetti gekookt en later is er nog friet bijgehaald, zodat ieder voldoende te eten had. Tijdens het eten krijgen wij een achthoekig glas op voet aangeboden met de volgende tekst:

Maus Sturmer & Wiel Palm

Landgraaf – Santigao 2395 km.

Een geweldige prestatie

Het is laat geworden en het enige waar we nog aan denken is slapen. Dat doen we tot acht uur aan een stuk door vanmorgen. Het is nogal dubbel. Je mist de routine van de laatste weken, je mist ook de routine van je leven van voor deze reis. Je moet je weg weer zien te vinden. Je bent blij thuis te zijn, maar ik mis ook het avontuur. Wiel heeft dat minder dan ik.

De ervaring van deze reis zal zeker nog heel lang doorwerken, misschien de rest van ons leven. Er zullen dingen anders en waarschijnlijk beter zijn dan voorheen. We hebben lessen geleerd onderweg die we de rest van ons leven zullen gebruiken op weg een ander en beter mens te zijn dan voorheen.

De weg naar Santiago als wandelaar of fietser geeft saamhorigheid tussen mensen uit heel de wereld. Bijna alle naties lopen of fietsen. Praten met elkaar. Luisteren belangstellend, met respect en begrip naar elkaars verhalen. Er is vriendelijkheid, openheid en vrijheid. Als de hele wereld dit respect, deze vriendelijkheid behulpzaamheid naar en voor elkaar, op zou brengen, zouden we in een wereld van vrede leven. Het zal altijd een wens blijven, maar in deze kleine wereld, waarin we allemaal hetzelfde doel hebben, Santiago bereiken, is dit streven geen wens, maar werkelijkheid geworden. Een wens die ik uit wil spreken voor elk volk, elk werelddeel elke stad of dorp. Verdraagzaamheid, liefde, begrip en respect voor elkaar. Het is de basis van ons bestaan. Wij hebben ervaren dat al deze onderdelen ons samen rijker heeft gemaakt.

Dit blog blijft op internet staan in de hoop dat anderen iets kunnen gebruiken van onze ervaring met de elektrische fietsen naar Santiago te rijden. Niemand hoeft het hele traject te rijden, in wezen mag je 300 km. rijden, dan krijg je al je Compostella. Maar ik moet erbij zeggen dat dit wel de zwaarste zijn. Zelf had ik geen kilometer van die 2395 km. willen missen.

Met dank aan alle sponsors die deze reis voor mij mogelijk hebben gemaakt. Dank ook aan allen die ons onderweg steeds weer hebben gesteund, mailtjes gestuurd en een steuntje in de rug gaven. Niet iedereen reageerde op het blog, maar velen via de mail. Het gaf ons kracht om door te gaan. Dank aan allen die ons onderweg de weg hebben gewezen, een stukje meereden zoals Enrique en vele andere onbekenden. Dank aan de mensen die ons gastvrijheid verleenden, een bemoedigend woord gaven en dank aan allen die ik misschien vergeten ben te noemen op dit moment.

Maus Sturmer & Wiel Palm
Plezier in Santiago

Dag 46 29-06-2011 van Santiago naar A-Coruna

2011-06-29T21:53:00.003+02:00

Gisteravond, rond 11 uur, stond ik op van het bed en kreeg iets scherps in mijn knieholte. Het bleek een veer van de matras te zijn, die kapot was gesprongen en dat deed behoorlijk zeer. Ik was net uitgekleed en moest me weer aankleden om de man achter de balie duidelijk te maken dat hij mee moest komen om te kijken. We kregen onmiddellijk een andere kamer toegewezen op een verdieping lager. Heel netjes, maar om twee dubbele fietstassen, 2 kleine tassen, een grote kledingzak, helmen en andere attributen ’s avonds laat weer in te pakken, te versjouwen en weer uit te pakken is geen lolletje. Bovendien maakte hij duidelijk dat we de andere morgen dan weer een andere kamer kregen, want deze was voor 4 personen.

Opeens kregen we er allebei schoon genoeg van. Het hotel beviel al niet en nu nog twee keer verkassen, we wilden ineens allebei naar huis. Tot in de nacht aan de computer gezeten, maar om de fietsen mee te kunnen nemen, konden we nergens vinden. Vanmorgen al vroeg ontbeten, samen met de Helga en Marie Louise, die vandaag naar huis gingen.

Als eerste naar de bank om papiergeld in euromunten om te wisselen. Ik legde uit waarvoor en hoefde niet eens kosten te betalen. Met de lange lijst van lieve mensen die mij hebben gesteund en een kaarsje wilden laten branden in Santigo, met of zonder boodschap erbij, zijn Wiel en ik samen naar de kerk gelopen. Voor iedereen werden 5 elektrische kaarsjes aangestoken. Helaas was er geen mogelijkheid in welke kerk dan ook om echte kaarsen te kopen. Bij elke persoon voor wie de kaarsjes waren heb ik de wens uitgesproken die was vermeld. Waar niets was vermeld heb ik voor die personen, iedereen staat onderaan en links vermeld op het blog, de wens gevraagd voor gezondheid en liefde. Het was vroeg en er waren weinig mensen in de kerk. Bijna alle kaarsjes waren uit. Toch moesten we de kaarsjes over drie altaren verdelen, zovee hebben we er gebrand. Het was nu ook rustig genoeg om achter het altaar omhoog te lopen naar St. Jacob. We wilden ook hem bedanken voor zijn zorg en hulp voor ons onderweg,

Daarna op zoek naar een reisbureau. Gelukkig sprak een van de dames Engels. Maar wat een problemen om de elektrische fietsen. Tijdens het boeken van de vlucht gaf de ene maatschappij aan dat ze wel mee mochten en de volgende weer niet. Daarna de eerste ook weer van niet. Het vrouwtje werd er echt crazy van. Ze heeft twee uur aan de telefoon gehangen met allerlei soorten bazen van de luchtvaartmaatschapijen, maar uiteindelijk was en bleef het antwoord toch ‘nee’. De fietsen mochten niet mee. En dat terwijl het lithium batterijen zijn die ook in telefoons en computers zitten.

Nu wisten we dat er een Nederlandse maatschappij was, die haalt en brengt de fietsen van Santiago tot aan Vessem en van daaruit worden ze naar je huis gebracht. Duurt een week. Je betaald voor de fiets en wil je bagage meegeven komt dat er extra bovenop. Het vrouwtje van het reisbureau had nog een adres: Mailboxes van UPS in de straat: Santiago de Guayaquil. Wij zijn bijzonder te spreken over de service en de kosten. Per fiets 90 euro en je mag voor 10 euro meer al je bagage meegeven, welke netjes in dozen wordt verpakt, evenals de fiets.

Eindelijk was het fietsprobleem na 3 uur geregeld, nu de vliegtickets nog. Dat duurde maar tien minuten. We hadden twee mogelijkheden. Vanuit Santiago vertrekken, via Barcelona en daar 2 tot 5 uur wachten, lag een aan de prijs, of voor 30 euro meer via A-Coruna vliegen met een rechtstreekse vlucht die iets minder dan 3 uur duurt. De keuze was makkelijk. Met de trein naar A Coruna, daar slapen en morgenvroeg om half tien vliegen. Ook hier staan we verbaast. Twee personen in de trein met een afstand van iets meer 35 minuten moesten we 10 euro samen betalen. Ik betaal voor mij alleen al meer als ik alleen reis van Heerlen naar Maastricht. Het zijn luxe treinen, wat bij ons voor 1^e klas doorgaat.

Intussen Frans en Inigo gebeld, die na de kerk nog even afscheid kwamen nemen en daarna zijn we naar het station gelopen. 35 Minuten met de trein en een hotel vlak naast het station, waar we hetzelfde voor betaalden als in Santiago, maar wat een grandioos verschil van service, kamer en entree.

Eerst een paar uurtjes geslapen, wat gewinkeld en het laatste aan spullen wat we niet nodig hadden weggedaan. Lekkere pizza gegeten en nu om half tien in bed even schrijven. Om kwart voor zes gaat de wekker. Helaas geen foto’s vandaag, de snoertjes hebben we per ongeluk in de bagage laten zitten en die komt zaterdag of maandag pas aan.

Een kort verslag van vandaag, morgen de reis naar huis. We hopen morgen tussen 5 en 6 uur aan te komen. Voor vanavond welterusten allemaal.

Dag 45 28-06-2011 Santiago dag 1.

2011-06-28T21:58:00.004+02:00

Achter dit St. Jacobsbeeld loopt iedereen langs om het vast te houden, te kussen en/of te omhelzen

Na een gezellige avond buiten op het terras, kwam ik opnieuw niet in slaap. Ook Wiel was steeds wakker tijdens zijn snurk en pufgeluidjes of doodse stilte momentjes. Toen het op slapen aankwam werd het heel benauwd in de kleine kamer. Een tweede probleem bleek tijdens de rustperiode van Wiel, het bed te zijn. Zijn voeten staken helemaal buiten boord. Een 1.80 bed voor iemand van 1.93mt is natuurlijk niet bevorderlijk voor je nachtrust. Neem daarnaast ook nog alle indrukken van vandaag. Het gevoel van supertrots zijn, van eenheid en delen, dat alles maakt dat je niet in slaap kan komen. De warmte en benauwdheid in de kamer werkte daar niet echt aan mee. Voor zijn voeten vond Wiel een oplossing. Een laag tafeltje werd aan het voeteneind gezet. Een extra deken er op en het bed was verlengd. We moesten er maar niet bij stilstaan hoe het zou gaan als hij er ’s nachts uit zou moeten, want er was geen loopruimte meer en de enige oplossing was dan letterlijk over me heen kruipen.

Ik kreeg het echter steeds benauwder. Het raam was aan het voeteneind en daar werd het koeler, maar niet aan het hoofdeinde. Om half drie vannacht, Wiel was eindelijk onder zeil, ben ik met mijn hoofd aan het voeteneind gaan liggen en uiteindelijk toch in slaap gevallen.

Vanmorgen om tien over zeven voel ik gekriebel aan mijn voeten. Jammer, ze worden niet wakker gekust, was wel leuk geweest, maar dit was ook aardig. En terwijl ik op bed mijn eerste belevenissen van de nacht opschrijf, ligt iemand heel breed en dwars over mijn stuk bed, te genieten. Het is sterk afgekoeld buiten, een grijze lucht en heiig.

Het wierookvat wordt heen en weer gezwaaid

Het eerste wat we deden was de computer pakken en alle mails te bekijken. Wat leuk om al die positieve reacties en felicitaties te lezen, zelfs van mensen waarvan we niet eens wisten dat ze ons volgen. Ik zeg expres volgen, want het boek is nog niet gesloten. We hebben een paar opties die we door willen nemen. Als het aan mij ligt sturen we de fietsen naar Irun, terwijl we zelf de trein daar naar toe pakken en doen een deel van de kustroute terug nog eens over. Nauwelijks heuvels, maar wel heel mooi. Een andere optie is een paar dagen hier en/of naar de kust doorreizen. Een derde optie is over een paar dagen naar huis vliegen. Eerlijk gezegd, we weten het nog helemaal niet, komt vanzelf vandaag wel in ons op. Ligt ook een beetje aan het weer dat gaat komen.

Uitgeput en met tranen in de ogen lag deze fietser naar huis te bellen dat hij Santiago had bereikt.

Om 11 uur gaan we al naar de kerk. Een uur te vroeg daar zitten is geen punt en we zitten mooi vooraan. Rond half twaalf komt een non ons liedjes leren. Ze heeft een schitterende stem en het is een plezier om daar naar te luisteren. Ook de mis in indrukwekkend, hoewel we alleen het woord pellegrinos opvangen, welk meerdere maken wordt gebruikt. Na de communie wordt het grote wierookvat naar beneden gehaald door zeven sterke mannen. De wierook wordt aangestoken en dan wordt het door die mannen heen en weer gezwaaid door de kerk. Iedereen mag op dat moment fotograferen. Het laat een diepe indruk achter bij iedereen, wat zelfs de foto’s denk ik niet tot uitdrukking kunnen brengen.

Ook hier spreekt het beeld voor zichzelf; zij zijn er

Tijdens het rondlopen daarna krijg ik van Wiel een klein gouden schelpje voor aan mijn ketting met kruisje. Rond drie uur komt er een sms van Frans en Inigo. We ontmoeten elkaar rond 5 uur voor de kathedraal. Op een terrasje worden de verhalen van de laatste dagen uitgewisseld met twee liter versgemaakte Sangria. Wat is dat lekker met al dat fruit en die wijn er in. Ik ben niet gewend te drinken, maar de wijn hier in Spanje, en vooral de Sangria smaakt me goed. Het is maar goed dat we na twee uurtjes eerst wat gaan eten, anders was ik beslist voor het eerst na mijn 18^e jaar teut geworden. Het is een heerlijk weerzien met ons vieren. Rond negen uur vanavond nemen we afscheid met een; tot morgen, we zijn alle vier doodmoe.

Bij het in bed stappen steekt er ineens iets scherps in mijn knieholte en laat een flinke kras achter. Het blijkt dat een veer in de matras is gesprongen welke een pijnlijke kras op mijn knieholte achterlaat. De waarnemer van het hotel durft de veer niet af te knijpen met een tang, dus moeten we verkassen naar een andere kamer met vier bedden. Morgen krijgen we dan een nieuwe kamer ter beschikking. Het bed is in ieder geval breder, waardoor Wiel beter kan liggen. Voor mij is het ook bedtijd geworden. De wijn gaat een beetje nawerken en de ogen vallen bijna dicht. Misschien ben ik toch wel een heel klein beetje teut, dus vergeef me als er foutjes in het verhaaltje staan. Welterusten allemaal.

Heerlijke Sangria op een terrasje met Frans en Inigo.

De blijdschap van het binnenkomen straalt er af bij Frans en Inigo

Maar ook bij ons voelt het nog steeds onwezenlijk dat we er zijn.

Dag 44 27-06-2011 van Arzua naar Santiago.

2011-06-27T22:11:00.004+02:00

Gisteravond nog een heel diepzinnig gesprek gehad met Andrea, een Braziliaanse die in Oostenrijk woont, haar vriend uit Brazilië en haar vriendin. Voelde me nog steeds niet in orde, maar wilde ook niet de hele avond in mijn eentje op de kamer liggen. Andrea haar man heeft 4 jaar geleden een zwaar ongeluk gehad, is nog steeds gehandicapt en heel boos en verbitterd naar de dronken automobilist, die dit heeft veroorzaakt. Het maakt de relatie erg zwaar voor haar en zij loopt de Camino voor zichzelf, maar ook voor hem. Het is boeiend hoe je steeds weer de redenen en levensverhalen achter de Camino hoort. Ieder heeft zijn eigen verhaal.

Andrea, Braziliaanse die in Oostenrijk woont.

Als je vraagt wat heb jij gevonden Maus, dan moet ik heel eerlijk zeggen; een stuk van mijn diepste ziel die ik had verborgen. Het stuk bitterheid, misschien wel veroorzaakt door de dood van Berry, is verdwenen. Er is ruimte gekomen in mezelf voor nieuwe dingen. Ook het ‘zien’ is veranderd. Er is vrijheid in mezelf gekomen, ik voel me weer waardevol en geliefd. En dat was na de dood van Berry helemaal verdwenen.

Ook bij Wiel merk ik heel duidelijk verandering. Ik ga daar nu niet op in. Hij ligt na een paar biertjes gezellig naast me te snurken. Als hij toestemming geeft kom ik daar later op terug.

Vanmorgen om 8.10 vertrokken. Wiel heeft niet zo goed geslapen, ik heb de halve nacht lopen spoken. Het was in de kamer niet koel te krijgen. Bovendien reed de hele nacht zwaar vrachtverkeer langs. Om 6 uur vertrekt het Italiaanse echtpaar om te wandelen. Zij willen vandaag nog Santiago bereiken. Het Braziliaanse/Oostenrijkse trio vertrekt om 7 uur. Ik lig dan nog steeds in bed, terwijl Wiel al heel enthousiast alles aan het inpakken is. Met moeite kom ik er uit. Al mijn spieren doen zeer, hoort bij de lichte zonnesteek, maar ik heb er wel de hele nacht last van gehad. Inmiddels gaat het snurken van Wiel naast me over in kleine pufjes, terwijl ik lig te schrijven op bed.

De fitheid wordt niet beter als we op de fiets zitten. Integendeel, alles trilt in mijn lichaam en ik heb moeite om vooruit te komen. Wiel besluit de zware kledingzak over te nemen en geeft mij de rugzak, die 4 kilo lichter is, terwijl hij zelf al zware bagage heeft te dragen op de fiets. Normaal is het gewicht eerlijk verdeeld, nu maakt hij het voor mij 4 a 5 kilo lichter.

Het is nog lekker koel. In Touro aangekomen besluiten we toch door te rijden naar Santiago. Het gaat inmiddels een stukje beter met me en de weg is ondanks de vele klims van 7 en 9% heerlijk om te fietsen. Wel zwaar trouwens. De omgeving bestaat uit landbouw en veel druiventeelt, afgewisseld met Eucalyptusbossen. Wiel plukt een blaadje af om er aan te ruiken en geeft het door aan mij. Ik leg het op de fototas en een uur later zit er een grote olieplek in de stof van mijn tasje. Had ik kunnen weten natuurlijk.

De oude vervallen huisjes zijn een plezier om te fotograferen, evenals de verschillende soorten drooghokken. Sommigen hebben zelfs een kruis er op staan, alsof het ergens tegen beschermd moet worden. Nu weet ik dat er enkele dagen geleden ergens in de buurt waar wij waren een heksenfeest werd gehouden om de mensen hiertegen te beschermen. Misschien werkt dit wel net zo. Overal werden toen bloemen boven de deuren gehangen om de heksen buiten de deur te houden. Wiel en ik hebben toen maar een bloem aan ons bed gebonden, wij wilden niet achterblijven bij het bijgeloof.

In Touro is de helft van de eerste batterij al leeg. Maar volgens het boekje was het nog maar 15 kilometer. De praktijk blijkt toch steeds weer anders. Welke fietsenmaker heeft de teller van de schrijver van het boekje afgesteld, vraag ik me wel eens af. De temperatuur is 22 graden en als het zo blijft is het heerlijk fietsen. Even na Rodino gaan we op zoek naar een bakker. Bij het tankstation worden we verwezen naar een supermercado, maar dan moeten we wel weer klimmen naar een hoger gelegen dorp. Het plaatselijke café bezit ernaast een supermarkt, echter brood wordt niet verkocht. We moeten aan de overkant aan een huis bellen. Geen gehoor. Opnieuw twee keer gebeld. Langzaam zie we een vrouw aan de overkant om de hoek komen. Ze loopt in het gras haar schoenen af te vegen. Waarschijnlijk komt ze net uit de koeienstal. De vrouw van de cafebaas maakt heer duidelijk dat we brood nodig hebben. Ze maakt haar deur open en we staan in een hokje van 2x2 mt. met een kleine toonbank waar precies 1 brood in ligt. Dat hebben de engeltjes vast voor ons vastgehouden. Ze is er ook nog spotgoedkoop mee.

De weg weer afgereden en bij de rivier, zittend op een muurtje, eten we brood met dikke plakken ham belegd. Goed zout, maar dat is net wat we nodig hebben. Het was inmiddels half een en de warmte is weer erger geworden, al is er vandaag meer wind, wat het dragelijk maakt. Ondertussen moeten we nog twee beklimmingen doen met 4 lampjes aan van de tweede batterij. We kunnen hier wel kiezen om weer naar de hoofdweg te gaan, een stuk korter, maar akelig rijden wegens de vele vrachtwagens die vlak langs je rijden.

Naarmate de tijd verstreek voelde ik me beter en besloten we definitief door te rijden. De weg is echter langer dan de aangegeven kilometers, het zal niet waar zijn, maar het kan ons niet deren, totdat de laatste heuvel van 9%, vlak voor Santiago, veel langer bleek dan gezegd. We komen nu weer aardig in de problemen met de accu´s en het wordt echt angstig, want de weg door Santiago levert ook nogal wat steile klims op.

Eerst even knuffelen, we hebben het gehaald, dan de foto als bewijs

Om 14.15 staan we voor het bord Santiago. Inmiddels is zelfs Wiel helemaal bezweet. Onderweg had ik nog gevraagd of we niet ergens de batterijen een uurtje op moesten laden. Volgens Wiel zouden de engelen helpen en hoefde ik me geen zorgen te maken, maar zijn zweten bewijst toch het tegendeel. Daar heeft hij normaal nooit last van. Stomverbaasd keek ik hem aan. Ik geloof altijd in hulp van de engelen, maar hij nu ook, was wel heel bijzonder. En het is zo. Precies op het moment dat we bij het hotel komen scheidt de laatste batterij ermee uit. Helemaal leeg. Ik heb echt een groot dankgebed gedaan voor alle hulp onderweg.

Op weg naar het Pelgrimsbureau horen we roepen. Het zijn de meisjes uit Breda, Helga en Marie Louise. Ze feliciteren ons met een dikke knuffel en natuurlijk ook andersom. Voor iedereen, jong of oud, is het een grote prestatie die wordt geleverd. Zij hebben het in 3 jaar gedaan, steeds in hun vakantie en wij hebben het geluk gehad het in 1x te mogen doen.

Op het Pelgrimsbureau geef ik heel trots aan dat we met de elektrische fiets zijn. Prompt krijg ik een heel verhaal over me heen Een boze mijnheer met een Hollands krantenartikel had volgens hun stampei gemaakt over de elektrische fiets en ik moest hem maar duidelijk maken dat het allemaal in orde was gekomen. Het was waarschijnlijk Andre Brouwers van het Genootschap St. Jacob die ze bedoelden. Dus Andre, je hebt een goede indruk achtergelaten. De fietsen werden geaccepteerd en wij kregen onze Compostella. Wiel zijn namen werden in het Latijn geschreven, dus weet niemand wie het is, de mijne waren niet te vertalen. Ze moest hem van mij opnieuw maken, omdat ze mijn meisjesnaam hadden gebruikt en ik de naam van Berry, die ik al bijna 50 jaar gebruik, er op wilde hebben. Ik heb nog geprobeerd uit te leggen dat ik de veroorzaker van alle commotie was geweest over de elektrische fiets, maar zij bleven maar over die boze mijnheer doorpraten.

Met Helga en Marie Louise mee naar hun hotel, waar nog net 1 kamer vrij is. Gedoucht en schoon gewassen verdwijnen we naar het centrum. Eerst naar het bisschoppelijk paleis om de brief van de burgemeester van Landgraaf af te geven. Er wordt nergens opengedaan, maar aan de overzijde waar alle priesters samenkomen wordt beloofd de brief morgen om tien uur af te geven. Wat foto’s gemaakt hier en daar en dan rondom de kathedraal gelopen. Het is vreemd, maar na de dood van Ber ben ik hier 14 dagen geweest. Echter het is allemaal anders en veel kleiner dan ik me kan herinneren.

Rond zeven uur Kebab gegeten en als we in een parkje na lopen te genieten worden we aangeroepen. Het zijn Henk en Annette uit Amsterdam. Twee dagen geleden op de tandem ontmoet en op de site gezet en nu zien we elkaar weer. Zij waren er gisteren al en hadden naar ons uitgekeken. We hadden allebei al een groot biertje gedronken tijdens ons eten, maar er komt bij mij nog een Tinto de Verano bovenop. Dat is wijn met limonade en een schijf sinaasappel. Wiel neemt nog twee biertjes, vandaar dat hij dan weer snurkt, dan weer heerlijk puft of juist weer doodstil ligt, zodat ik even aan hem rammel of hij er nog is. Het is een gezellig uurtje, met natuurlijk de nodige felicitaties en plezier. Nog een leuke foto op het terras en dan is het bedtijd. Ik moet nog schrijven, al voel ik me best een beetje licht in mijn hoofd. Hoop dus niet dat ik al te langdradig ben geweest.

Slaap lekker allemaal en tot morgen. Om 12 uur zitten we met alle binnengekomen pelgrims van vandaag in de kerk. We kunnen dus eerst uitslapen.

Gereden kilometers 55.35 gereden uren 6.20 Gemiddelde snelheid 14.44 km.p. uur.

Dag 43 26-06-2011 van Portomarin naar Arzua 420 mt hoog

2011-06-26T20:17:00.004+02:00

Drooghokken

Wie denkt dat de weg naar Santiago makkelijk is, helemaal dit laatste stuk, moet ik aanraden thuis te blijven. Zelfs ervaren wielrenners of mountainbikers krijgen er stevig van langs, laat staan onervaren bergrijders. Juist deze laatste loodjes wegen het zwaarste. De eerste twaalf kilometers, bergop en een beetje bergaf. Klimmend van 350 mt. naar 720 mt. hoog met klimmetjes van 5-7-8 en 10% zijn in deze temperaturen behoorlijk ingrijpend. Ook voor onze accu’s. En met die 10% klim zijn we vanmorgen om 20 over 8 begonnen. Tussendoor komen flinke afdalingen dus moet je weer opnieuw beginnen.

De vrouw van de boer joeg me steeds weg met de fiets, maar deze foto kon ik niet nalaten te maken.

De laatste 3 km. van de klim is een aparte ervaring. Vanaf de afslag naar Ventas de Naron delen we de weg met de wandelaars. We rijden door allerlei kleine dorpjes, waar ook veel vervallen huisjes staan. De wandelaars zijn er in grote meerderheid, de fietsers zijn veruit in de minderheid. Opvallend is dat veel jeugd de laatste 100 km. loopt. Dat viel gisteravond in Portmarin al op. Misschien is het zelfs een schoolproject voor veel scholen.

De jongste deelnemers

Tijdens een korte pauze in Ligonde hebben we contact met een vader en dochter uit New York. Zij waren in St. Jean Pied de Port gestart, evenals een familie uit Schotland, die hier per fiets was gestart en die we ontmoeten in Melide.

Vlak voor Legonde loopt een vader met een zware eigengemaakte wagen te sjouwen, met kindje en bagage er in, terwijl moeder met de twee zoontjes er achteraan lopen. Vrijwel direct hierna moeten wij weer de N547 op, de weg voor de wandelaars is voor ons weer onbegaanbaar. We rijden de hele dag door bos en ook een stukje heide. Wat verder rijden we langs en door Eucalyptusbossen. De bedoeling was door te rijden naar de stad Arzua, maar de hitte wordt ondragelijk en in een dorp voor Arzua vinden we een pension met mooie kamers en tegen redelijke prijs. Als we eenmaal gesetteld zijn en net buiten zitten wordt het me heel slecht. Misselijk, hoofdpijn en een gloeiend hoofd welk niet af wil koelen ook niet onder de koudwaterkraan. Ben een uurtje gaan liggen en zit nu heel rustig te schrijven, maar lekker voel ik me nog steeds niet. Morgen heel rustig aan doen, want zelfs tot twee uur fietsen is te lang in 40 graden. Het blijkt een lichte zonnesteek, mede veroorzaakt door te weinig zout en water. Tijdens het diner krijgen we gebakken paprikaatjes met veel zout. Heb er een heleboel van gegeten en volgens Wiel zie ik er al beter uit. Niet ongerust worden, morgen is alles weer over. We nemen veel rust vandaag en ook morgen doen we de laatste 45 km. naar Santiago in twee etappes.

Gereden kilometers 48.33 gereden uren 5.09 Gemiddelde snelheid 14.60 km.p. uur.

Dag 42 25-06-2011 van Triacastela naar Portomarin. 350 mt.

2011-06-25T18:21:00.010+02:00

Weer een onrustige nacht gehad. We lagen op een zaaltje met 5 personen, waarvan 4 mannen. Kun je je het concert van vannacht voorstellen? Wiel gaf de toon aan en de een na de ander snurkte voort op zijn gezang. Een concert in de concertzaal is er niets bij. En dan vertelde Wiel vanmorgen nog hoe onrustig hij had geslapen!!!!!!!!!

De eerste wandelaar vertrekt al om 6 uur, terwijl de rest van ons fietser is en iets meer tijd neemt. Zoals gewoonlijk zijn wij de laatsten. Hebben we in ieder geval de badkamer voor onszelf. Om 20 over 8 vertrekken we. Het is weer een zware dag van klimmen en dalen. De temperatuur is bij vertrek rond de 15 graden, we hebben beiden truien en jassen over elkaar aan. Pas tegen elf uur is de temperatuur opgelopen tot 25 graden. We beginnen met een stevige klim, daarna weer dalen en zo gaat het de hele dag door. Heel vermoeiend.

In Samos had ik graag even de tijd genomen om te fotograferen. Er waren een paar mooie gebouwen en een prachtig beeld van St, Jacob. Er komen echter twee Hollandse vrouwen uit een zijstraatje rijden, Helga en Marie-Louise uit Breda. We raken in gesprek tijdens het fietsen en eigenlijk heb ik niet de moed om te zeggen dat ik hier even wilde blijven. Eigen schuld, ik had mijn mond open kunnen doen. Wiel zei dat later ook nog, dat ik het even had moeten zeggen.

Om 9.45 komen we aan in Sarria, helemaal koud door de lange afdaling. Op een terrasje in de zon worden we weer warm. Hier ontmoeten we een Camino wandelaar met een ezel. Als je ziet hoe sterk de band is tussen beiden, raak je helemaal ontroerd. Zij zijn lopend vanaf Vise in Frankrijk naar hier gekomen. In herbergen worden ze niet toegelaten, op campings wel. De ezel draagt een dubbele tas met bagage, de baas een rugzak. Rond kwart over elf wordt het al heel warm. In Paradela is het weer een terrasje pakken. Het lijkt vandaag zwaarder met klimmen dan gisteren. Dat komt door de vele afdalingen en dan weer sterk omhoog met stijgingen van 7, 8% en zelfs 10%. Tijdens ons drankje komt er een Hollands stel aan op de tandem, met een bagagewagentje er achter. Ze komen gezellig bij ons zitten. Een paar dagen geleden waren ze gevallen door een lekke band en hadden flinke schaafwonden. Het maakt dat Wiel me nog eens extra op het hart drukt voorzichtiger te zijn met de afdalingen. Ik rij nogal eens te hard volgens hem. Om me te pushen zegt hij dan: ‘denk je ook aan mij?’ Nu ik de diepe schaafwonden van de anderen zie, ben ik de rest van de dag toch voorzichtiger in de afdalingen. Zij moeten heel veel pijn gehad hebben.

Even voor het dorp Castro rijden we langs een parkeerplaats met een grote schelp. Ik wil zien wat er achter zit. Het blijkt een bron te zijn met heerlijk fris water. Dit keer voor automobilisten en fietsers, want wandelaars zien we hier nauwelijks. Die lopen een andere route. In Spanje staan langs de wandelroutes overal van deze natuurlijk bronnen om hun veldflessen bij te vullen. Het is heerlijk koel water en ik drink er gretig van.

De wandelaars komen hier hoogstens in taxi’s langsrijden. Soms zien we ze ook liften en dat zijn er meer dan we dachten. In Rochelle had een medewerker ons verteld dat 30% van de wandelaars niet de hele route liepen, maar zich met bus of auto zich onderweg lieten vervoeren. We konden ons niet voorstellen dat 30% oneerlijk is, maar een enkele keer zijn we wel verbaasd dat de wandelaar van dagen geleden ineens bij ons in de plaats opduikt, terwijl zij toch echt geen 50 of 60 km. per dag kunnen lopen. Gelukkig zijn de meesten wel eerlijk.

Het is half twee als we aankomen in Portomarin. Het is inmiddels bloedheet. 35 graden in de schaduw. Eerlijk is eerlijk, dit hebben we liever dan de regen in Holland. Er is geen wind en zelfs op de fiets is het niet meer te harden. We maken eerst foto’s. Oorspronkelijk is hier een stuwmeer, maar er loopt alleen een mager riviertje door het dal. Van het vroegere dorp, welk in het dal heeft gelegen waar nu het meer hoort te zijn, zijn de mooie gebouwen, zoals de kerk en 2 paleizen steen voor steen afgebroken en hoger op de berg opnieuw opgebouwd. In het riviertje zie je nog fundamenten van het oude dorp. Er is ook nog een mooi kapelletje, maar in het dorp wandelen is er niet bij, veel te heet. Misschien vanavond. Zelfs binnen in de pizzeria, waar we een mooie kamer hebben is de warmte om te snijden. Het beste kun je gewoon op bed gaan liggen en niets doen, maar dan komt er natuurlijk ook geen verhaal.

Morgen wordt het weer een zware dag met een klim van 12 km. Er is opnieuw een stuk bij van 10%. We kunnen onze buiken vast nat maken. Als je vraagt of dit alles de moeite waard is, moeten we beiden zeggen: JA, dat is het zeker. De ervaring die we nu opgedaan hebben kan niemand je ooit meer afnemen. Het gevoel van spanning, van interesse in al het nieuwe ontdekken en het tegen jezelf aanlopen. Het is het dik waard. Je leert jezelf en elkaar kennen op een manier die je niet over kunt brengen op papier. Je bent helemaal op elkaar aangewezen, moet vertrouwen hebben dat de een de ander in slechte dagen opvangt en er mee om kan gaan. Ik kan echt zeggen dat wij er beiden bij hebben gewonnen.

Gereden kilometers 46.16 gereden uren 5.40 Gemiddelde snelheid 16.55 km.p. uur.

Dag 41 24-06-2011 van Vega de Valcarce via Cebeiro (1310 mt.) naar Triacastela 665 mt.

2011-06-24T18:16:00.004+02:00

Vanmorgen om 8.45 u. vertrokken. Gelukkig hebben we beiden heel goed geslapen. Het was ook heerlijk rustig in ons pension en we hadden de kamer voor ons alleen. We hebben twee stapelbedden tegen elkaar aangeschoven, zodat we eindelijk weer eens het idee hadden in 1 bed te slapen. We rijden door kleine dorpjes met veel vervallen, of zelfs leegstaande huizen, zoals Ruitelan en Las Herrias.(700 mt).

Om 10.38 u., we hebben net 11 km. geklommen, passeren we de grens naar Galicia. Inmiddels hebben we al bergen beklommen van 6-7% en 7-8%. Het hakt er behoorlijk in en menig keer moeten we even op adem komen. Hierna volgt een nog steilere klim 8-9% naar Puerto Pedrafita. We drinken en eten hier wat. Af en toe staan we te trillen op onze benen van inspanning, maar geen van beiden zouden we dit willen missen. Zaten we vanaf onze slaapplaats zo’n 200 meter onder de snelweg, vlak voor Puerto Pedrafita zitten we op gelijke hoogte en in onze verdere klims naar Cebreiro 1310 mt.zien we de snelweg zelfs ver in het dal liggen. We komen hier om 12.10 aan. Drinken en eten wat. Opvallend is dat bijna iedereen onderweg cola drinkt. Ik ben er geen liefhebber van, maar het geeft iedere keer weer een dosis energie, die we hard nodig hebben.

Cebreiro is een heel oud dorpje waarin je jezelf in de middeleeuwen waant. Het kerkje is uit de 10^e eeuw en is bekend langs de hele route. Bij bewolking krijgt het dorp een mysterieus tintje, een verklaring voor de vele legenden. De ridders waren hier steeds op zoek naar de Graal, heilige beker (uit het routeboekje) Er is vast heel veel over dit dorp op internet te vinden en het is teveel om nu op te zoeken. We steken hier kaarsjes op, dit zijn nog echte, terwijl in de meeste kerken allemaal elektrische lichtjes aan gaan. Ik vind dit persoonlijk niet passen voor een kerk, maar daar trekken zij zich niets van aan.

Twee van onze 4 kaarsjes die we gebrand hebben. 1 euro per echte grote kaars, waar kom je dat nog tegen?

De provincie Galicia is heel anders dan wat we tot nu toe te zien kregen. Er is wat landbouw, met daarnaast veel bebossing en je vraagt je vaak af waarvan de mensen kunnen bestaan en hoe al die dorpjes zo diep in de dalen en bergen overleven. Er staan ook veel vervallen en verlaten huizen.

Vanaf Cebreiro rijden we door naar Alto de Poio op de San Roque. 1270 mt. Hier staat een levensgroot Pelgrimsbeeld. Natuurlijk mogen we daar samen even op de foto van een van de andere fietsers. Dan opnieuw een klim van 7-8% naar het hoogste punt van de dag 1335 mt. hoog. Vanaf hier begint de afdaling 12 km. lang. Om even over half vier komen we aan in Triacastela. We vinden al vrij snel een keurige Auberge langs de weg. Het ene zaaltje is vol in het andere zaaltje kunnen we kiezen welke bedden we willen. Tot nu toe is er 1 persoon bijgekomen. De meesten lopen of rijden voor naar lager gelegen plaatsen. Echter op onze batterijen hadden we nog anderhalf lampje, dus durven we niet te riskeren dat we weer moeten klimmen en met lege batterijen komen te staan. Tot nu toe hebben batterijen en fietsen zich fantastisch gehouden. Toch zou er een kleiner verzet bij mogen komen, terwijl b.v. het grootste verzet, no.8, nauwelijks gebruikt wordt door de gemiddelde persoon.

Veel Spanjaarden rijden de routes van de wandelaars, die nog veel steiler zijn dan de weg. Hoe zij soms naar boven moeten en ook kunnen lopen met hun bagage is mij een raadsel, zelfs al hebben zij veel lichtere fietsen.

Gereden kilometers 40.51 gereden uren 7.35 Gemiddelde snelheid 13.30 km.p. uur.

Dag 40 23-06-2011 van Molinaseca naar Vega de Valcarce 630 mt. hoog

2011-06-23T19:41:00.003+02:00

Vannacht heel slecht geslapen. Onze gastheer en gastvrouw sliepen in de kamer naast ons en hadden niet in de gaten dat ze nogal lawaai maakten bij hun spelletje, al probeerden ze dat zo zacht mogelijk te doen. Wiel snurkte zachtjes door, maar bij mij spookte de hele dag voorbij. Pas tegen 4 uur vanmorgen viel ik in slaap.

Na een goed ontbijt en inkopen gehaald te hebben in het winkeltje tegenover ons hotel, vertrokken we om twintig over negen. We beginnen met een klim van 3%. Redelijk. Daarna gaat het zakken tot 540 mt. naar Ponferrada. Hier staat een Tempelierburcht nog helemaal intact is door restauraties. Prachtig om te zien, maar zo vroeg nog gesloten.

We rijden door richting Cacabelos in de El Bierzo streek. We komen veel fruitbomen langs de weg tegen. Er is bloementeelt en natuurlijk zijn er de bekende Spaanse wijnen uit deze streek. Onderweg zien we een vrouw gootjes maken om het klein stromend beekje ook hun aardappelveld te laten bevloeien. Bij de bron in Cacabelos stoppen we om wat te eten. Twee meisjes vinden een pakje met een handdoek, heeft een van de pelgrims vast verloren. We proberen in het stadje door vragen te achterhalen van wie het is, maar niemand herkent het pakje. Dan geven we het maar af in Santiago op het Pelgrimskantoor. Dit is zoeken naar een speld in een hooiberg. Wie weet hoe lang het er al heeft gelegen.

Op weg naar Villafranca moeten we onderweg op het routeboekje kijken. Wiel verliest daarbij zijn evenwicht waardoor gelukkig alleen zijn fiets valt en hij zichzelf staande kan houden zonder zich te bezeren. Ook hier staat weer een mooie burcht, zij het minder onderhouden dan in Ponferrada. Inmiddels hebben we alweer vele klimmetjes achter de rug. We spreken af nog 15 km. door te rijden en rust te nemen voor morgen. Dan krijgen we opnieuw een dag als gisteren en de dag van St. Jean Pied de Port naar Roncevalle met klims van 9 tot 10% naar een hoogte van 1350 meter. en dat vanaf 545 mt. Alleen is de klim nu veel steiler. Het is de vraag of we dat in 1 dag op kunnen brengen. Het wordt de derde zware klimdag en tevens de laatste. Na morgen wordt het beter, al zijn de kleinere klims nog lang niet afgelopen. Die gaan door tot Santiago.

Dit was de klim van gisteren naar Cruz de Ferro

Deze klim krijgen we morgen naar 1350 mt. hoogte met alle klims tot Santiago

In Trabalero eten we op een bankje ons eten wat we vanmorgen hebben gekocht. Er komt opnieuw een zwerfhond in het zicht. Hij loopt helemaal mank en 1 oog is gewond. Het is rood en er puilt een hele bult uir. Zo zielig. We geven hem stukken brood met kaas en heel voorzichtig komt hij eten. Drinken heeft hij uit de bron gepakt. Ik ben helemaal niet overdreven dierengek, maar dat mensen dit toelaten dat zo’n hond rondzwerft i.p.v. de dierenambulance te bellen, begrijp ik niet. Dit beestje had echt hulp en verzorging nodig. Het enige wat wij kunnen doen is wat te eten geven. Wel vreemd dat we nu 3x een zwerfhond tegenkomen, zal ons vast iets te zeggen hebben al zie ik even het verband niet. Terwijl ik schrijf komt er een reden in me op en zie ik waarom we juist nu deze honden tegen komen.

Om half vier komen we aan in Vega de Valcarce, 630 mt.hoog. We hebben alweer aardig geklommen vandaag, al is het een peuleschil vergeleken met morgen. De Auberge van de gemeente blijkt op een heuvel te liggen waar we met de fiets niet tegenop kunnen rijden. We besluiten verder te rijden en vinden een pension. De vrfouw, een Bulgaarse, heeft een kamer op de tweede verdieping, maar dat is ons te hoog. Er is op de begane grond wel een kamer met 16 bedden en die nemen we voor 7 euro p.p. Het is inmiddels 19 uur en er is niemand bijgekomen. Onder ons raam stroomt de rivier en de was hangt erboven te wapperen. Want dat is het eerste wat ik doe na het douchen.

Het middelste gebouw, het tweede raam van links is onze slaapkamer.

Rond zeven uur gaan we op het gras naast de rivier zitten picknicken. Het groene kleed is tijdens deze reis onontbeerlijk geweest. Is het niet als deken, dan wel als ondergrond voor menige picknick onderweg. Wij kunnen nu aftellen. Het is net iets minder dan 200 km. naar Santiago. Voor straks slaap lekker en tot morgen

Gereden kilometers 49.04 gereden uren 6.10 Gemiddelde snelheid 14.31 km.p. uur.

Dag 39 22-06-2011 van Murias naar Molinaseca 600 mt. hoog.

2011-06-22T22:01:00.005+02:00

Bouwval in El Ganso

Vanmorgen om 8 uur door de wekker van mijn telefoon gewekt. Het is woensdag en normaal komt dan mijn lieve hulp Marianne en heb ik fysio. Nu niets, maar het stond er nog steeds in. Balen dus. Hadden ons voorgenomen om uit te slapen. Vergeleken met andere dagen is dat ook zo, maar ik kan niet op gang komen, terwijl Wiel juist weer heel vlot is vanmorgen. Om 9.55 u. op ons gemak vertrokken. We zouden maar 22 km. fietsen om ons voor te bereiden op morgen de grote klim naar Cruz de Ferro.

We klimmen langzaam van 840 mt. hoog met klimmetjes van 3 tot 5% omhoog via Murias de Rechivaldo 870 mt. naar Castrillo de Polvazares 900 mt. naar El Ganso 1030 mt, naar Rabanal 1150 mt., waar we alles van gisteren op de computer hebben gezet. Onderweg krijg ik een boodschap voor Wiel door van zijn vrouw. Hij moet goed luisteren naar zijn gevoel wat hij doorkrijgt en niet denken dat het iets van hem zelf is. Bij El Ganso passeren we de berg Teleno. Voor de Romeinen symboliseerde hij de God Mars. Hier ontmoeten we ook Per, een Zweed, die we gisteren ook al hadden ontmoet. Hij maakt een foto van ons met de fietsen en wij van hem. De wind is vanaf vanmorgen al een verschrikkelijke tegenstander en naarmate we hoger komen, wordt de wind straffer en is moeilijk tegenop te fietsen. De batterijen lopen onder onze handen leeg. Vandaar dat we in Foncebadon hadden willen stoppen.

Bijna allemaal foto's van het moment bij Cruz de Ferro

Vanaf El Ganso wordt het zwaarder naar Rabanal 1150 mt. hoog. We moeten nu hellingen nemen van 5 tot 7% naar 1425 mt. om het plaatsje Foncebadon, te bereiken. Hier wilden we stoppen om morgen door te rijden naar Cruz de Ferro. Op zoek naar de hoger gelegen Auberge missen we echter de afslag en beklimmen we opnieuw een helling van meer dan 10%. Het is een hel om boven te komen. Ik maak Wiel duidelijk dat we nu beter door kunnen rijden, hoewel we van de zware beklimmingen vandaag al behoorlijk stuk en echt aan rust toe waren. We hebben geen keuze meer of we moeten die beklimming weer naar beneden of doorgaan. Onderweg krijg ik de zin door die ik op mijn steen moet zetten. We zien op de weg steeds meer kruisen staan. Hier blijken in de loop der jaren mensen te zijn overleden langs de route.

Om 14.22, na 22.19 km. staan we aan de voet van het Cruz de Ferro, 1507 mt. hoog. Met nog anderhalf lampje over op de batterij. Met tranen in mijn ogen sta ik voor het kruis en ook Wiel is helemaal ontroerd Samen lopen we omhoog en een wandelaar maakt een foto van ons beiden onder het kruis. De heuvel is beladen met stenen, waarop allemaal wensen staan. Er liggen ook foto´s, knuffels, briefjes en andere dingen die wandelaars achter hebben gelaten met hun eigen wensen. Op mijn steen moet nog mijn wens geschreven worden. Ik zou dat vanavond hebben gedaan, maar nu we een dag vroeger zijn lopen we eerst naar de rustplaatsen om het kruis heen en pakken de tassen uit op zoek naar de viltstift. Daarna lopen we samen opnieuw omhoog. Wiel legt een medaillon van Annie in de naad van de boomstam, waarop het kruis staat. Ik leg mijn steen onder het kruis. Opnieuw voelen we ons ontroerd. Het is een speciaal moment wat je nooit aan anderen echt duidelijk kunt maken. Voor mij betekent dit meer dan Santiago bereiken. Deze dag is letterlijk een gevecht met jezelf met als hoogtepunt het kruis. Misschien dat anderen dit anders voelen.Voor mij is hier mijn doel bereikt. Al die ontroerende boodschappen, de wandelaars die hier allemaal even een moment van tijd en rust nemen om te voelen en te zien. Het is niet te beschrijven, Het is voelen van binnenuit.

Al die tijd loopt er om ons heen een hond. Broodmager, je kunt zijn ribben zien. We hebben twee stukken belegd stokbrood en besluiten dat we er een aan de hond geven, zodat hij voor vandaag iets te eten heeft. Ook hebben we nog een half pak kaas. Hij is wat schuw maar komt langzamerhand steeds dichter bij en eet op het laatst de stukjes brood uit onze handen. Daarna komt hij naast ons liggen. Het is al de tweede hond die we langs de weg zien zwerven en waarschijnlijk zijn achtergelaten in een gebied waar weinig mensen komen. Ook die hond hebben we toen ons brood gegeven, maar moesten dat op de weg leggen Die kwam echt niet dichterbij en pas nadat we waren weggereden kwam hij het opeten. Het is zo triest en je zou zo´n beest het liefste zou meenemen, maar een onmogelijke zaak met de fiets.

Bij vertrek worden we gewaarschuwd voor de gevaarlijke afdaling. We hebben de helmen alvast opgedaan. Volgens het boekje moesten we nog een klim van 10%, naar het hoogste punt van de berg, maar over de andere straffe klimmetjes werd niets vermeld en we houden ons hart vast voor de batterijen. Als we eindelijk boven zijn hebben we eerst een half uur nodig om bij te komen.

Wielrenner van het jaar 2011

In gedachten lijkt de afdaling heerlijk. Is ook wel zo, maar er zijn zulke steile stukken dat onze handen pijn gaan doen van het remmen. Dat deden ze bij mij al tijdens het klimmen, nu wordt het nog erger. Zelfs met typen doen ze pijn. Omdat ik wat harder durf af te dalen zie ik nog net een ree vlak voor mijn fiets het struikgewas in rennen.

Een deel van de sterke afdaling
In de eerste plaats na de afdaling kunnen we nergens slapen dus moeten we nog 9 kilometer naar beneden voor we aankomen bij Molinaseca 600 mt. hoog. Als we over de Romeinse brug rijden zien we een soort zwembad in de rivier waar alle dorpskinderen, maar ook wat hotelgasten een gebruik van maken. We vinden een klein hotelletje Kaas Duvall, waar we zo vriendelijk worden ontvangen en een prachtige kamer hebben met ontbijt. Na de douche lopen we wat rond, gaan naar de kerk en eten in een restaurant. Voor het eerst krijgen we een pelgrimsmenu waar we onze vingers bij aflikken. Welverdiend, vinden we. Het was een hele bijzondere dag, die ons nog dichter bij elkaar heeft gebracht. We hebben samen iets bijzonders beleefd, ieder op onze eigen manier ervaren.

Er blijkt op het blog iets niet te kloppen. We krijgen de foto´s niet meer op de site. Wiel gaat morgen uitzoeken waar het aan ligt, dus moeten jullie dat nog even tegoed houden.

Voor straks welterusten en slaap lekker.
De foto's van gisteren staan nu ook op de site.

Gereden kilometers 46.09 gereden uren 6.55 Gemiddelde snelheid 13.17 km.p. uur.

Dag 38 21-06-2011 van Leon naar Murias 840 mt. hoog

2011-06-22T12:27:00.005+02:00

Hoog in de bergen op 1150 mt. in Rabanal kunnen we op 22-06 ons verhaal van 21-06 op internet zetten via de Wifi, mat dank aan het internet café.
Gisteravond om kwart voor acht met Frans en Inigo gegeten. De hele dag had ik me verheugd om Paelja te eten en hoe vies was het wat ik op mijn bordje kreeg. Kleffe rijst met daarin twee stukken kip en wat groenten, waar de honden geen droog brood van lusten. Te vies om te eten en ik die echt niet kieskeurig ben heb het laten staan. Frans en Inigo eten het op, zij het met lange tanden. Ook zij bestellen nog maar friet met kip na. Wiel bestelde salade en kreeg er tonijn bovenop, terwijl hij totaal geen vis lust. Frans heeft uiteindelijk alle vis ertussenuit gevist en de sla die niet was aangeraakt door de vis at Wiel uiteindelijk op. Die was wel lekker. Dat was pas het voorgerecht. Bij het hoofdgerecht hadden we uitdrukkelijk voor Wiel om vlees bij de friet gevraagd en wat kreeg hij? Net als wij een grote kippenpoot, dus niets ervan gegeten. Uiteindelijk maar een bord friet besteld nabesteld, zodat hij nog iets in zijn maag kreeg. Het beroerde is dat in elke plaats waar pelgrims komen, je overal alleen maar pelgrimsmenu’s krijgt voorgeschoteld. Ineens hebben ze niets anders meer te eten, of het zijn gelijk hele dure maaltijden, terwijl we dan niet eens weten wat we te eten krijgen.

Om half tien kwam het nonnetje van het Benedictijnenklooster bonken op de deuren dat we naar binnen moesten om ons uit te kleden. Prompt tien uur gingen alle lichten uit en liep ze nog eens de ronde. Het deed me aan mijn kostschooltijd denken. Het mankeerde er nog maar net aan dat we geen kruisje op ons voorhoofd kregen.

Vanmorgen om zes uur stond hetzelfde nonnetje alweer klaar. Alle grote lichten gingen aan. Nu waren de meeste pelgrims al gewassen en aangekleed, dus geen probleem. Ook ik was een van de eersten aan de wastafel. Wiel kwam niet echt op gang. Stelde voor dat we eerst maar gingen ontbijten. Na 3 bakken koffie komt er wat leven in hem. Om acht uur moet iedereen de poort uit zijn. Wij vertrekken om 7.20 u. De stad inkomen en de Auberge zoeken was al een probleem, de stad uitkomen is nog groter. Uiteindelijk wijst een van de wandelaars ons de richting, tot we opnieuw de gele pijlen kwijt zijn. Op dat moment passeert een fietser. Hij ziet er niet echt uit als een pelgrim, maar ik voel dat we hem moeten volgen. De man keek ook steeds om of we hem wel volgden. Ging helemaal goed, tot ik me af liet leiden door een bord van de wandelaars en dat ging volgen i.p.v. achter de fietser aan te blijven rijden. Het eerste stuk is geen probleem, maar ineens veranderde de weg in een pad vol kiezels waar je je handen vol aan had om op de fiets te blijven zitten. Het wordt nog erger. Er volgt een steile helling van zo’n 15% vol rivierkeien. Wiel weet nog lopend boven te komen, maar ik kan me maar net staande houden met de fiets, laat staan omhoog duwen. Gelukkig kwam Wiel weer naar beneden gelopen en samen hebben we hem omhoog geduwd. Een half uur later kwamen we tot onze grote opluchting weer op de asfaltweg. Ik begrijp nu beter waarom de wandelaars zulke pijnlijke voeten en knieen hebben. Ook mijn knieen en handen deden behoorlijk zeer van het gespannen rijden. Het tweede nadeel was dat we nu zo’n 15 km. over de N 120 moeten rijden, terwijl er eigenlijk zo’n mooie route stond beschreven.

Achteraf realiseerde ik me dat die fietser niet zomaar op ons pad was gestuurd om te volgen, alleen ik zag het op dat moment niet zo. Terwijl het regelmatig gebeurt dat iemand net op ons pad komt om te helpen. Ik had gewoon moeten luisteren en me niet af laten leiden. Weer een les geleerd vandaag. Als ik in mijn schietgebedje bedank en excuus maak wordt me duidelijk gemaakt dat ik nu de andere kant van de medaille heb gezien van de weg die de wandelaars moeten volgen.

De laatste dagen worden we steeds meer geconfronteerd met Japanners die deze reis maken. Het zijn er ontzettend veel. Eergisteren sliepen er 2 Japanse jongens boven ons, waar ik vooral met de jongen boven mij, een leuk contact mee had. Gisteren was er een heel oude Japanner, waar ik in eerste instantie heel veel moeite mee had. Hij liep in het wit en met de Japanse vlag. Waarom die moeite? Berry, mijn overleden man, heeft in het Jappenkamp gezeten en daar zijn hele leven verdriet, ellende en syndromen van ondervonden. Ons hele gezin heeft daar toch min of meer onder geleden, door Berry zijn pijn en verdriet hierover. Toen ik dus tot 3x toe met die oude mand werd geconfronteerd, wist ik dat ik er wat mee moest doen. Ik vroeg hem of ik een foto mocht maken van hem en keek hem recht in de ogen. Op dat moment wist ik dat ook dit stuk verleden achter me gelaten kon worden. Het was voorbij. De man was in de oorlog ook nog maar een jonge jongen geweest en had zijn opdrachten uit te voeren. Hij ging extra staan voor de foto met de Japanse vlag en het is goed zoals het nu is. Die episode heb ik los kunnen laten.

Bij Hospital Orbigo kwamen we de oude Romeinse brug afgereden toen er net een echtpaar naar buiten kwam lopen. Ze hielden ons aan i.v.m. de elektrische fietsen. Het was een Belgisch echtpaar welk 14 dagen als beheerder voor de plaatselijke Auberge werkten. Zij deden dit al 5 jaar. Het was de oudste Auberge in

Spanje, 200 jaar en ze nodigden ons uit om even te komen kijken. Het was heel apart, gemoderniseert en ook sfeervol. Er was zelfs een aparte zaal voor ouderen met enkele bedden. Ik maak een paar foto’s voor we doorrijden. In eerste instantie had ik voorgesteld om Astorga, de volgende grote plaats, even te bezichtigen en dan door te rijden. Echter de route werd zo lang en de hitte, 31 graden liet zich zo gelden dat we in Astorga eerst een restaurantje opzochten om te eten en te drinken, Tortilla Espanjola (soort quiche van aardappelen, ei en stukjes spek) en Garbanzos, witte bonen in een speciale saus met stukjes ham. We bestellen het twee keer, zo lekker was het. Eindelijk weer eens fatsoenlijk eten. Om de stad in te komen moest men een 18% steile helling oprijden dat een loper al moeite had, laat staan een beladen fietser. Ik begrijp niet waarom het boekje deze weg aangeeft, want Wiel stelde voor iets verder te rijden en daar blijkt de helling maar 7% te zijn, waardoor je normaal de stad binnen kunt rijden.

De Auberge in Orbigo

Er is markt en ik koop wat sokjes, want de mijne krijg ik niet meer schoon en wit door het stof en vuil. De gaten vielen er tijdens het wassen in. Als we de Auberge achter de kathedraal eindelijk hebben gevonden en ik wil betalen, blijkt mijn portomonaie zoek te zijn. Onderwijl was Wiel de slaapzaal gaan bekijken en had aangegeven hier beslist niet in die benauwde hokjes te willen slapen. Hij zorgde eerst dat ik rustig werd en samen reden we terug naar de markt. Alles afgezocht en gevraagd. De sokkenvrouw wist me zelfs nog te vertellen dat ik de portomonnaie bij de sokken in het plastic tasje had gestopt, wat klopte. Ze leefde helemaal mee. Op gegeven moment open ik de klep van de camera, na een schietgebedje naar de Heilige Anthonius en de engeltjes te hebben gedaan en daar lag hij bovenop. Ik weet nog niet hoe het kan, want hij zit altijd op een hele andere plek, maar verstrooid als ik ben zal ik hem daar toch zelf hebben ingestopt, denk ik.

Vlak voor we binnenreden in Murias stond dit kruis in de lucht.

We hebben allebei gelijk genoeg van de stad en besluiten een paar kilometer door te rijden naar Murias. Hier is een kleine Auberge met 4 kamers, waarvan twee 2-persoons. Op de deur staat dat we een bed uit mogen zoeken en de beheerder later komt. Het cafe ernaast is ook leeg, terwijl de deur wijd open staat, dus zoeken we een leuke kamer uit. Er zijn twee douches met toilet, een voor de heren en een voor de dames. We besluiten samen met 1 douche te doen. Nog geen uur later komen de twee mensen uit Eindhoven, Pierre en Ria, binnenvallen. We hadden elkaar al in Burgos ontmoet. We maken er met z’n vieren een gezellige maaltijd van, nadat de beide mannen op de fiets allerlei lekkere inkopen hadden gedaan. Het is heerlijk rustig zo samen en we hebben elkaar genoeg te vertellen over onze levens, die aardig parallel lopen. Want ook Pierre heeft zijn vrouw 7 jaar geleden verloren en zijn Ria vrij snel daarna ontmoet. De moeilijkheden hieromtrent en de leuke dingen, de belevenissen onderweg naar Santiago, alles krijgt een beurt. Het is half tien voor we het weten en er staat nog geen letter in de computer. Nu alles naar bed is en Wiel naast me ligt te snurken kan ik even rustig schrijven. Ik voel weer de opluchting maar ook de liefdevolle troost van Wiel, toen mijn portomanaie zoek was. De rust van deze kleine Auberge en vooral de vrijheid weer eens een kamer voor onszelf alleen te hebben. Het is soms best leuk de ervaring om te slapen met z’n allen op een kamer/zaal, maar de regels van gisteravond dat je om half tien binnen moet zijn, was net een brug te ver. De meesten hebben tien uur als regel en dat is ook normaal, maar nu voelden we ons net kleine kinderen.

Er is hier geen wifi, ik hoefde me dus ook niet te haasten en morgen zijn er dus twee verhalen te lezen. Er is tijd genoeg om iets te zoeken. Morgen rijden we maar 25 a 30 km. tot vlak voor het beroemde kruis Cruz de Ferro, waar ik gisteren mijn steen voor heb gevonden. Vandaag heb ik hem gewassen en de hele avond bij me gedragen. We durven geen risico´s te nemen met de batterijen, daarom doen we er twee dagen over om te komen.

Als ik terugkijk op deze dag dan heb ik toch weer veel engeltjes op mijn schouders die ons steeds weer helpen en de weg wijzen. Die er zijn als we ze nodig hebben. Om half elf hoor ik iemand aan de buitendeur. Ik dacht dat het de beheerder was, maar het bleek een jongeman. Hij belt naar de beheerder op ons verzoek, omdat hij geen geld heeft. Waarom hij zo laat nog rondzwerft is mij een raadsel, want de echte lopers zijn allang naar bed. Wiel en ik hebben geen goed gevoel over de jongen, maar bieden hem toch eten aan en wijzen waar alles is.Tot morgen en slaap lekker

Om 9.35 u. We hebben 23.5 km. gereden zien we een bord; nog 326 km. naar Santiago.

Dag 37 20-06-2011 van Calzadilla de la Cueza naar Leon

2011-06-20T19:12:00.003+02:00

Om half zes gingen vanmorgen al diverse wekkers af. Ik hoefde niet wakker te worden, had driekwart van de nacht niet geslapen. Ook Wiel was onrustig. Om zeven uur zitten we met zijn vieren aan het ontbijt en om 7.40 uur is het vertrekken. Onderweg naar Sahagun krijg ik pijn in mijn rechterknie. We stoppen om hem in te smeren. Frans en Inigo zijn doorgereden en we hebben afgesproken elkaar op het eerstvolgende koffiepunt te ontmoeten. Door de pijn kon ik niet hard rijden en onderweg zijn we een paar maal gestopt om nog wat foto’s te maken, dus op het eerstvolgende restaurantje in Sahagun zien we geen Frans en Inigo. We rijden door naar El Burgo Ranero, ook hier niemand te ontdekken. We lunchen hier op ons gemak en nemen de tijd voor de route. Inhalen kunnen we ze toch niet.

In Sahagun staan een paar voetstappen waar je in moet gaan staan en dan de staf vasthouden. Het echte pelgrimsgevoel komt boven

In Mansilla opnieuw een pauze. Het is kwart over 12 en we hebben 60,53 km. gereden. Echt op ons gemak, maar het was een vlakke weg om te rijden die totaal niet verveelde. Veel wilde bloemen, hier en daar een moeras en watergebied, afgewisseld door kleine dorpjes. Eigenlijk zouden we hier overnachten, maar omdat Leon nog maar 21 km. is en het nog vroeg in de middag is, besluiten we om door te rijden naar Leon. We hebben dan in de middag nog wat tijd om rond te kijken en morgenvroeg ook nog wat tijd hiervoor. Tijdens het wegrijden bezoeken we nog even de oude Romeinse muur. Ik krijg de opdracht de oude uitgesleten treden tussen de muur af te dalen. Hier zal ik een steen vinden om bij het kruis Santa Cruz te leggen met een wens er op. Nog een paar dagen en dan begint die hele zware klim. Ik heb geen flauw idee waar te zoeken, maar krijg ineens een aanwijzing een bepaalde steen op te rapen. In het begin vroeg ik me af wat ik er mee moest, maar als ik hem schoonmaak met een stokje is het net een hart. Ik heb hem veilig opgeborgen om vanavond even schoon te maken. De wens die erbij hoort weet ik ook al.

Die laatste 21 km. worden wat zwaarder, de heuvels komen al dichterbij en dat is goed te merken. Om half drie rijden we Leon binnen en het zoeken naar de Auberge kan weer beginnen. Dit keer kost het een uur voor we het Benedictijnerklooster hebben gevonden. Er komt onenigheid tussen beide vrijwilligers als het om ons gaat. Wij vragen om twee benedenbedden en de man die inschrijft zegt dat we alleen een boven en benedenbed kunnen krijgen. De vrouw, een andere vrijwiligster, is het er niet mee eens. Zeker niet als ze onze leeftijden hoort en zegt dat het wel kan. Uiteindelijk krijgt zij haar zin en liggen we ook nog naast het raam. Met weer een stukje eigen ruimte naast het bed. De engeltjes zorgen toch steeds weer goed voor ons.

Naast ons ligt een echtpaar met griep. Ze krijgen beiden geen lucht. Gelukkig heb ik Tocotolin bij me en doe wat op wattips, zodat ze een beetje lucht krijgen. Hier liggen we met 40 of 50 op een zaal en zo zijn er een paar verdiepingen. Snel de was gedaan en gedoucht. Dan de hitte in. Hier merk je op de fiets weinig van door de wind, want die is best sterk. Echter wandelend door de stad ervaar je pas dat het 31 graden is en bloedheet.

Als we op zoek zijn naar steradent, bij ons kost 1 tube 2,25 en hier 8.95, zie ik ineens Frans voorbij rijden. Ik hol er achteraan en we zijn blij elkaar weer te zien. Terwijl wij hier voor een hotel op de computer ons verhaal vertellen zijn zij op zoek naar een hotel en om kwart voor acht ontmoeten we elkaar bij de kathedraal. Half tien moeten wij in het klooster binnen zijn, dus veel tijd hebben we niet voor elkaar. Stop weer met schrijven, probeer nog wat foto’s erbij te zetten en morgen weer een nieuw verhaal.

Gereden kilometers 81.75 gereden uren 7.30. Gemiddelde snelheid 16.65 km.p. uur.

Dag 36 19-06-2011 van Castrojeriz naar Calzadilla de la Cueza 870 mt. hoog.

2011-06-19T19:02:00.002+02:00

Vannacht heel goed geslapen in tegenstelling met Wiel. We lagen met 24 man op de zolderverdieping. De oordopjes hebben goed geholpen en er was voldoende frisse lucht. Om half zeven werd iedereen gewekt door prachtige kerkmuziek en gezang. Een plezier om wakker te worden. Als we zeven uur aan tafel zitten blijkt het ontbijt te bestaan uit wat biskwietjes met boter, een appel, koffie en thee. De paar stokbroden die er al waren geweest, waren al opgegeten door de wandelaars. Die hebben het ook harder nodig. De Auberge vroeg een vrijwillige bijdrage dus kon je ook niets verwachten. De vele jongelui die deze reis maken hebben nauwelijks geld voor onderweg. Het is trouwens wonderlijk hoeveel jongelui deze reis maken. De ouderen en fietsers zijn duidelijk in de minderheid. Om kwart voor acht zijn we vertrokken. Proberen nog eerst de supermarkt om eten te kopen, maar die gaat op zondag pas om tien uur open.

Onderweg rijden we eerst over een oude Romeinse weg en brug. De maan staat voor ons de zon achter ons. Het is koud en de vingers voelen verstijfd aan. Mijn kilometerteller doet nog steeds niets, maar die van Wiel loopt goed. In de eerstvolgende grote plaatst Boadilla del Camino gaan we in de Auberge vragen of er brood te koop is. Helaas niets. Op het moment dat we weg willen rijden zien we Frans en Inigo de hoek omkomen. Gisteravond hadden we elkaar gemist, zij hadden een hotel genomen omdat alle Auberges vol waren, hoewel onze bovenbedden leeg waren. Het was gezellig elkaar terug te zien en gezamenlijk rijden we door naar Fromista. Hier kunnen we nog net de laatste 4 stokbroden kopen met koffie en thee erbij. Het wordt een uitgebreid koffie- en etensuurtje op het terras. Inmiddels is het al 25 graden. Wij hadden als beleg nog een pakje kaas welk we broederlijk delen met elkaar. Het koffie-uurtje loopt weer behoorlijk uit. Fromista was in de 8^e eeuw vernield door de Moren, maar in de 10^e eeuw vestigden de Benedictijnen een abdij voor pelgrims. Na het koffie-uurtje rijden we met z’n vieren door. Buiten het dorp was een kanaal met watervallen, waar we even voor stoppen om te fotograferen. We rijden nu over de Tierra de Campos. Uitgestrekte vlaktes afgewisseld met landbouw en rode aarde. Hier en daar een dorp in de verte, wat mooie plaatjes oplevert.

Tussen Fromista en Carrion de Los Condes bestaat onze weg uit een speciaal aangelegd pelgrimspad van grind. Ruim 10 km. Het is soms moeilijk rijden. Ik ben niet zo’n held op dit soort wegen, dus zit ik best gespannen op de fiets. Vandaag is werkelijk een prachtige route en heel gezellig met z’n vieren. In Carrion de Los Condes hadden Wiel en ik besloten om te overnachten. Inigo en Frans zouden eerst doorrijden, maar blijven hier ook.

Wat een luxe

De Auberge is heel luxe met eigen zwembad. We hebben 4 onderbedden naast elkaar en liggen met 40 personen op een zaal. Gelukkig lig ik onder een raam. Boven Wiel en mij liggen twee Japanse jongens. Heel aardig. Ze vonden het zo knap dat wij vanuit Holland waren gefietst. Rond zes uur verdwijnen we met z’n vieren naar het verderop liggende cafeetje.

In alle dorpen die we vandaag gepasseerd zijn zitten ooievaarsnesten op en rondom de kerktorens. Ze hebben jongen en op een van de nesten is een jong bezig te leren vliegen. Hij doet dit door kleine sprongetjes omhoog te maken en dan zijn vleugels uit te slaan.

Inmiddels is het in de zon 47 en in de schaduw 33 graden en dan te horen dat het al dagen regent in Holland. We zijn toch echte boffers met het weer.

Door de haast om alles op internet te krijgen was het verhaal gisteren niet helemaal compleet. Maar dat probeer ik straks aan te vullen met de foto’s erbij die gisteren waren gemaakt.

Gereden kilometers 62.50 gereden uren 7.15 Gemiddelde snelheid 15.8 km.p. uur.

Dag 35 18-06-2011 van Burgos naar Castrojeriz

2011-06-18T19:18:00.004+02:00

Vanmorgen om 8 uur pas opgestaan. Na ons ontbijt om half tien vertrokken. Onze fietsen stonden al kant en klaar in het restaurant. De service van het hotel roemen we beiden over. Het zijn de kleine dingen die het doen. De extra’s op de kamer, de inloopdouche met aan alle kanten stralen die je op je lichaam kunt richten en massage geven, de vriendelijkheid. Alles nodigt uit om hier nog eens terug te komen.

Na een paar stevige klimmen tussen de 6 en 7% ontmoeten we Inigo en Frans uit Nijmegen en Culemborg, twee broers die samen de route rijden. We hebben zo’n leuk gesprek dat we besluiten in het dorp Albillos samen koffie te drinken. De ontvangst hier was enig. Bij de koffie en thee kregen we cake en even later bracht ze ons nog een schaaltje. Inmiddels waren we toe een tweede kop en nu kregen we ook nog toast met omelet van de vrouw. Als afscheid neem ik foto’s van de beide mannen en van de eigenaresse van het cafeetje, die een Roemeense blijkt te zijn. Een klein dorp en een grote geefster. We hadden zoveel te bepraten met ons vieren dat we samen anderhalf uur hebben doorgebracht. Frans, met baard op de foto, sponsort met zijn reis een priester die gratis maaltijden verstrekt aan kinderen en oude van dagen. Wij geven beiden ook een bedragje mee. Als hij thuis komt verdubbeld Frans het bedrag en maakt dat over naar die priester in Colombia.

Nadat we waren weggereden uit Albillos hebben we niets meer gezien of gehoord van Frans en Inigo. Volgens twee andere fietsers waren ze elkaar kwijt geraakt tijdens het zoeken van een bakker. Ook wij hadden het probleem geen bakker te kunnen vinden. De lunch bestaat dus alleen maar uit twee toetjes, twee bananen en nectarines. Het blijkt in al die kleine dorpjes te ontbreken aan welke vorm van eten dan ook. Gelukkig dat we dit nog hadden vandaag en een dagje met minder is niet erg, maar zijn toch blij als we direct eten kunnen krijgen.

Om 15.15, we hebben 40.51 km. gereden, lezen we op een bord dat we nog 514 km. moeten rijden naar Santiago. Na 49,5 km. begeeft mijn kilometerteller het. Gelukkig doet die van Wiel het weer en kunnen we toch aflezen wat we hebben gereden. Om 16.45 vinden we een kleine Refugio Het is de tweede. De eerste was al vol. We zitten nu op het dorpspleintje te schrijven, met naast ons de dorpsbewoners die zitten te kaarten en allemaal wel op de foto wilden. Ook Wiel gaat er tussen zitten, alsof hij alles van het kaartspel begrijpt Nee dus.

Op het dorpspleintje heeft Wiel gelukkig een onbeveiligde wifiverbinding gevonden, waardoor we toch proberen alles op internet te zetten. Misschien dat de foto’s niet lukken, maar dat merken jullie wel. Ondertussen gaat het naast ons heet toe tussen de mannelijke dorpsbewoners en hun kaarspel. We zitten onder een grote boom en genieten van de sfeer en intimiteit van het pleintje. Aan de andere kant zijn de bewoners van een bejaardencentrum allemaal tegenover het tehuis op een stoel bij elkaar gezet om gezellig te kletsen. Het is heel moeilijk de sfeer weer te geven die we hier proeven, maar je voelt je een met de bewoners.

Het is allemaal een beetje gehaast gegaan, omdat er nergens internet is te vinden. Toch weet Wiel op gegeven moment een onbeschermd net te vinden en gooit alles op internet, zonder de aanvulling die ik later heb gemaakt. Want over de weg van vandaag is nauwelijks wat geschreven, behalve dat er een aantal flinke klimmen in zaten. De natuur is prachtig en totaal anders dan voorheen. De grond bestaat uit witte kalsteen en overal liggen onderweg muren van dit steen opgestapeld, waar het plaats heeft gemaakt voor lansbouw. Door al die verschillende kleuren in het landschap is het een boeiend gezicht en heerlijk om doorheen te rijden. Op de weg naar San Anton rijden we onder bogen van een ruien door. Het is een vroegere abdij uit de 12^e tot 14^e eeuw. Het ziet er schitterend uit om doorheen te rijden. Vanaf hier rijden we zo’n 8 km.door een dal welk bestaat uit een laan van bomen.

Gereden kilometers 55.10 gereden uren 7.15 Gemiddelde snelheid … km.p. uur.

Het is vandaag een schatting. De metertjes liggen op de kamer, morgen weer preciezer.

Dag 34 17-06-2011 Vrijde dag in Burgos

2011-06-17T21:34:00.004+02:00

Vanmorgen uitgeslapen tot 8 uur. Wat een luxe. Zonder geluiden van anderen om ons heen wakker worden, alleen die van onszelf. Daar willen we graag weer een week voor in de hostels slapen. Heb wel oordopjes gekocht om alle bijgeluiden niet meer te hoeven ervaren. Jammer dat er geen luchtverversers in het klein te vinden zijn, anders zette ik die tussen onze bedden in.

Rond half elf eerst een kleine rugzak aan de overkant gekocht om alle spullen in te dragen en doorgelopen naar de kathedraal. Wiel wil niet mee naar binnen, maar ik mag de tijd nemen om alles te fotograferen. Wat een rijkdom daarbinnen en wat was er veel te fotograferen. Ik ben meer dan een uur binnen geweest. Wie nu denkt dat Wiel zich verveelt tijdens dat lange wachten heeft het mis. Hij ontdekt altijd weer Hollandse pelgrims, dit keer uit Eindhoven en op dezelfde dag vertrokken als wij. Hij zit mensen te kijken en geniet van alles wat om hem heen gebeurd. Ondertussen ook een nieuwe pet gekocht en een nieuwe zonnebril, waarvan ik vind dat hij net op Fidel Castro lijkt.

Na de kathedraal hebben we nog een stuk gewandeld over de wandelpromenade, foto’s op de computer gezet en om drie uur het treintje genomen naar het hoogste punt van Burgos, 950 mt. hoog. Het kasteel van Burgos. Het is een schitterend uitzichtpunt. Ooievaarsnesten zijn er ook te zien en de ouders vliegen af en aan met eten voor hun kinderen. Terug bij het hotel een uurtje gerust en er met de fiets op uitgetrokken.

Het hoogste punt van Burgos

Ons hotel Antrearcos op de Calle de la Paloma 4 in Burgos is niet alleen heel netjes en fijn, maar de service is geweldig. Vanmorgen was men de lift aan het maken. Zodra we binnenkwamen, werd de monteur uit de liftschacht gehaald en de lift voor ons speciaal in werking gesteld. Onze fietsen werden gisteren toen we aankwamen half rechtop in de lift gezet en stuk voor stuk naar de kelder gebracht. Vanmiddag rond half vijf besloten we de stad te verkennen op de fiets. Men vloog naar de kelder en bracht ze direct weer boven. Nadat we de boodschappen hadden gedaan en deze even boven brachten was men al aanwezig om te vragen of ze weer de lift in moesten.

Op de fiets eerst naar de fietsenmaker. Daar hadden we gisteren al een nieuw fietsshirt voor me gekocht en vandaag afgesproken even langs te rijden om de banden op te pompen. Daarna alle parken doorgereden en over de wandelpromenade, ook wel pantoffelparade genoemd, geflaneerd. De hele promenade is overdekt door weelderige platanen met takken die als een groen dak elkaar overkoepelen of in elkaar gegroeid zijn. Hier in Burgos is het zo dat als er geen fietspaden zijn rij je over de stoep. Beslist niet over de weg. Er loopt door de hele stad een fietsroute, ook door het park. Wij wilden juist aan de andere zijde van de het park rijden welk looproute is, niemand maakt er een probleem van. Daar is van alles te zien. Als ik Wiel door een boog wil fotograferen komen er twee politieagenten aan. Ze bieden aan dat we samen in de boog gaan zitten en maken de foto van ons. Dat zie ik bij ons toch niet zo snel gebeuren.

Men heeft hier ook een heilig respect voor Pelgrims, dat merk je aan alles. We worden echt met respect behandeld. Onze fietsen trekken ook veel bekijks, want ze kennen niet echt de elektrische fiets, hoewel de fietsenmaker hier in Burgos er wel een heeft staan met 1 batterij. Hier ligt voor Giant nog een hele markt open. Rond zeven uur naar de supermarkt gegaan om brood, kaas, ham en toetjes te halen. Langs de boulevard zitten we te picknicken. Veel bekijks, want om deze tijd flaneren alle Spanjaarden langs de boulevards, in straten en op pleinen, alles terrasjes zitten vol. Maar ook veel aandacht en bekijks van duiven en musjes, die vechten om elk broodkruimeltje wat wij neergooien. Pas tegen negen uur gaan de Spanjaarden naar huis om te eten. Het is heerlijk zo’n dag genieten en niets moeten.

Burgos is een geweldige stad om te zijn, ik heb er geen woord teveel over gelezen. Alleen al door de hele stad staan overal bronzen beelden van mensen uit het dagelijks leven. Daarnaast zijn er de vele gebouwen en kerken, de weelde in de kerken en natuurlijk de vele parken, het is allemaal overweldigend en eigenlijk is 1 dag te kort om alles te zien en te ervaren. Morgen is hier een grote feestdag, maar ik kan Wiel niet bewegen om nog een dag extra te blijven. Straks nog wel even de kathedraal bekijken of die ook verlicht is. Daarna is het weer tijd voor ons bed, willen morgen bijtijds weer weg.

Bedelaars zie je door de hele stad en voor een euro willen ze ook nog poseren.

Dag 33 16-06-2011 van Santo Domingo de la Calzada naar Burgos

2011-06-16T22:24:00.004+02:00

Vandaag wordt voor ons beiden echt een test. Op een slaapzaal met 26 mensen en alle ramen waren weer potdicht gedaan. Gevolg; allebei slecht geslapen met geïrriteerdheid als gevolg. In mijn matras was een veer gesprongen, waardoor je verkeerd gaat liggen, wat weer rugpijn tot gevolg had. Na het opstaan, vluchten we eerst naar buiten voor frisse lucht en proberen elkaar een beetje op te peppen. Als we weer boven komen om in te pakken strekt net mijn bovenbuurman zijn benen buiten bed en ik krijg zijn voet midden in mijn gezicht. Niet erg fris en pijnlijk, al kon hij er niets aan doen. Gisteravond lag ik al in bed toen hij er in kroop. Met angst en beven lag ik naar het bovenbed te kijken. Een half uur lang schudde zijn bed heen en weer voor hij eindelijk de ingang van zijn slaapzak had gevonden en iedere keer zei ik tegen Wiel dat hij er nog door zou zakken. Op gegeven moment raakte ik in paniek en ging op de rand van mijn bed zitten tot hij klaar was.

Als we na het inpakken ontdekken dat Wiel zijn pet is verdwenen, pak ik alles weer uit. Nergens te vinden en dat terwijl hij echt aan dat ding gehecht is geraakt. Gisteravond zei hij nog dat hij in Holland dat ding bleef dragen. Overal gezocht en gevraagd, maar niet gevonden. Ik geef hem mijn pet. Draag het ding tegen de zon, maar ben er niet echt aan gehecht.

Om 8.15 u. vertrekken we. Het ontbijt hebben we gegeten bij het cafeetje naast de Auberge, waar we gisteren nog vlug alle op internet mochten zetten. We moesten opnieuw een keuze maken. Wilden we voor Burgos nog een keer overnachten, dan konden we de aangegeven route nemen, die vandaag tientallen kilometers omrijden waren of de N120 afrijden en dan 2 dagen in Burgos blijven. Wiel mag beslissen en ik wil graag Burgos goed bekijken. Heb er vaal over gezien en gelezen, maar dat is anders dan het met eigen ogen zien. We zitten nauwelijks op de fiets en zijn de brug overgereden of we zien een aantal ooievaarsnesten op palen staan. Ze vliegen af en aan om hun jongen te voeden.

Rond tien over negen passeren we de grens van Burgos. De omgeving veranderd totaal. Veel landbouw afgewisseld met papavervelden gemengd met grote bossen klaprozen. De druiventeelt is totaal verdwenen. In Belorado wilde we in het stadje koffiedrinken, maar door omleiding misten we de afslag en zijn wat verder doorgereden tot buiten het stadcentrum.

Achteraf een hele goede beslissing geweest om de N120 te nemen. De beklimmingen zijn zwaar genoeg geweest van 645 mt. tot 1150 mt. hoogte bij Puerto de la Pedraja. Hier staat een hele oude kapel, niet meer in gebruik, al staan er heel verloren nog drie beelden in. Hier stond ook de politie met z’n zessen te overleggen. Later zagen we ze verscholen staan om bekeuringen uit te delen. Ik moet eerlijk zeggen dat zowel de auto’s als vrachtwagens soms als gekken de bergen afrijden. We voelen ons niet altijd even rustig op deze weg. Een aantal bergen stijgt toch weer tot zo’n 7%. Hadden we de andere route genomen, waren en zelfs beklimmingen bij tot 14%. Ik weet niet of onze elektrische fietsen dat hadden aangekund. Het was zo al zwaar genoeg om te fietsen.

Bij Tasantes zien we een kapelletje helemaal ingebouwd in de rotsen. Er staan een paar vervallen huizen en het verbaasd me eigenlijk dat het plaatsje op de kaart voor komt. Ter hoogte van Santovenia de Oca beslissen we opnieuw dat we de N120 aan blijven houden. We zijn net een tijd aan het afdalen en kunnen daardoor makkelijk Burgos bereiken. Gaan we de aangegeven route volgen dan kunnen we het echt vergeten met de accu’s. Vlak voor Burgos gaan we de route van de wandelaars volgen. Op die manier weten we beter de weg naar het centrum te vinden. Rond half vier komen we aan. Het eerste rijden we naar de Auberge. Hier mogen we geen twee nachten blijven en om morgen verder te trekken en deze mooie stad niet te bekijken zou echt zonde zijn. Dan maar een hotel gezocht. Natuurlijk duur, maar dat compenseren we lekker met twee brooddagen. Geen probleem. Vanmiddag hadden we nog warm gegeten, evenals de laatste week, dus is het ook weer heerlijk om gewoon in de supermarkt kaas, brood en toetjes te halen. We komen deze reis zeker niet om van de honger.

We hebben een schitterend hotel, midden in het centrum, bijna naast de kathedraal. Na het douchen de stad ingegaan, teveel gewandeld, waardoor de voeten en rug weer behoorlijk in de knoei zitten bij ons allebei. Bij een schitterend monument ga ik letterlijk in het gras liggen om van alle kanten foto’s te maken. Helaas was het gras niet schoon en droog, maar modderig, dus mijn enige nette broek weer uit moeten wassen. Loop ik op mijn vrije dag morgen nog in een fietsbroek rond. Daarna boodschappen gedaan en terwijl ik nu zit te schrijven is Wiel al onder zeil. Volgens Wiel denkt iedereen nu dat hij de hele dag loopt te fluiten, omdat ik de dag begin met pijn en eindig met nog meer pijn, maar het tegendeel is waar. Want ook Wiel heeft problemen met lopen, dus lijden we samen. Gedeelde smart kan ook leuk zijn. Hebben we direct wat om in te smeren bij elkaar. En dat we doodmoe zijn is geen wonder. Morgen dus uitslapen en genieten van onze vrije dag.

Gereden kilometers 74.07 gereden uren 7.15 Gemiddelde snelheid 15.52 km.p. uur.

Dag 32 15-06-2011 van Navarrete naar Santo Domingo de la Calzada

2011-06-15T21:30:00.003+02:00

WIE WEET HOE DEZE TORSOORT HEET?

Huisvlijt in Santo Domingo

Om half vijf ben ik wakker door de beide buurvrouwen die vertrekken en dit bepaald niet zachtzinnig doen. Even later wordt Wiel ook wakker en besluiten we ook maar in te pakken. We hebben de beschikking over ieder een eigen badkamer, heel luxe. In de keuken eten we de restjes kaas, twee bananen, thee en jus d’orange. Restanten van gisteren. Om 7 uur rijden we weg, nadat ik de eigenaresse uit bed had gebeld. Moest de fietsen uit de garage hebben. Vanaf de tweede verdieping drukt ze op een apparaatje en kunnen wij na het opladen vertrekken. Het is koud, veel wind, vochtig en mistig. We beginnen met een sterk vals plat van 3% op de LR 342 richting Najera. Even later een klim van 1.5 km. 10%. Naar het dorpje Sotes 672 mt. hoog. En dat op je nuchtere maag. Niet echt gezellig. Bovenaan de klim staan 2 bankjes om uit te puffen. Nemen een kwartier de tijd voor onszelf en om de accu’s weer kans te geven bij te laden. Wiel heeft er geen druppel zweet bij gelaten, terwijl ik drijfnat ben en van alles uit moet pellen om lucht te krijgen. Natuurlijk moet een deel weer aangetrokken nu we de berg af gaan.

In plaats dat ze het niveau hetzelfde houden, krijgen we sterke dalingen en beklimmingen van 6 tot 7%. Als automobilist realiseer je je dat nooit, maar nu als fietser vraag je jezelf af waarom men tot grote hoogten stijgt, vlak voor een dorp een sterke afdaling en aan de voet van het dorp dan ineens weer sterk omhoog. Tijdens een van de afdalingen zweeft er een hele grote buizerd vlak boven ons hoofd.

Is het geen mooie pelgrim?

Rond negen uur komen we aan in Najera, een oud koningsstadje. Het is gelegen tegen een roodbruine rotswand vol met holen en gaten. Lijkt op gatenkaas. We ontbijten eerst, heerlijke broodjes met allerlei soorten omelet. Hier moeten we een keuze maken naar Santo Domingo. We kunnen de N120 volgen of, zoals het boekje aangeeft, naar beneden de 205 volgen richting Sierra de la Demada, waar enkele kloosters zijn gelegen. Daarna bij Bandaran afslaan tot Vilar. Van daaruit weer omhoog. Ik mag kiezen en hoop op de mooie route. Het loopt uiteindelijk in een omweg van 12 km, omdat we de afslag Bandaran niet vinden. Ligt aan ons zelf. We hebben niet goed gelezen en dat kost kilometers. Maar was de tocht nu mooier? Nee, beslist niet. Het is alleen maar druivenstreek en landbouw. We hebben er behoorlijk spijt van. De temperatuur is inmiddels ver boven de 27 graden opgelopen en we zijn blij als we aankomen in Santo Domingo.

De Auberge heeft geen tweepersoons kamers. We komen terecht op een kamer met 24 anderen. Krijgen wel een benedenbed naast elkaar. Het is een nieuw gebouw en hoog nokdak. Hoop dus dat er een beetje goede ventilatie is vannacht. De bagage mag bij uitzondering met de lift. Gelukkig, ik kan bijna niet meer tillen. De pijn in beide muizen van mijn handen is op sommige momenten ondragelijk.

Naast het bed van Wiel is een loze hoek waar we veel bagage kwijt kunnen, het voordeel van een benedenbed. Om kwart voor twee klaar met douchen en opgefrist pikken we een terrasje. De stad valt ons wat tegen. Wat het meeste stoort is dat we voor de kathedraal toegang moeten betalen. Een principekwestie van ons beiden, nee dus. Een kerk is openbaar bezit en dient als zodanig in onze ogen toegankelijk te zijn voor iedereen. Misschien verkeerd gedacht, maar wij beiden zijn het hier 100% over eens.

Het wordt steeds heter. Wiel gaat in de schaduw op een bankje liggen, ik duik een uurtje in bed. Hier in de Auberge is wel wifi, maar ik weet niet of ik alles er wel op krijg, anders hebben we net zo’n probleem als gisteren.

Ook het fototoestel geeft problemen met overzetten vandaag. Een aantal foto’s zijn spoorloos verdwenen. Proberen het straks nog via het toestel van Wiel op de computer te zetten. Het is een dag met allerlei hindernissen. Mijn computertje van de fiets viel vanmorgen op de stenen vloer totaal uit elkaar. Alle kilometers en andere tellingen zijn verdwenen. Gelukkig weten we nog een oude stand en tellen we de kilometers van Santiago erbij, maar of het allemaal klopt zijn we niet zeker van. Het loopt allemaal niet zoals we willen, maar blijven optimistisch. Kan zijn dat we wat moe worden. De tochten worden zwaarder, de bergen hoger. Maar geloof ons, we houden vol. Nog een slordige 600 kilometer.
Opnieuw problemen. Er is wel wifi in de Auberge, maar afgeschermd en met onze eigen computer geen contact. Dus nog snel naar het cafe ernaast waar ik alles via hun wifi op internet kan zetten.
Welterusten voor straks.

Gereden kilometers 52.88 gereden uren 6.00 Gemiddelde snelheid 15.22 km.p. uur.

Dag 31 14-06-2011 van Los Arcos naar Navarrete

2011-06-14T20:52:00.001+02:00

Een aardige restauranthouder liet ons alsnog op zijn wifi onze berichten sturen.

Om half zes vanmorgen waren de eerste wandelaars alweer aan het pakken. Ook Wiel is om kwart over vijf al aan het roken geslagen. Een heikel punt. In plaats van minder rookt hij meer, elke 3 dagen een pakje, waar ik het niet mee eens ben. Natuurlijk heb ik daar niets mee te maken en is het zijn eigen keuze, maar ik maak me er zorgen over. Iets wat ik moet laten, daar kom ik vandaag wel achter. Hoe meer ik er over val hoe meer er gerookt wordt. Afijn een ruziedag hoort er ook bij. Heeft ook te maken dat je je totaal niet vrij voelt op een kamer met 10 mensen. Het is onrustig. Wij lagen als eerste om negen uur in bed, maar iedere keer als er weer iemand binnen kwam om te gaan slapen schrok je weer uit het wegdoezelen. De laatste die binnenkomen sluiten ook nog eens de balkondeuren, geen ventilatie dus. Als ik wakker word om te plassen in de nacht is het eerste wat ik doe de deuren op kiepen zetten. Het stinkt in de slaapzaal naar allerlei lijfluchten, bepaald niet fris. Het is leuk geweest om mee te maken, maar of we er aan wennen, ik weet het niet.

Om half zes is het wassen en aankleden. Het is dringen in de badkamer met 22 mensen die allemaal vroeg op pad willen en waar maar 2 douches, 2 toiletten en 3 wastafels zijn. Die douches worden trouwens ’s morgens niet gebruikt. Men doucht als men moe binnenkomt van het wandelen of fietsen en ’s morgens heeft dat geen zin. Kost tijd en je wordt toch stoffig en vuil. Daarna ontbijten, inpakken en wegwezen om twintig over zeven. Inmiddels ruiken de bovengangen naar alle behoeftes die een groot deel van de mensen in de pot heeft achtergelaten. De ventilatie kan het niet aan.

Viana vanuit de verte gezien.

Het begint al direct met klimmingen van 5-7% met natuurlijk stevige afdalingen er achteraan. Het houdt niet op tot Viana. Hier nemen we even de tijd om het stadje te bekijken. Viana is een oude vestingstad en was de vroegere grensdoorgang naar Estella. Bij deze stad eindigt ook de Navarrastreek. De overblijfselen van de San Pedrokerk leveren prachtige foto’s op, evenals de Santa Maria kerk, waar ik alleen een foto van de ingang kan maken, wegens het afbreken van feesttenten. Binnen is net de mis geëindigd en kan ik nog wat plaatjes schieten. Bij de fontein staat een pelgrim. Hij vraagt eerst of het water te drinken is. Als in een meditatief ritueel blijft hij bedachtzaam kijken naar het water uit de fontein. Daarna neemt hij het water in zijn handen en drinkt. Het is zo’n bijzonder gezicht dat ik een serie foto’s van hem heb gemaakt. Als laatste gaat hij naast zijn backpack zitten en blijft voor zich uit kijken. Het is jammer, had hem graag gevolgd, maar we moeten door.

Wat opvalt is dat de kerken in Spanje van binnen steeds rijker bedeeld en ingericht zijn met kunst, beelden en schilderingen, met natuurlijk zoveel mogelijk bladgoud afgewerkt. Vele kerken worden momenteel ook gerestaureerd.

Na een broodje en wat drinken door naar de volgende plaats. Logrono. Als stad kan ik het weinig waarderen. Te druk. Ik koop een nieuw notitieboekje en dan verder naar de nieuwe route zoeken. Het ging al dagen zonder omrijden, maar hier is het weer een doolhof. Ach ja, waarom niet weer eens 3 tot 4 km. omrijden. Wiel heeft vanmorgen voor het eerst heel even last van hoogtevrees, maar weet het te overwinnen. De dag is moeilijk door onzer beider slechte stemming en zwaar met beklimmingen en afdalingen. Het wordt steeds warmer en de batterijen krijgen het zwaar te verduren. De laatste beklimming is 12%. Het is inmiddels rond half drie. We zijn moe en uitgeput en zoeken hier een onderdak. Het eerste is de Auberge. Voor 5 euro mag je slapen met 12 man op een zaal. Op de eerste verdieping zijn alleen nog twee bovenbedden vrij. Nu zien we onszelf echt niet ’s nachts naar beneden klimmen om even naar het toilet te gaan. Geen probleem, we kunnen op de tweede verdieping ook slapen. Moeten wel 37 treden hoog alle bagage sjouwen. We besluiten eerst verder te kijken. In de andere Auberge Krijgen we een 2 persoons kamer. Moeten douche en toilet delen, maar tot nu toe zitten we hier helemaal alleen. Hebben samen de was gedaan, alles weer afgeknuffeld en vertrekken straks naar de bibliotheek om dit verhaal op het blog te zetten.

Even rustpauze voor de wandelende pelgrims. Schoenen uit en tenen goed bewegen.

Gereden kilometers 49.89 gereden uren 7.40 Gemiddelde snelheid 13.67 km.p. uur.

Vandaag geen berichten

2011-06-14T19:17:00.000+02:00

Vandaag geen wifi en in de bibliotheek herkent men onze tekstverwerker niet.
Morgen de volledige tekst en foto´s.
Groetjes Maus en Wiel

Dag 30 13-06-2011 van Puente la Reina naar Los Arcos

2011-06-13T17:03:00.003+02:00

Van Maneru tot aan Ciranqui reden we over het loperspad, hier nog redelijk breed.

Om 8.05 vertrokken. We beginnen met een klim van 2.5 km en 7% stijging richting Estella. Als het daarna stopte was het leuk geweest, maar dit gaat de hele dag door. Bij Maneru nemen we de verkeerde weg en komen op het loperspad terecht. Veel mountainbikers rijden dit. In het begin is het leuk, een grindpad wat goed te fietsen is, maar op gegeven moment wordt het heel smal met scheef gelegde stenen. Ernaast een diepe geul en ik zit heel gespannen op de fiets. Al mijn armspieren doen pijn. Ook Wiel voelt zich heel gespannen en is er niet blij mee. Tot ik me realiseerde dat ik hulp kon vragen en die ook kreeg. Vanaf dat moment ontspanden al mijn pijnlijke spieren en reed ik heel relaxt tot Cirangui. Hier nemen we weer de weg voor fietsers bestemd. Minder mooi als het loperspad, dat hebben we nu wel ervaren, maar toch veiliger fietsen. Het heeft me wel geleerd te vertrouwen dat alles wat wij onderweg nodig hebben, dit ook krijgen. Wiel staat hier sceptisch tegenover, maar menig keer ontdekt hij achteraf dat het wel klopt.

Rond 9 uur is het al 20 graden. Rond kwart voor elf zijn we in Estella. Smalle straatjes die verdeeld zijn in blokken, gemarkeerd door lijnen van zwart marmer. Ook de diepe watergeul in het midden van alle straatjes zijn van marmer. Het stadje is rond 1090 gebouwd en is een belangrijke pelgrimsplaats. Er ligt een eeuwenoude kapel Santa Maria del Castillo hoog boven op de heuvel en vele trappen moeten er gelopen worden. Halverwege is de trap afgesloten, de kerk wordt gerestaureerd. Inmiddels is het al 27 graden en het wordt nog warmer rond het middaguur. Voor lopers een straf, voor ons fietsers een minder probleem. Wij vangen altijd wind, die trouwens rond een uur of een wat harder wordt. Via Ayequi rijden we opnieuw flink klimmend naar Monaterio de Irache. Een prachtig klooster en museum, maar op maandag gesloten. Ernaast ligt een wijnmakerij. Aan de achterzijde hiervan hangen twee kranen. Uit de een komt wijn uit de andere water. Een van de velflessen is leeg en die vullen we deels met wijn, voor als we aankomen. Had het klooster graag bezichtigd, maar helaas.

Hier kun je zien dat er echte wijn uit de kraan komt.

Ik hou het liever bij water, anders is er geen fietsen meer bij.

Als we verder rijden zien we het landschap langzaam veranderen in de echte Camino. Meerdere kleuren aarde openbaren zich afgewisseld met druivenwijngaarden en olijfbomen. Soms een klein beetje landbouw. En rondom de huizen verbouwen de mensen hun eigen groenten. Bij Villamayor de Monjardin bereiken we het hoogste punt van vandaag, 600 mt. Was dus weer behoorlijk klimmen en zwaar. Als we verder rijden naar Los Arcos zijn er veel dalingen, maar ook weer kleine beklimmingen. Wiel komt op het idee om over het stuur te liggen en ik doe flink mee. Nu is het de kunst om elke heuvel daarna zoveel mogelijk op te komen zonder te trappen. Als we boven zijn juichen we dat we dit weer hebben gepresteerd.

Door al het klimmen raken de accu’s toch weer snel leeg en we besluiten in Los Arcos een slaapplaats te zoeken. We komen terecht in een hostel. Het is al behoorlijk druk dus slapen we in twee onderbedden op de tweede verdieping met 10 mensen in 1 kamer. Zijn benieuwd hoe dit ons gaat bevallen. Het is de eerste keer dat we belanden op een slaapzaal. De douches waren prima en we konden makkelijk de was doen en buiten drogen. De fietsen staan in een soort garage en terwijl ik schrijf is Wiel alweer op onderzoek uit. Hij legt heel makkelijk contact en vind het heerlijk om met Jan en alleman te praten, al gaat het soms met handen en voeten. Zien net op tv hoe warm het morgen wordt. Alleen maar brandende zon met af en toe wat bewolking. Wat boffen we toch met het weer. Hoewel de zon ook behoorlijk in je nek kan branden en je ogen vermoeiend worden door het turen op de weg. We gaan nog even naar de supermarkt. Voor straks welterusten en mocht er nog nieuws zijn, vermeld ik het vanavond nog even onder aan het verhaal.

Gereden kilometers 45.11 Gemiddelde snelheid 14,56 km.p. uur. Gereden uren 6,45

Dag 29 12-06-2011 van Roncesvalles naar Puente la Reina

2011-06-12T18:14:00.006+02:00

Gisterenavond realiseerde ik me in bed hoe dit gevecht tegen de bergen ook een gevecht is met je lichaam. De geest en ziel komt op zo’n moment helemaal niet meer aan bod. Het is een vorm van overleven met je lichaam en hopen dat de batterijen van de fietsen het halen.

Om kwart voor zes vanmorgen waren we al wakker. De eerste wandelaars en fietsers zien we rond half zeven op stap gaan, beladen met grote stokken, de Jakobsstaf. Met flinke stevige stappen en zware rugzakken op de rug, zien we er al velen voorbij ons raam lopen. Er is er een bij die loopt zelfs op blote voeten, zijn vriend met zo’n ronde tent aan zijn arm. Ook wij willen vroeg op pad. Zien of we Pamplona kunnen bereiken.

Om half acht vertrekken we en beginnen met een paar klimmetjes van zo’n 6% omhoog. Het is werkelijk ijzig koud. En binnen een paar minuten trekken we alles aan wat we hebben. Mijn gewone handschoenen over de fietshandschoenen. Wiel diept zijn handschoenen onder uit de tas en trekt zijn regenbroek aan over zijn fietsbroek. En nog is het niet voldoende als bescherming, maar we moeten het er mee doen.

In Erro nemen we, verkleumd als we zijn, om warm te worden een heerlijk ontbijt en warme koffie en thee. Hier beslist Wiel dat ik mijn gevoel, betreffende de te volgen weg, moet volgen. Dan wordt het geen Pamplona maar de route eromheen. De route wordt daardoor langer, maar veel en veel mooier. Ik ben geen stadsmens en kathedralen hebben we al zoveel gezien en zullen we nog genoeg zien. Bij de meesten blijft Wiel zelfs buiten zitten, omdat hij liever de fietsen in de gaten houdt.

Deze weg de NA 2330 gaat door het dal van Rio Erro, door bossen, tussen prachtige rotsformaties door, langs weiden en bouwgronden. Het is echt genieten en we maken prachtige foto’s. Het dal zit ook vol vlinders in alle kleuren en soorten.Teveel om op de site te zetten. Bij Urroz gaat de weg over naar de NA 234. Bij deze kruising ontmoeten we Enrique Zozaya, een wielrenner. Hij besluit een stuk mee te rijden om ons op de goede weg te laten blijven. Dat we langzamer rijden maakt hem niets uit. Hij is overal geweest en spreekt goed Engels, Wiel gaat het ook steeds makkelijker af.

5 Km. voor Campanaz nemen we afscheid, natuurlijk met een foto en het adres van ons blog zodat hij ons kan blijven volgen. Leuk al die contacten onderweg. Even voorbij Campanaz, welke we rechts laten liggen om een stukje N 12 te volgen, zien we een benzinepomp. We eten en drinken hier wat, voor we verder trekken. Vanaf de N12 slaan we af naar de NA 601 richting Puente la Reina. Ongeveer 8 km. voor Puente la Reina zien we een prachtig kerkje in St. Maria de Eunate, waar we een stempel halen voor ons boekje. Nauwelijks binnen worden we er weer uitgejaagd, het is rusttijd voor de beheerder. Gelukkig heb ik nog een paar foto’s kunnen maken.

Vanaf elf uur vanmorgen liep de temperatuur van 5 tot ongeveer 28 graden op Het is verzengend en we zijn blij dat we bij binnenkomst direct een goede kamer hebben gevonden.

Wat opgefrist gaan we toch weer even het stadje bekijken. De kerk ziet er zo indrukwekkend uit dat ik Wiel roep om ook even te kijken. Werkelijk alles is goudkleurig. Een beetje overweldigend omdat het altaar werkelijk van onder tot boven in de nok is bedekt met goud en beelden. Het stadje is leuk om door te rijden. Smalle straatjes en kleine terrasjes in de schaduw. Huizen van 3 en vier hoog met allemaal ijzeren balkons al dan niet met bloemen en planten versierd.

De weg was veelal naar beneden alleen in het begin dus wat klimmetjes en op het eind een paar. Heerlijk rijden, mooie weggetjes en ieder van ons heeft dit alles op zijn eigen manier verwerkt. Deze tocht is voor ons beiden heel waardevol. Het brengt ons steeds dichter bij elkaar met liefde, begrip en respect, waar we beiden heel blij mee zijn. Later op de avond nog een kleine aanvulling. Gaan nu eerst even eten.

Vanavond was er weer een pelgrimsdiner voor 11 euro p.p.. Mijn hemel. Er stond een hele fles wijn op tafel voor ons tweetjes, was bij de prijs inbegrepen. Er waren voorgerechten tussen- en hoofdgerechten met van alles en nog wat en als laatste toetjes, te kust en te keur. Natuurlijk hebben we veel teveel gegeten en Wiel heeft hem behoorlijk om na 3 glazen wijn. Moet hem echt de trap afhelpen. Hij loopt te giegelen en heeft plezier om zichzelf. Is in bed gaan liggen en snurkt de wereld uit. Onze buren in de andere kamer zullen er vannacht nog plezier aan beleven. Zelf heb ik er ook 2 soldaat gemaakt en dat voor iemand die zelden drinkt. Maar…., ik kan nog schrijven. Moest wel zoetjes in de wijn doen, was voor mij veel te zuur. Smaakt heel lekker al zal een kenner er zeker van gruwen.

Terwijl we aan tafel zitten komt er wat later nog een Nederlander binnen. Hij is alleen en we nodigen hem uit bij ons te komen zitten. Hendrik Vis uit Rotterdam. Het is een gezellig gesprek, over en weer en we genieten er alledrie van. Ook Hendrik kreeg een fles wijn voor zich alleen. Hij drinkt de helft op en biedt Wiel en mij de rest aan. We laten het voor wat het is. 1 Fles voor ons samen was meer dan genoeg. Ook Hendrik kan behoorlijk wat eten wegstouwen. We kunnen er alledrie weer tegen voor een paar dagen. En dan smaakt brood ook weer heel lekker als avondmaaltijd. Hoop dat we er morgen niet al teveel last van hebben.

We waren helemaal vergeten dat het Vaderdag en Pinksteren was. Dus voor alle vaders nog een fijne Vaderdag gewenst en voor allemaal hele fijne Pinksterdagen. We weten soms echt niet wat voor dag het is. Leven zonder tijd of gedachte of het nu zondag, vrijdag of maandag is. Veel liefs allemaal en tot morgen

Gereden kilometers 74.01 + 4.47 in het dorp zelf In 7.30 uur. Gemiddelde snelheid 19.14 km.p. uur.

Dag 28 11-06-2011 van St. Jean Pied de Port naar Roncesvalles

2011-06-11T21:15:00.000+02:00

Gisteravond onmoetten we deze Fransman die op deze manier de hele wereld rondtrekt. Bovenop zijn kar ligt een zonnecel met 4 batterijen, die daar opladen.

Met z’n vieren op een kamer is erg onrustig, hoewel niemand snurkte werd je toch wakker als een van de vier naar het toilet moet en dat gebeurde vannacht nogal eens. Had bovendien een hele slechte droom gehad. Na een gezellig ontbijt met z’n allen aan tafel, vertrekken we om 9 uur. In de kerk steek ik eerst twee kaarsjes op voor hulp van boven en een voor onszelf.

28 km. klimmen naar 1075 meter hoogte, we zien er toch wel tegenop, al kunnen we ons er niet echt een voorstelling van maken. Geloof me, het blijkt de zwaarste dag tot nu toe ooit.

De eerste 10 km. klimmen naar Valcarlos gaat redelijk. We zijn bij de Spaanse grens en het is half elf. We gaan er bij voorbaat al vanuit dat de rest van de klim hetzelfde zal zijn. Hier blijken klimmen van 7 tot 9% in te zitten over een lengte van 17 km. Na een korte pauze en wat foto’s stappen we fit weer op de fiets. Geen idee hebbende wat ons nog te wachten staat. Rond de 14 km. worden truien en jassen uitgetrokken. Het zweet loopt met straaltjes van mijn lijf, terwijl Wiel nergens last van heeft. Hellingen van 9% stijging komen regelmatig voor en elke 1 a 2 km. moeten we een korte pauze nemen om onszelf, maar ook de batterijen weer even op adem te laten komen. Toch heeft nog geen van beide er aan gedacht om liever thuis te zijn gebleven.

Het is goed dat we alles weg hebben gedaan aan bagage wat we niet nodig hadden. De klim wordt zwaarder en de batterijen raken steeds leger. We zien het een beetje angstig tegemoet. Na 17.5 km nemen we een langere rustpauze om te eten en leg ik mijn deken in het gras om mijn lichaam helemaal rust te geven. Dat doet me zo goed dat 3 km. later opnieuw zo’n ligpauze wordt ingelast. Wiel houdt het bij lopend een sigaretje roken. Hij kan het niet afleren. Soms heb ik de indruk dat hij zijn inspanningen daarop afreageert.

Tussendoor stappen we vaker af om op adem te komen, naarmate we hoger komen. Om 12.13 moeten we nog 8 km. klimmen. Wat is dat nu, denk je dan. Op de vlakke weg is het niets, 15 minuten. Maar stijl omhoog is het een ware slachting van lichaam en fiets. Om Twee uur zien we bij een kapel het bord staan 1075 km. We hebben het gered en de batterijen die op hun laatste metertjes liepen krijgen ook rust. Op een heuveltje staan allemaal kruisjes, zelfgemaakt van takjes. Wij hadden er ook een willen maken, maar hadden de kracht niet om naar takjes te zoeken onderweg en hier bij het kapelletje kon je geen takje meer vinden. Uiteindelijk na lang zoeken vind ik een heel kleintje. Het is niet echt een kruisje, maar ik heb het toch maar namens ons beiden neergezet.

Na een uur rustpauze gaat het anderhalve kilometer bergaf naar Roncesvalles ter hoogte van 960 meter. We vinden vrij snel een hotel. Hadden ook in de Refugio kunnen slapen maar daar slaap je met 60 man op een zaal. Het zijn wel afgeschermde hokjes met een gordijn, waar 4 personen in kunnen slapen. Maar 60 mensen die geluiden maken nodigt niet uit tot rustige nacht, na deze zware tocht en Wiel heeft al snel een kamer gevonden. Voor 9 euro kun je hier een pelgrimsmenu bijbestellen, wat prima is. Voor het eten is er nog een pelgrimsmis in het kerkje met een werkelijk schitterend koor. Ook hier worden na afloop alle pelgrims uitgenodigd naar voren te komen om de zegen in ontvangst te nemen. Iedere keer weer geeft dat een bijzonder gevoel.

In St. Jean Pied de Port hadden we anderhalf uur staan praten met Ans en Gerard Honkoop. Vandaag ontmoetten we elkaar opnieuw vlak bij het kerkje. Ze hadden al naar ons uitgekeken. Later houden ze een plaats vrij aan tafel voor de gezamenlijke maaltijd. Na afloop nog even koffie gedronken en terwijl ik nog zit te schrijven liggen zij al bijna op een oor.. Het eten was prima. Macaroni als voorgerecht, vis met friet als hoofdgerecht en yoghurt als toetje. Voor Wiel werd speciaal een stuk Quis met sla en kaas geserveerd.

Gereden kilometers 28.27 In 6 uur. Gemiddelde snelheid 10.95 km.p. uur.

Dag 27 10-06-2011 St. Jean Pied de Port 2e vrije dag

2011-06-10T18:39:00.000+02:00

Vanmorgen uitgeslapen tot half acht vanaf tien uur gisteravond. Een flinke ruk. Langer lukt ook niet. De wandelaars vertrekken hier al hier vroeg en de meesten houden er geen rekening mee dat er nog andere mensen slapen. Aan het ontbijt zit twee meisjes uit Singapore en Californie. De laatste ligt hier al drie dagen ziek en voelt zich nog steeds niet in orde. Ze lag hier op een kamen met 7 personen en dat was veel te onrustig. Ze vertrekt nu naar een ander pension en krijgt daar een kamer voor zich alleen. Beide meisjes trekken vaker rond in de wereld, zijn achter in de twintig en zien er niet uit alsof ze hiermee willen stoppen. Van het meisje uit Hongkong krijgen we het webadres; www.couchsurfin.org Je krijgt als je daar lid van wordt voor heel weinig geld of zelfs gratis onderdak over heel de wereld en zij maken daar beiden gebruik van. Wij hadden er nooit eerder van gehoord, maar wie weet kunnen we het nog eens gebruiken. Het gesprek is zo breed en interessant geworden dat het meisje uit Hongkong moet hollen om haar trein nog te halen. Ze was hem helemaal vergeten. Wiel gaat zich steeds beter redden met Engels, waardoor het gesprek ook voor hem plezierig blijft.

Al dagen had ik het probleem dat van mijn gebit een kies had losgelaten. Stokbrood eten of iets hards, de kies kwam weer uit de prothese. Gelukkig voelde ik dat meestal, drukte hem er weer in en kauwde verder. Vanmorgen echter voelde ik niets en weg kies, op weg naar mijn maag. Een scherp randje irriteerde behoorlijk. Tijdens een toertje op de fiets reden we langs een dentist, die een nieuwe kies heeft ingezet. We mochten 2 uur later terugkomen en 50 euro betalen om het gebit op te halen. Ik kreeg netjes een rekening voor het ziekenfonds, maar mijn naam moest ik er zelf op invullen, dat was te moeilijk.

Vandaag foto's van Wiel, gisteren gemaakt toen het noh mooi weer was.

Tijdens de wachttijd bij de fietsenmaker nieuwe voorremmen op mijn fiets laten zetten. Die van Wiel waren vernieuwd voor de tocht, maar de mijne had ik in april al laten vernieuwen. Om geen risico’s te nemen lieten we ze even nazien. Het was echt nodig. Ook Wiel zijn fiets even gecontroleerd, maar daar was alles nog goed. Ze moesten alleen even bijgesteld. Dan naar de supermarkt. Wiel kwam in gesprek met een medetrekker en het probleem 'brood' werd aangekaard. Hij had de oplossing. Er blijkt in de grote supermarkten Amerikaans bruin brood te koop, welk dagen lekker blijft en zacht is. Terwijl Wiel de winkel inloopt om dat te halen pas ik op de fietsen. Tijdens het winkelen vind Wiel 50 euro. Wat nu. We wachten een half uur bij de kassa’s om te kijken of iemand op zoek is naar zijn/haar geld om het terug te geven. We kunnen het ook wel bij de kassa’s afgeven, maar dan wordt het misschien in hun eigen zak gestoken. Dat kunnen we zelf ook. Echter niemand is op zoek naar zijn/haar geld. Wat nu? We voelen ons er niet prettig bij, maar weten ook geen oplossing en ons gebrek aan Frans speelt daarbij ook een rol. Uiteindelijk hebben we er de tandarts maar mee betaald, dat was precies 50 euro, maar voor ons beiden voelt het nog steeds niet prettig.

De Linkerberg is 1057 mt. hoog en moeten we morgen overfietsen.

Als we een uurtje rusten in de middag krijgen we een Frans echtpaar op de kamer. Gisteren hebben we geboft en de kamer vannacht voor onszelf gehad. Nu moeten de onderbroekjes aan de billen blijven en voor mij een nachthemdje aan. Niet prettig, maar dat wisten we van tevoren. Kunnen we gelijk ervaren hoe dat in de Gites in Spanje gaat. Daar slaap je zelfs met 8 of 10 man op een kamer.

Mocht iedereen thuis nu denken dat er twee slanke dennen na afloop thuiskomen, moeten we je toch teleurstellen. Je eet veel meer en altijd buitenshuis eten is bepaald niet goed voor de slanke lijn. Vanmiddag terug naar de supermarkt om zelf eten te halen. In de grote keuken hier in de Gite mogen we zelf koken. Het zijn van die gemixte Hollandse zakken groenten met aardappeltjes die we nog even hebben gehaald. Misschien ook niet vetvrij, maar wel degelijke groenten. Vanavond wordt het inpakken en morgen vroeg op weg naar de grens. Hebben overtollige bagage uitgezocht. Wat al die tijd niet gedragen is en toch oud, wordt achtergelaten. Wat belangrijk is en bewaard moet blijven per post naar huis gestuurd. Hoe minder bagage we vanaf nu bij ons hebben hoe beter. Het zal nog zwaar genoeg worden. Zo mooi als het weer gisteren was, zo koud en vochtig is het weer vandaag. Duimen maar dat het morgen beter zal zijn. Voor straks, welterusten, want wij kruipen vroeg onder de wol.

Zaten we gisteren nog te eten op een terrasje in de zon met een heerlijk glaasje bier, vandaag een echte Hollandse pot met veel groenten en gebakken aardappeltjes.

Dag 25 en 26 08 en 09-06-2011 van Sorde-l’Abbaye naar St. Jean Pied de Port en 1e vrije dag

2011-06-09T20:35:00.002+02:00

8 juni

Gisteravond werd ik na het eten steeds beroerder en rond half negen stond ik over te geven boven de wasbak. Of er nu iets niet goed was aan het pruimentoetje of mijn ijzersterke maag gewoon van streek was, weet ik niet. Ben het bed ingekropen, kreeg alles door Wiel nagedragen en binnen een half uur was ik onder zijl. Ik werd wakker uit een droom dat iemand was gestorven, terwijl ik haar nog pas had geschreven. Nu betekend dood niet altijd dood, maar een vernieuwing, dus zal het zeker te maken hebben met mezelf en deze reis. Het regent weer, ziet er grijs uit, dus afwachten wat deze dag weer gaat brengen.

We zijn de deur nog niet uit of het plenst met bakken uit de hemel. Zelfs de capes voorkomen geen natte benen en voeten meer. Ben de hele morgen weer misselijk en het fietsen gaat zeer moeizaam. Bovendien zitten we aan het begin van de Pyreneeën en krijgen we vast een koekje te proeven van wat ons te wachten staat. Het is een zware dag.

Van Soede-l’Abbaye rijden we naar Caresse Cassabar, Labastide Villefrance naar Camou Mixe. Hier rusten we en eten wat bij het kerkhof naast het dorpskerkje. Er staan hele oude pelgrimskruisjes. Van Camou naar St. Palais, waar op dat moment de zon even doorkomt. We drinken en eten op een terrasje. Nauwelijks weer op pad of het begint opnieuw met bakken uit de hemel te vallen. Het is echt capes aan en uit, de hele dag door.

Vanaf St. Palais gaat de tocht in een steile klim naar Stele de Gibraltaar. Hier kwamen vroeger 3 pelgrimsroutes bij elkaar, uit Tours, Vezelaar en le Puy, Vandaar onderstaand gedenkteken.

In Uhart Mixe moeten we de grote weg op. Hij is niet abnormaal druk en goed te rijden. Van het klimmen en dalen ben ik echt moe, mijn lijf is nog steeds niet in orde. Om de hoek is een kleine Auberge en we drinken er wat. De eigenaar ziet hoe koud en nat we zijn en brengt ons naar een warm lokaal om uit te rusten. Het liefste was ik hier blijven slapen. Het voelde er zo knus en fijn, maar de afspraak was doorrijden naar St. Jean Pied de Port. De weg wordt nog zwaarder met klimmen en de accu´s raken leeg. Op gegeven moment stoppen we bij een sorteerplaats van vuil, een soort RD 4. Hier mogen we de accu´s een uur opladen na toestemming van een man in een groen-geel pak, die de leiding heeft. Het gaat hier nogal vreemd toe. Er staan twee mannen in het hok te wachten, waar wij zitten. Zij houden de man die de leiding heeft in de gaten. Die helpt iedereen persoonlijk met uitladen. Bij ons komt dat alleen voor als je om hulp vraagt. Zodra de klanten echter weg zijn, rijdt een van de twee met een busje naar de man in het groen-gele pak en samen leggen ze allemaal bruikbare spullen en oud ijzer in het busje. Dat wordt achteraf natuurlijk verkocht en de winst delen ze.

Mijn stemming is ver beneden nul, ben doodmoe, nat en koud. Wiel houdt de moed er in. Na een uur door kunnen rijden en het einddoel gehaald. Toch moet ik volgende keer beter naar mijn lichaam en gevoel luisteren en niet doorrijden als ik me niet in orde voel.

In St. Jean Pied de Port wordt het nog anderhalf uur zoeken naar een betaalbare slaapplaats. We kunnen een kamer voor 1 nacht krijgen. Wiel had onderweg beloofd dat we hier twee dagen zouden uitrusten voor de ware slachting gaat beginnen. Het kan me niet eens meer schelen dat morgen alles weer naar beneden moet worden gedragen. Het is eten en letterlijk naar bed. Te moe om nog te schrijven. Het verhaal van de dag tevoren stond al klaar, heb ik nog snel geplaatst.

Gereden kilometers 68.52 In 9.30 uur. Gemiddelde snelheid 14.93 km.p. uur.

Vandaag 9 juni

Zijn vanmorgen naar de Citadel geklommen om onze toekomstige beulen te bekijken. Prachtig zijn de Pyreneeën om te zien, vooral omdat het weer ´t mooiste weer is dat men kan wensen. We genieten van de kleine straatjes. Tijdens het ontbijt kwam de eigenaar van de Gite ons vertellen dat we wel konden blijven op een 4 persoons kamer, dat wil zeggen dat er nog 2 slapers bij kunnen komen. We betalen dan maar 18 euro p.p. incl. ontbijt. Moeten wel 1 etage hoger verkassen. Geen probleem. Daarna alles uitgezocht wat we nog niet hebben gebruikt en naar huis straks op gaan sturen. Bij elkaar nog 2 a 3 kg. Dat zal zeker schelen in de bergen. Vanmiddag een uurtje gerust. Daarna nog wat gewandeld, gegeten en naar de kerk gelopen. Daar was net een mis bezig. Na de laatste zegen werden alle pelgrims naar voren geroepen. We moesten vertellen waar we vandaan kwamen. Daarna werd de zegen over ons uitgesproken. De koude rillingen liepen ons beiden over het lijf. Het was een bijzonder moment, waar iedere pelgrim naar Santiago van onder de indruk was.

St. Jean Pied de Porte vanaf de Citadel gezien met op de achtergrond onze beulen (Pyreneen)

Dag 24 07-06-2011 van Lesperon naar Sorde-l’Abbaye (Ligt 4 km. onder Peyehorade)

2011-06-08T20:45:00.002+02:00

Vandaag het verhaal van 7 juni, er was gisteren geen internet in de Gite. Het verhaal van vandaag komt morgen, dan is er een rustdag in Jean Pied de Port, waar we vandaag, 8 juni zijn aangekomen.

Vannacht om 3 uur klaar wakker en om 3.45 u. opgestaan. Wat geschreven, mailtjes beantwoord en om 4.45 weer naar bed, na een warm kop thee. Buiten is het noodweer en ik moet steeds aan George denken. Nu weet ik wel dat er honderden anderen ook in hun tentje liggen met dit weer, maar die kennen we niet. Wiel slaapt rustig door al het gekletter buiten heen.

Om half acht weer wakker. Het regent nog steeds al is het minder hard dan vannacht. We doen alles op ons gemak. Wiel hoopt dat het nog droog wordt, ik vertel hem dat dit de hele dag zo blijft. Uiteindelijk laden we alles op de fietsen, goed beschermd met extra vuilniszakken van thuis meegenomen uit voorzorg. De waterdichte gele beschermhoezen hebben hier en daar al wat slijtagegaatjes die we met fietsplakkers hebben dichtgeplakt.

Om tien voor negen rijden we weg. De regenbroek aan, iets wat Wiel heerlijk warm en ik heel benauwd vind, een waterdicht windjack, dus goed verpakt trekken we de regen in. Al snel gaat het harder regenen. Gelukkig hebben we ook nog een cape, die we over alles heen trekken. Nat worden we niet meer en de regen is niet koud. De eerste 20 kilometer is saai door nog steeds de kaalslag van al die bossen. Ik vraag me af wat er met al die dieren is gebeurd die in die bossen hebben geleefd. Zij moeten toch ergens naar toe gevlucht zijn? Het gaat niet alleen om reeën en vogels, maar ook om insecten, muizen, konijnen of hazen, en vele andere dieren die in de bossen leven. Kilometers zijn zij verdreven uit hun omgeving en hoeveel hebben het niet overleefd? Allemaal dingen waar ik onderweg mee bezig ben.

De Gite waar we vannacht hebben geslapen

Van Lesperon rijden we via Taller, Gourbera naar Dax. Hier eten we een heerlijk bord spaghetti met een pannenkoek na. We zijn weer even warm en droog geworden. Vis St. Pandelon, Cagnotte Peyehorade naar Sorde-l’Abbaye. Vanaf Dax zijn erf al behoorlijke klimmetjes van 6% en meer, kilometers lang. We rijden ze rustig en met gemak. Wanneer we boven Peyehorade staan op de berg, kunnen we de Pyreneeën al zien liggen. Nog twee dagen en we zijn in St. Jean Pied de Port, de Spaanse grens. Om 4 uur komen we Sorde-l’Abbaye binnen. We zijn de enige in de Gite, waar negen slaapplaatsen zijn. Het is hier helemaal gratis. Doen eerst de was en verkennen daarna het dorp. De abdij blijkt een ruïne te zijn die wordt gerestaureerd, evenals de kerk. Helaas er is hier geen wifi, dus morgen alles dubbel op het blog.

De ruine van de vroegere l'Abbaye van het dorp

Gereden kilometers: 68.90 In 6.20 uur. Gemiddelde snelheid 16.43 km.p. uur.

Dag 23 06-06-2011 van Bellin-Beliet naar Lesperon

2011-06-06T22:05:00.002+02:00

Gisteravond in het ligbad gelegen en Wiel heeft alle pijnlijke plekken goed gemasseerd, waardoor ik vanmorgen weer helemaal fit opstond en zonder pijn. Om zeven uur zitten we bij Jorge aan het ontbijt. Overigens is Jorge een Portugees en niet zoals ik gisteren schreef een Spanjaard. Een grote pot thee en koffie staan klaar en eigen gebakken brood wat geroosterd op ons ligt te wachten. Hij komt gezellig bij ons aan tafel zitten met zijn soepkom koffie, die Wiel ook heeft. Later zwaait hij ons na zo lang hij kan. Nauwelijks de deur uit begon het te miezeren. Regenbroek aan, maar nog geen tien minuten later is en blijft het de rest van de dag droog en de broek is dan ook direct weer in de tas verdwenen. Ik vind dat ding verschrikkelijk.

De weg gaat opnieuw door de bossen, maar naarmate we verder rijden wordt het een kaalslag. Overal liggen gekapte bomen langs de weg. Niet tientallen bomen maar stapels van honderden, die klaar liggen voor de houthandels. Er zijn maar weinig eigenaren die weer aanplanten met het gevolg dat het kale landerijen zijn waar we doorrijden. Het is echt een bosbouwgebied, maar niet het mooiste gebied om door te rijden

In Moustey staan twee kerkjes naast elkaar met aan de achterzijde van het oudste kerkje een houten beeld van St. Jacques. Voor dit kerkje staat in een steen geschreven dat het nog 1000 km. is naar Santiago. Vroeger bood het kleinste kerkje onderdak aan pelgrims. Helaas zijn beide kerkjes afgesloten en kunnen we de muurschilderingen niet bewonderen. De toren heeft een houten uitbouw.

Even voor Pissos komt een pelgrim ons voorbij gereden. We zwaaien naar elkaar. Even later ontmoeten we elkaar in het dorp, waar we wat gaan drinken. Hij blijkt uit Schotland te komen. Werkt 5 maanden en 7 maanden per jaar trekt hij door de wereld. Van Pissos naar Labouheyre is een saaie route. Plots zie ik een jong uiltje liggen langs de weg. Hij blijkt al dood te zijn. Een vleugel is nog helemaal intact afgebroken. Het is een zielig gezicht. Nog geen 400 meter verder ligt een dood konijn op de weg. Ook dat vind ik zielig, maar het doet me minder pijn dan het jonge uiltje.

In Labouheyre maken we foto’s van de wasplaats. Er stond een picknicktafel in het water en terwijl wij fotografeerden kwamen drie mannen van de gemeente om de tafel weer in het gras te zetten. We rijden wat rond in het plaatsje, maken hier en daar foto’s. Ook van de kerk waar van alles over St. Jacques te lezen is, helaas in het Frans. Later halen we bij de Spar brood, kaas, fruit en toetjes en eten dat aan een van de tafels bij de wasplaats. Ongeveer 10 km. buiten Labouheyre, zien we in een waterput onze Schot zitten met brood, drinken en de kaart in zijn handen. Als we weg willen rijden besluit Georg, zo heet onze Schot, met ons mee te rijden. Om en om rijdt hij naast een van ons en praat volop. Bewondering voor Wiel die steeds meer Engels begrijpt en gaat spreken.

George in de waterput op de ontsluiter.
In Onesse et Lahaire nemen we afscheid van elkaar. Wij zoeken hier een bed, althans dat was de bedoeling. Er is een Auberge en een Gite, waar het Auberge de sleutel van heeft. Volgens de eigenaar, een dikke, grove en zeer onsympathieke man, is de Gite niet beschikbaar. We kunnen een hotelkamer nemen welke ons 70 euro kost. We zeggen nee. Ineens wordt de prijs 35 euro, maar dan moeten we wel een maaltijd erbij nemen van 22 euro p.p. Ondertussen staat hij met zijn vrouw steeds te bekvechten over ons, al begrijpen we totaal niet waar het om gaat. Het idee dat een van die twee het eten zou koken en wat voor eten we voorgeschoteld zouden krijgen staat ons al tegen, maar toch we willen de kamer eerst zien. Als we boven komen liggen er geen lakens op de bedden. De handdoeken zijn van de waslijn zo op bed gegooid, niet eens gevouwen en als Wiel de badkamer ziet, neemt hij me zo mee naar buiten. Een grote vieze boel. We hadden al 75 km. gereden, maar met alle liefde fietsen we nog 11 km. verder dan hier ook maar 1 uur binnen te blijven.

Even buiten het dorp zien we wilde Anthuriums langs het water groeien. Om kwart over drie komen we aan in Lesperon. 1 Km. voor het dorp zien we een Gite en Chambre d’hotes. Het is een prachtig huis met allemaal kleine huisjes her en der in de tuin verspreid voor verhuur. Aan het eind van de tuin nog een groot zwembad. Het ziet er verzorgd ui, echter er is niemand aanwezig. Na een uur wachten bel ik de vrouw op haar 06 nummer. We moeten minstens nog een uur wachten voor ze thuis is, dus verwijst ze ons naar het stadje. Inmiddels is George ook weer die richting uitgekomen, dus ontmoeten we hem hier voor de derde keer. Hij rijdt altijd door tot het donker wordt en kampeert in de bossen. Het hotel is veel te duur maar die mevrouw verwijst ons door naar de tabakzaak waar we voor 12 euro de sleutel krijgen van een nieuwe Gite. Helaas blijkt de supermarkt gesloten en moeten we toch warm eten in het hotel. Maar we genieten van al die lekkere hapjes. Inmiddels is het bijna half tien. Morgen misschien weer een ander avontuur. Welterusten.

Gereden kilometers 86.32 In 9.25 uur. Gemiddelde snelheid 16.43 km.p. uur.

Dag 22 05-06-2011 van Le Porge naar Bellin-Beliet

2011-06-05T18:27:00.003+02:00

Hadden we in Le Porge en prachtige kamer met rolluiken en alles er op en er aan, desondanks wordt het een bijna slapeloze nacht. Aan de overkant is een feest. De muziek duurt knalhard tot 4 uur vannacht en daarna lijkt het een half uur rustig. De vrouwen zijn vermoedelijk al naar bed, de mannen blijven luidruchtig doordrinken op het terras en houden totaal geen rekening met buren en hotelgasten. Toch val ik af en toe een uurtje in slaap waaruit ik gillend wakker word gemaakt door Wiel, geplaagd door een nachtmerrie. Om 6,15 uur staan we op, de mannen op het terras aan de overzijde maken nog steeds lawaai en gooien nu allemaal lege flessen kapot. Om half acht hebben we ons eerste verse chocoladebroodje bij de bakker al naar binnen gewerkt.

Het is opnieuw een prachtige route door de bossen, dit keer omringt door een dichte mist en veel vocht. Na een paar kilometer en diverse foto’s zien we in de verte een reekalf met zijn moeder op het fietspad liggen. We stoppen voorzichtig om een foto te maken, maar krijgen de kans niet eens. De remmen van Wiel zijn fiets maken zo’n hard geluid dat ze beiden het bos inlopen. Jammer. Tegen half tien begint de mist op te trekken, maar het blijft somber tot een uur of twaalf.

In Biganos blijven we de paaltjes van St. Jacob volgen, zonder op te letten dat deze naar de alternatieve route rijden. Ja…., het zouden Maus en Wiel niet zijn als er een dag foutloos zou worden gereden. Het waren maar 4 km, maar toch…. Bij de plaatselijke bakker drinken en eten we wat en zoeken de goede weg. Ik heb het moeilijk vandaag. Slecht geslapen, verkeerd wakker geworden en verkeerd gelegen waardoor de heup behoorlijk pijnlijk is en al mijn botjes doen zeer van m’n billen.

Rond 10.30 hebben we de eerste 36 km. al gereden. Intussen hebben we een echtpaar uit Zaandam ontmoet die naar Farao in Portugal waren gevlogen en via Santiago terugfietsten. Zij namen ieder jaar een route heen met het vliegtuig en terug met de fiets. Transavia biedt hierin de beste service want voor 40 euro mag je fiets meevliegen. Ze waren al vanaf Turkije gekomen, Rome en veel andere landen. Even later 2 Hollanders die rond eind april apart waren vertrokken en samen de route terugfietsten. Een ander echtpaar had de auto in Compiegne geparkeerd en maakt een rondreis naar Biarritz en terug. We komen veel mensen tegen die alweer op de terugreis zijn, maar weinigen die onze kant opgaan.

Het pad door de bossen heeft de hele reis geduurd, weinig variatie om foto’s te maken. Was wel rustig en fijn rijden, zonder geluid van verkeer. Kilometers lang is het alsof we samen alleen zijn, met ieder onze eigen gedachten. De laatste 12 km. breekt het me op. Ik vraag de engeltjes of er niet ergens een bankje neergezet kan worden. Nog geen halve kilometer verder staan er een aantal bankjes, waar we even uit kunnen rusten en een hapje eten en drinken. De hele weg was er niet een te zien. Van de plaatsen Facture, Mios en Salles hebben we nauwelijks wat gezien, omdat de route buitenom liep. Ik was ook niet echt in de stemming om dingen te bekijken. Had teveel pijn in mijn lichaam en was blij toen we om tien voor half twee in Belin Beliet aankwamen. Even voor het stadje rijden we over een vroegere spoorbrug, die verder nog helemaal in tact is. Vermoedelijk loopt ook het fietspad over het vroegere spoor door de bossen.

We vinden al vrij snel het aangegeven hotelletje. Het is van een Spanjaard, een kunstenaar en muzikant. Er is niemand anders dan wij. Het gebouw is oud en er moet veel aan gebeuren. Jose is vriendelijk en behulpzaam. De kamer met een heel ouderwets ledikant, waar Wiel vannacht natuurlijke ettelijke keren zijn voeten tegen het uiteinde zal stoten. Op het moment dat we binnen kwamen heb ik eerst een uur op bed gelegen om mijn spieren rust te geven. Later hebben we nog zo’n 5 km. rondgereden om beide plaatsjes te bekijken.

De ene kerk ziet er nog mooi en gaaf uit, de andere kerk is totaal vervallen maar heft wel weer een prachtige begraafplaats, met de mooiste monumenten, tombes en grafstenen

Het uitzicht vanuit onze kamer is heerlijk en de zon schijnt volop binnen. Ik zit heel luxe aan een tafeltje te typen en Wiel is even onder zijl. Geloof dat ik lekker even naast hem duik.

Vandaag alweer 3 weken onderweg en meer dan 1200 km. gereden. We kunnen het ons niet voorstellen. Vanaf morgen beginnen we weer met heuvels, dus vroeg naar bed en om zeven uur aan het ontbijt, zodat we op tijd in de volgende plaats aankomen. Dat is ons al een paar keer goed bevallen. Tot morgen

Gereden kilometers 75.08, waarvan 5 km. in en rondom deze twee dorpen. In 6.10 uur. Gemiddelde snelheid 16.21 km.p. uur.

Jose onze hotelhouder. Kregen vanavond allebei een soepkom koffie en thee

Onder: Hotel Halte Latino

Dag 21 04-06-2011 van Hourtin-Plage naar Le Porge

2011-06-04T19:51:00.005+02:00

Afscheid van het strand Hourtin-Plage

Natuurlijk moest ik vanmorgen weer wakker gemaakt worden. Het is toch niet te geloven. Vanmorgen om 8.40 vertrokken. Het was een heerlijk appartement en ik neem met weemoed afscheid. De bakker aan de overkant had al brood voorgesneden voor ons. Belegd met kaas hebben we ook voor onderweg ons lunchpakket al klaar. Het is na een rustdag voor mij moeilijk weer op gang te komen. We volgend de bordjes St. Jacobsroute tot we ontdekken dat die een richting aangeven naar Hourtin, in plaats van de originele route naar het zuiden, zoals in het boekje vermeld. Een foutje misschien. Moesten die 3 km. dus weer terug rijden en begrijpen doen we hier niets van.

Het is opnieuw een prachtige route door de bossen. De zon schijnt, een ree vlucht vlak voor onze ogen het bos in en twee Haviken dansen op de wind boven onze hoofden. Ik voel me steeds meer een met de natuur om me heen en vooral gelukkig. Het enige storend element zijn de steekvliegen in het bos, vooral als we even stil staan om te drinken. De vogels zingen hun lied om ons heen en de duinweg is echt genieten. In Carcans Plage drinken we wat op een terrasje. Het is half elf en behoorlijk warm, zelfs een beetje benauwd. We ontmoeten een Marokkaans meisje, niet ouder dan 25 jaar, die in haar eentje door Europa trekt, 5000 km.

Anderhalve kilometer buiten Carcans Plage krijgen we een moeilijke route. Het fietspad is hier maar 75 cm. breed en ongeveer 9 km. lang. Het bestaat uit betonplaten, die hoger liggen dan het zand ernaast. Gevaarlijk rijden en handen, polsen en ellebogen krijgen het flink te verduren om de fiets op het pad te houden. Is natuurlijk ook suggestief, want op de gewone weg gebruik je ook geen breedte van 75 cm. Maar het verschil in hoogte en het rulle zand ernaast maakt het angstig rijden. Sommige slechte stukken zijn nog smaller geworden door afbrokkeling. Als je maar iets scheef gaat vlieg je er af en kun je je behoorlijk bezeren. Op de slechte stukken en gaten is het extra uitkijken. Soms rij je zelfs over het ijzeren vlechtwerk wat in het beton zit. Je durft daardoor ook niet vrij om je heen te kijken, je blik is alleen maar gericht op het beton, om gaten en brokstukken te ontwijken. Slecht voor je banden en voor je lichaam. Je rijdt extra gespannen. Deze betonnen platen zijn in de 2^e wereldoorlog aangelegd om kustpatrouilles per motorfiets mogelijk te maken. Van Nederlanders onderweg horen we dat juist gisteren is beslist om er een fatsoenlijk fietspad van te maken. Het is vooral gevaarlijk als er tegenliggers komen. Een van de twee zal af moeten stappen. Gelukkig krijgen wij de meeste keren voorrang door de zware bagage.

Aan het eind van het pad, waar de weg weer overgaat in een normale asfaltweg staat een bankje en eten we de lunch. Het is twaalf uur. Mijn fiets staat pal naast me met mijn pet aan het stuur. Opnieuw land zo´n zelfde bruin/gele vlinder op mijn pet en blijft er behoorlijk lang zitten, vlak bij mijn gezicht. Helaas mijn toestel hangt ook aan het stuur, dus weer geen foto van de vlinder. De laatste 9 km. zien we in het bos ontelbare bordjes St. Jacobsroute staan, maar vlak voor het dorp Lacanau-Ocean is er weer niets te vinden. Men praat in het boekje over rotondes, maar we zullen het zeker niet goed hebben begrepen, want opnieuw rijden we totaal fout. En nergens een bordje van de route te vinden, ondanks dat we teruggereden zijn. Afijn, een mond en gebroken Frans met Engels vermengd brengt ons toch weer op de goede weg. Bij de bakker nog een lekker chocoladebroodje gehaald. Terwijl we dat op hun terras zitten te eten, worden we weggejaagd, want alles sluit om 12.30 u. Op dat moment begint het te plenzen en goed ook. We schuilen even, trekken regenkleding aan en terwijl we wegrijden, wordt het alweer droog. De eerste kilometers houden we alles aan, maar ondanks dat de lucht vol vocht zit blijft het droog en gaat alles weer uit. Hebben inmiddels bijna 10 km. extra gereden. Ons plan om vandaag wat verder door te rijden gaat niet door, na een discussie van wel of niet. We zijn op dat moment in Le Porge Ocean en hebben er ruim 50 km. opzitten.

Route door duinen en bossen

Ik wil naar Le Porge rijden en daar een hotel zoeken, Wiel wil liever 30 km. verder rijden naar Lege Cap-Ferret. Er is voor beiden wat te zeggen, maar ik vind dat de eerste dag na een rustdag niet gevolgd moet worden door een rit van over de 80 km. Wiel kijkt alles nog een goed na en samen besluiten we dan toch om de weg te nemen van 11 km. naar Le Porge. Het heeft 1 hotel, waar nog 1 kamer vrij is van 90 euro. We zeggen dat dit voor ons veel te duur is en dan maar doorrijden. De man draait zich om naar zijn vrouw en beiden gaan akkoord dat de prijs van de normale kamers wordt berekend. Heel netjes en coulant, want de kamer is vorstelijk. Er kunnen 4 a 5 personen royaal slapen en zitten. De hotelhouder zet voor het slapen gaan de fietsen in de hal, zodat ze veilig zijn. Complimenten voor hotel Du Porge in Le porge. Geweldige service en vriendelijkheid, ook voor mensen die geen ontbijt of diner nemen. Het is ook fietsvriendelijk, heel belangrijk.

Om half vijf rijden we nog even het dorp in om wat te eten en te drinken. Ontmoeten op het terras een Nederlands echtpaar welk al 30 jaar in Ierland woont. We kletsen een uur lang samen, de tijd vliegt, doen daarna onze boodschappen en terwijl ik nu schrijf, ligt Wiel alweer te ronken. Het is 18.38 uur. Wat heerlijk als je zo even kunt gaan liggen, gelijk slaapt en dan achteraf ook nog zegt dat je niet geslapen hebt. Is dat mannen eigen.

Sorry, de tekens willen nog steeds niet zoals ik het wil. Het ene moment krijg ik ze goed, het andere moment verschijnen er hele ander tekens dan ik aangeef. Begrijp nog steeds niet van Office 7.

Inmiddels heeft het al geonweerd, hebben we een hagelbui achter de rug en is het afwisselend nat en droog. Genietend vanuit onze kamer met een raam van 6 a 7 meter breed, kunnen we zittend vanaf ons bed, alles buiten prima volgen. Vanaf Lacanau-Ocean hoorden we onweer in de verte, maar wij voelden de zon, ook al was er veel vocht in de lucht. Een enkele verdwaalde regendruppel begeleidde ons af en toe. Maar waar we ook kwamen, overal had het net geregend. Wie zegt dat wij geen beschermengelen hebben die ons tot nu toe droog overal heen brengen.

Gereden kilometers 66.99 in 6.50 uur. Gemiddelde snelheid 15.98 km.p. uur.

Dag 20 03-06-2011 Rustdag in Hourtin-Plage

2011-06-03T20:18:00.006+02:00

Ons hotel. Linksboven is ons appartement.

Iedere ochtend ben ik te moe om op te staan en nu ik uit kan slapen, ben ik om zeven uur wakker. We sliepen in een ruimte halfweg boven de kamer gebouwd. Het plafond van de woonkamer is 2.10 hoog, dus Wiel kan er net lopen. Desondanks loopt hij steeds gebukt, onbewust bang dat hij zijn hoofd zal stoten. Dat heb je als je 1.93 mt. bent. Ik heb met mijn 1.58 nergens last van. Naar de slaapkamer loopt een smalle trap. Het is een laag puntdak en als ik aan mijn kant in bed kruip, moet ik zowat op mijn knieën. Ik had het idee dat het plafond op mijn gezicht zou vallen. We schoven het grote bed een stukje opzij, er staan vier bedden, maar ik kreeg het steeds benauwder. Dus vannacht mijn slaapzak gepakt en in een van de andere bedden gekropen, waar het plafond net iets hoger was. Gelukkig, wordt dat ding ook nog eens gebruikt. Hebben we ze niet voor niets meegesjouwd. Wiel moet echt helemaal gebukt lopen om in bed te kruipen. Hij heeft best redelijk geslapen. Wat mij het meeste moeite geeft is iedere dag een ander bed. De meesten zijn goed en dan val je snel in slaap door vermoeidheid, de enkele slechte geeft dat je vermoeider opstaat dan dat je naar bed ging. En het is niet het allerbeste voor mijn rug, die best te lijden heeft van al die verschillende bedden. Deze zijn goed en slapen kan ik straks op het strand. De zon schijnt nu al volop.

Hadden we in de Abdij een paar dagen geleden een toilet welk niet kon doorspoelen en moesten we het afvalemmertje gebruiken om onze behoefte weg te spoelen totdat het gerepareerd was, vandaag is het erger. Terwijl ik onder de douche sta loopt de douchebak vol in plaats van leeg door de afvoer. Ik til dat ding omhoog waar het water in weg loopt en weet niet hoe snel ik het weer los moet laten, zo smerig is het. Ondertussen loopt het water over de rand de badkamer in en ik moet mijn haren nog uitspoelen. Het waterballet is compleet. We hebben geen dweilen. De eigenaar gewaarschuwd, die direct komt kijken. Loopt weg en komt weer terug in oude kleren, Fifax en een stapel dweilen onder zijn arm. Een half uur mogen we niet douchen. Later komt hij terug met een nieuwe afvoerknop. We horen gezaag en geschraap, met af en toe een Franse vloek er tussen door. We mogen nu alleen heel even nat worden, kraan dicht, inzepen en afdouchen.

Rond 11 uur naar het strand. Ik was de parasol vergeten die hier in huis stond, dus na een uur even teruggelopen. Tegelijkertijd alles uit de wasmachine opgehangen. Want met de hand krijg je het nooit zo schoon. Wat lekker gewassen kon worden nog even in de machine gegooid. Onderweg zie ik voor het eerst een echte scarabee van minstens 2 cm. Hij had een donkerbruine kleur. Een jongen riep ‘een Scarabee en sloeg er naar. Ik zag het beest vallen. Dat jong wilde hem doodtrappen, maar ik was hem net voor. Hij was al zo gewond aan zijn linkerpootjes dat hij steeds tijdens het kruipen op zijn rug viel. Eerst draaide ik hem een paar keer voorzichtig weer op zijn buik, het hielp niet. Daarna probeer ik hem op te tillen van de grond om hem in de bloembak te zetten, maar kreeg geen houvast. Had gladde handen van de zonnebrandolie. De vader van die jongen zag het allemaal aan en pakte de scarabee voorzichtig beet om hem in de aarde neer te zetten. Ik bedankte hem. Wat kom ik toch allemaal voor beesten tegen onderweg en wat hebben ze mij of ons toch allemaal te zeggen.

Het bewijs geleverd, luieren aan het strand vandaag.

17,uur. Wiel is de route voor morgen aan het bekijken, terwijl ik zit te schrijven. We gaan vanavond naar een visrestaurant, cadeautje van Wiel.

Het is inmiddels 20. uur. De mosselen in crème freche saus waren verrukkelijk. Daarentegen had Wiel een kindermenu van frites met 2 knakworsten. Het was het enige wat buiten vis te krijgen was. Hij heeft 2 porties moeten bestellen om de trek te stillen. Langzamerhand inpakken voor ons vertrek morgenvroeg en om 21 uur naar de zonsondergang kijken. Als daar mooie foto’s van zijn houden jullie die tegoed tot morgenavond. Fijne avond en welterusten.

PS nog net op tijd voor het slapen gaan de zonsondergang

Dag 19 02-06-2011 van Le Verdon sur Mer naar Hourtin-Plage

2011-06-02T20:44:00.004+02:00

Hemelvaartsdag. Vandaag is de eerste communie van Martijn, kleinzoon van Wiel. Natuurlijk is het jammer dat we er niet bij kunnen zijn, maar Martijn weet zeker dat we in gedachten bij hem in de kerk zijn en zien hoe hij zijn eerste communie ontvangt. Wiel heeft om negen uur vanmorgen al naar hem gebeld, maar er werd niet opgenomen. Vanmorgen heeft hij een mailtje getuurd en tussen de middag even gebeld naar zijn dochter en Martijn om te feliciteren.

Het opstaan gaat vanmorgen voor mij heel moeilijk. Hoor Wiel wel stommelen en douchen, maar ik krijg de ogen niet open. Uiteindelijk word ik toch op een hele fijne manier wakker gekust. Is heel plezierig. Terwijl Wiel op zijn gemak naar de bakker loopt, zit ik even te schrijven. Mijn lichaam is moe. Het is hier geen plaats om een dag te verblijven en te koud om aan het strand te liggen. Dus besluiten we op ons gemak te vertrekken en rustig een stukje verder te trekken.

(op verzoek van de kinderen ook een foto van mij)

(Aanduiding Jacobsroute Haarlem)

Om 20 over tien vanmorgen vertrokken. We vinden al snel de goede weg, een fietspad door de duinen en helemaal beschut. Voor het eerst zien we ook weer de sticker van de Jacobsroute en dat scheelt heel veel zoek- en kijkwerk. De sticker staat op bruine paaltjes met een blauwe bovenkant beschilderd, dus duidelijk overal zichtbaar. Ik geef Wiel aan echt morgen een rustdag nodig te hebben. Mijn lichaam is moe, ik voel het met fietsen. Liefst had ik er twee, maar ik ben niet alleen die dat beslist. We liggen genoeg voor op ons schema, wat dat aangaat kan het zeker. Afijn we zien wel. Misschien denk ik er morgen anders over!!! Wiel heeft totaal geen last van die moeheid, maar daarom is hij ook vast 3 jaar jonger en een man .

Het fietspad door de duinen moet je je niet voorstellen zoals bij ons. Het is helemaal afgeschermd door bossen. Er staat een harde wind, waar we totaal geen last van hebben en heel plezierig rijden. Het lijkt alsof we door de bossen van Vijlen rijden alleen zonder heuvels vandaag, heel plezierig. In Soulac-s-Mer staat een kopie van het Vrijheidsbeeld. Zal wel te maken hebben met de bevrijding van de tweede wereldoorlog door de Amerikanen die hier ook zijn geland. Omdat ik weet dat het maar 51 km. rijden is, gebruik ik mijn middelste verzet, waardoor het makkelijker fietsen is.

We rijden ook niet hard en ik heb ruimschoots de tijd om mooie foto´s te maken. Wat dat aangaat heeft Wiel altijd engelengeduld. Tijdens een van die momenten, Wiel is net mij en de fietsen aan het fotograferen, vloog er een prachtig bruin met gele streepjes gekleurde vlinder op mijn been en bleef nog zitten ook. Wiel probeerde maar te een foto te maken, maar helaas het toestel stond niet aan. Jammer, het was heel bijzonder.

Vlak voor we aankomen in Hourtin-Plage zie ik een Ree de weg over springen. Wiel kon het net niet zien. Frappant vind ik het dat ineens allemaal dieren verschijnen die je anders zelden of nooit ontmoet. Want ook dat vlindertje heb ik nooit eerder in die tinten gezien en er staan er heel wat op mijn website.

(Dit soort nesten zien we onderweg overal in de dennen. Nooit eerder gezien en Wiel dacht aan wespen, ik aan vogels. Wie het weet mag het schrijven)

In Hourtin-Plage komen we eerst op een camping met hotel terecht. Er is wel wifi in het hotel, maar moet extra voor worden betaald. Op een of andere manier staat het ons ook niet aan en we zoeken verder. Bij navragen blijkt de plaatselijke groenteman appartementjes te verhuren. We boeken gelijk voor twee nachten. Veel ruimte en alle vrijheid. Verse koffie en een koffiezetapparaatje maken dat Wiel eindelijk weer eens fatsoenlijk kop koffie kan drinken en geen vingerhoed koffie voor 2.50. Dat betaal ik ook voor thee, maar dan is het een pot waar 2 of 3 kopjes uitkunnen. Wiel mist zijn Etappe hotels, daar had hij heerlijke koffie. Helaas kun je die ook niet onder je arm op de fiets meenemen. Een heerlijk beschut balkon, met zelfs een wasmachine. Heb ik daar gisteren al die moeite voor gedaan door met de hand de was te doen.

Het is heerlijk om eens even zelf wat lekkers te maken, simpel en eenvoudig en niet veel goedkoper, maar wel lekkerder als menig restaurant. Hourtin-Plage is een heel klein badplaatsje met wat winkeltjes, een grote camping en 1 hotel erbij. Het plaatselijke bankje bestaat uit een houten keetje van 2x1 met een pinautomaat. Na het eten lopen we naar het strand, 100 mt. van ons appartement vandaan. Het is vochtig en in de verte zie je de mist opkomen. We blijven er bijna een uur, maar de zon gaat toch later onder dan we dachten. De zee levert nu al prachtige plaatjes op met surfers en stralen van de zon over de zee. Toch blijven we niet wachten op zonsondergang. Het wordt steeds vochtiger en kouder. Morgen gewoon wat later gaan kijken.

Vanmorgen had Wiel zijn kleine teen tegen het bed gestoten. Normaal hoor ik dan wel een en ander, maar om mij niet wakker te maken hield hij zich muisstil. Af en toe zei hij vandaag dat zijn teen pijn deed, maar als we vanavon kijken is de teen van onderen en boven helemaal blauw. Wiel denkt dat het licht gekneusd is, omdat hij er nog aan kan trekken. Niet gebroken dus. Slaap lekker voor straks.

(Bij de onderste twee foto's staat de horizon iets scheef. Ik had ze weg kunnen laten, omdat ik hier niets recht kan zetten, maar ze waren toch te mooi om weg te laten)

Gereden kilometers 51.21 in 5 uur. Gemiddelde snelheid 17.15 km.p. uur.

Dag 18 01-06-2011 van St. Jean d’Angely naar Le Verdon sur Mer

2011-06-01T21:16:00.005+02:00

Gisteravond nog het stadje St. Jean d’Angely bekeken en veel foto’s gemaakt. Er was zoveel te zien en alleen al van The Royal Abbey is zoveel te vertellen, dat ik dat later via Google wel aanvul. Van de naastliggende vroegere kathedraal staan alleen nog restanten, welke heel imposant zijn. In de naastgelegen kerk worden we verwelkomd door het Ave Maria, gezongen door Mario Lanza. Het maakte een diepe indruk op ons. Hier hebben we weer voor iedereen kaarsjes gebrand.

Op het moment dat ik een foto maak van het altaar schijnt door de achterliggende ramen een lichtstraal over de grond. Daarna door het stadje geslenterd en veel foto´s gemaakt. Oude huizen en mooie oude gebouwen met een hele geschiedenis achter zich, zoals het Hotel de Ville, het stadhuis. Het paleis van justitie en de Hallen. Jammer dat je alles niet recht kunt fotograferen door bomen of auto´s. Het zou nog imposanter zijn. Daarna naar de supermarkt en ontbijt plus lunch voor morgenvroeg gehaald. We willen vroeg weg en in het klooster is geen ontbijt te krijgen. Rond 18 uur is de Kebabzaak als eerste open, andere restaurants openen hun deuren pas om 19 uur. Sla, tomaat en komkommer, kebab en frites, het smaakt verrukkelijk. Het laatste is niet mijn lievelingskostje, maar het zij zo. Er zijn geen aardappelen bij Kebab te krijgen. Het smaakt goed en de maag is gezond gevuld. Iedereen weer gerustgesteld of we wel genoeg en goed eten.

Vannacht had ik steeds hazenslaapjes. Mijn neus was verstopt. Om drie uur vannacht wordt Wiel wakker met verschrikkelijke rugpijn. Heb zijn rug ingesmeerd met mijn beroemde zalfje, die ook mijn knieën steeds heelt. Vanmorgen was zijn pijn verdwenen. Om zes uur vanmorgen krijgt Wiel een sms-je van Vodafone; welkom in Frankrijk. Zijn ze wel wijs, we zijn er al meer dan een week. Het enig voordeel is dat we opblijven en na ons ontbijt om 20 over zeven al op de fiets zaten. Het is een lange tocht naar Royan. Een uur later zijn we via allemaal Caubergjes en Frombergen in St.

Arc Germanicus met een doorkijkje naar de kathedraal van Saintes.

Annapoint aangekomen, Soms moesten we in z’n 1^e versnelling naar boven. In Saintes drinken we om 9.15 al thee en Wiel cola. -Er is best veel te vertellen van Saintes, maar dan kom ik nooit meer in bed.- We maken wat foto’s en dan gaat het fout. In plaats van goed te lezen slaan we de verkeerde weg in en het kost ons weer 5 km. extra voor we de goede weg terug gevonden hebben. Geen nood, kunnen we best hebben, zijn nog steeds fit na deze eerste 32 km.

De zon scheen al vroeg vanmorgen, maar de keiharde wind, die we voor de verandering eens een dag in de rug hebben, maakt het nog steeds kil. Voor Thezac zien we een Vlaamse gaai vlak bij ons landen. Hij wacht niet tot ik mijn fototoestel heb gepakt dat was teveel gevraagd. Tientallen vlinders. witte, gele en bruine met prachtige lijnen ze kruisen steeds ons pad. Maar…………, onze dag zou niet compleet zijn geweest als we rechtstreeks in Royan waren aangekomen. Ondanks dat we alles goed hebben gelezen en bekeken in het boekje, althans dat dachten we, presteren we het toch weer om 8 a 10 km. om te rijden. Nog niet zo erg, ware het niet dat we nu een stuk langs de D730 moeten rijden en dat vind ik altijd heel akelig. Die wegen zijn zo druk en die kun je beter vermijden. Nu konden we niet anders.

Om drie uur komen we aan in Royan. Ontmoeten twee andere fietsers. Zij nemen vandaag de boot, welke wij morgenvroeg eigenlijk zouden nemen. We kunnen dus kiezen om hier te slapen of met de boot naar de overzijde te gaan en daar een hotel te kiezen. De keuze is snel gemaakt. Op een tweede Scheveningen zitten we niet te wachten. Om kwart voor vier vertrekt de boot en we zijn ruim op tijd.

We ontmoeten op de boot een Hollands echtpaar op de motor, die op weg zijn naar Santiago en daar over 4 dagen hopen aan te komen. Wij doen er echt ietsje langer over.

Aangezien de batterijen bijna leeg zijn moeten we in Le Verdon sur Mer direct een hotel zoeken. We vragen een oudere dame, die met de auto voor ons uit gaat rijden naar hotel Les Terrassen. De vrouw rijdt weer weg en wij ontdekken dat alles is gesloten. Het zijn onze engelen die de dame weer terugsturen om te kijken of alles goed is met ons. Ze ziet ons nog steeds voor het hotel staan en gaat direct bellen. Binnen een kwartier is de eigenaresse er. Onze vrouwelijke engel heb ik bedankt met een paar stevige knuffels, want we hadden niet geweten wat te doen. We hebben een heerlijke kamer. Kan de was doen en buiten aan de lijn hangen. En veel was hadden we. Thuis wil je iedere dag iets schoons aan, maar hier dragen we de fietsbroeken rustig 3 dagen aan onze blote kont. Niet overal kan ik ze wassen en drogen. De wind en zon zetten hier hun beste beentje voor om het binnen twee uur droog te krijgen. Gelukkig had Wiel sterke handen om het zo goed mogelijk uit te knijpen.

Onderwijl wordt de computer in werking gesteld door Wiel, wat we voor die tijd niet voor elkaar kregen. Het kostte wel enige moeite. Geen woord Frans spreken is soms erg lastig en Fransen spreken meestal geen Engels, uitzonderingen daargelaten. De gastheer en vrouw zijn bijzonder vriendelijk. We krijgen de sleutel en blijven de enige gasten. Zijzelf wonen ergens anders.

De natuur was vandaag veel diverser dan tot nu toe. Meer druiventeelt, wat landbouw en veeteelt. Naarmate we verder van Saujon af rijden lijken de huisjes meer op haciënda’s. Ziet er mooi uit en ook wat verzorgder in de dorpen. Royan zelf kon ons echt niet bekoren. Het is een tweede Scheveningen. Het is weer een lang verhaal geworden en inmiddels 19.07 uur. Wiel is kijken of we ergens een hapje eten kunnen krijgen, terwijl ik zit te schrijven.

Hebben inmiddels eerst een heerlijke pizza gegeten, het enige wat hier open was in het dorp. Daarnaast een halve liter wijn gedronken, waarvan het meeste door de keel van Wiel is verdwenen en zijn hoofd triest op zijn buik hangt terwijl hij op bed koffie zit te drinken. Dat was net teveel van het goede na een vermoeiende fietsdag. Hij bijna van de wereld en niets dringt meer tot hem door. Ik kan er alleen maar om lachen. Op zulke momenten kan ik hem echt knuffelen, onschuldig als een pasgeboren baby. Desondanks vergeet hij niet toch nog even een paar trekken te nemen, hangend uit het raam, van dat vieze shaggie.

Gereden kilometers 88.52 in 9.30 uur. Gemiddelde snelheid 16.67 km.p. uur.

PS: Kreeg vandaag onderstaand bericht binnen van de heer Elbertse over de bisschoppenconferentie die in het Spaans aan de bisschop van Santiago is gestuurd:

Geachte mevrouw Maus Sturmer,

In de bijlage zoals afgesproken die brief die naar het secretariaat van de Spaanse Bisschoppenconferentie is gestuurd. Ik zal u op de hoogte houden van de reactie. Een eerste aanzet om te kijken hoe gereageerd wordt op een elektrische fiets in een later stadium kunnen we er dan ook andere categorieën bij gaan betrekken.

Succes met de voortzetting van de tocht naar Santiago.

Vriendelijke groeten,

Bert Elbertse

Vertaling:

Geachte heer, mevrouw,

In Nederland is recent enige publicitaire ophef ontstaan over pelgrims uit Nederland die met een fiets met elektromotor naar Santiago de Compostella reizen. Het gaat hier om pelgrims die de 2500 kilometer vanuit Nederland op de fiets afleggen. Bij de fietsen gaat het om een technisch hoogwaardige fiets die beschikt over een lichte elektromotor om het trappen iets te vergemakkelijken. Deze pelgrims zouden niet in aanmerking komen voor een Compostolaat.

De fiets waarover de mogelijke verwarring is ontstaan is een elektrofiets. Deze beschikt over een zeer lichte motor die de fietser een kleine hulp aanbiedt om de zwaarte van het fietsen iets te verlichten. De fietser moet echter wel gewoon elke trapbeweging maken. Het gaat om een soort fiets die in Nederland inmiddels zeer is ingeburgerd, vooral bij een wat oudere groep.

Onze vragen aan u zijn:

Klopt het dat deze categorie fietser, ook na 2500 km vanuit Nederland, niet in aanmerking komt voor een Compostolaat?
Als dit inderdaad het geval is, hoe zou, eventueel vanuit Nederland, een proces in gang worden gezet om fietsers die dit soort fietsen gebruiken, toch in aanmerking te laten komen voor een Compostolaat? Het gaat hier, zeker voor Nederland, om een te verwachten groeiende groep pelgrims.

Wij zien uit naar uw reactie.

Hoogachtend,

Secretariaat Rooms Katholieke Kerk in Nederland

Bert Elbertse

Hoofd Pers & Communicatie

Dag 17 31-05-2011 van Melle naar St. Jean d’Angely

2011-05-31T16:22:00.003+02:00

Het was koud vanmorgen en we zijn al moe van het gesjouw van alle bagage de trappen af, tweehoog, nog voor we gaan fietsen. Er zit wel iemand aan de balie, maar even helpen was er gisteren en vandaag echt niet bij. Service van de dure hotels, want in de kleinere Etap en Formule 1 hotels ondervinden we veel meer hulp en vriendelijkheid. Men laat hier ook duidelijk merken dat we geen ontbijt nemen, maar 10 euro per ontbijt p.p. dat eten we er beiden niet van af. We zijn duidelijk van de mindere stand in de ogen van het personeel. Gelukkig staan we daar zelf ver boven. Het enige wat we missen is thee en koffie, maar voor de rest hebben we heerlijke verse broodjes van de bakker als ontbijt.

Zijn om 8.20 vertrokken met korte fietsbroek, maar binnen het uur wordt het allemaal verwisseld voor de lange broek. De wind hebben we opzij vandaag en dat is heerlijk rijden. Even buiten La Chauviere, in het Foret d`Alnay, lopen we een weg mis, maar het wordt goedgemaakt doordat we een jonge vos voor ons uit zien lopen met een vogel in zijn bek. Hij blijft steeds staan, draait zich naar ons om en loopt dan weer door op de weg, zeker 5 minuten lang. Het lijkt een spelletje, maar het feit dat hij niet echt bang is voor ons en wij extra langzaam rijden om ervan te genieten geeft een fijn gevoel. Dat hadden we toch maar gemist als we de goede weg hadden genomen.

In Aulnay drinken we koffie, ontmoeten een Hollander die met een groep Engelsen een fietstocht maakt. Een van die Engelse dames spreekt mij aan en wijst op de Hollander, die hier een huis heeft. Zijn vrouw woont hier de meeste tijd van het jaar. Hij is leraar en reist heen en weer. Over twee jaar gaat hij met de fut en voorgoed in Alnay wonen.

Broodjes gehaald bij de bakker en in een cafeetje bij de thee en cola opgegeten. Een half uur later weer op weg. Een groep Fransen, op weg naar St. Jacques, is net als wij op zoek naar de goede weg. Zij blijven zoeken, terwijl wij even terugrijden, vragen en al snel de juiste weg hebben gevonden.

In Nuaille s Boutonne Maken we wat foto´s en rijden we over 6 kleine bruggen waar het riviertje de Boutonne stroomt. Kwart over twee rijden we St.Jean d ´Angely binnen. Bij de VVV horen we dat we in de Abdij mogen slapen voor 12 euro p.p. Het heet Abbaye de Royale. Het doet me denken aan mijn kostschool in Oegstgeest, waar ik als kind heb gezeten. Alleen veel groter. Kleine en grote gangen, diverse binnenplaatsen en een monumentale uitgesleten trap. De foto’s houden jullie tegoed. Ontbijten kunnen we morgen in het dorp. De Abdij is 3 keer verwoest door de Noormannen een bekende pelgrimsplaats op de St. Jacobsroute. In 817 stichtte Koning Pepijn van Aquitaine deze abdij op de fundamenten van een kerkje uit 402.

In de plaats voor St.Jean d ´Angely, helaas heb ik bij de VVV geen boekje met de naam bij me, stond een oorlogsmonument uit 1914. Daarnaast een hoekje tussen de bomen waar Wiel even uit zit te rusten.

Omdat we hier geen wifi hebben zetten we alleen wat foto´s erbij die we onderweg gemaakt hebben, maar niet van dit prachtige plaatsje. We moeten op tijd bij de VVV, Office de tourist, zijn, dan mogen we daar alles even op internet zetten. Niet zo´n lang verhaal dus, morgen meer. Wordt ook een langere tocht naar Royan.

Gereden kilometers 58.62 in 5.00 uur. Gemiddelde snelheid 16.71 km.p. uur.

Deze foto van Wiel is te leuk om niet te plaatsen

Dag 16 30-05-2011 van Poitiers naar Melle

2011-05-30T21:33:00.005+02:00

Saint Martin de Tours

Vanmorgen vertrokken we met een beetje regen, maar niet de moeite waard om er een regenbroek voor aan te trekken. Die paar druppels op je benen voelt fris aan, want koud is het hier echt niet. Zelfs de nachten zijn niet meer koel. Rond 9.15 u. komen de eerste voorzichtige zonnestralen en prompt de kleine vliegjes, die een echte plaag zijn. In mum van tijd zitten de fietstassen, de gele hoezen en en wij zelf onder die kleine terriërs. Mijn ogen zitten in korte tijd dicht. Een zonnebril die ik had willen kopen had zulk een moeilijke omvang om op te bergen dat ik die op aanraden van Wiel niet had genomen. Hij had gelijk, ik kon hem nergens opbergen. Maar aangezien hij de zijn nooit draagt krijg ik die op mijn neus gepint. Meer bril dan gezicht, maar het beschermt uitstekend.

Hebben gisteravond ontdekt dat we te weinig drinken. Onze huid blijft staan als we deze omhoog trekken op de benen. Vandaag dus het dubbele gedronken. De eerste 15 a 20 km. is het behoorlijk klimmen, allemaal Coubergjes, maar het wordt altijd weer beloond door een heerlijke afdaling die veel te snel voorbij is en een nieuw klim in het vooruitzicht geeft. Daarna wordt het landschap glooiend met lichte heuvels en dalingen. In Vivonne begint de harde wind weer op te spelen en ….., hoe kan het ook anders, altijd tegen ons. We rijden op een luchtgrens, weet geen ander woord ervoor. Links van ons schijnt de zon en rechts van ons is het zwaar bewolkt. Wij rijden precies op die wolkengrens, een heel bijzonder gezicht en nooit eerder meegemaakt.

Ons hotel in Melle

Het Heeft vanaf 5 mei niet meer geregend in dit gebeid van Frankrijk en dat is duidelijk te zien. De rijkere boeren sproeien, arme boeren moeten maar afwachten wat het land op gaat brengen. Het koolzaad staat te verdorren op het land, evenals bonen, graan en zelfs het goudgele koren heeft hele gele stengels aan de onderzijde. Maïs en zonnebloemen die zo af en toe wel opkomen en hele stukken waarin het zaad niet eens tot een plantje is ontkiemd door de droogte. Het doet weer denken aan Wil den Hollander: ‘en de boer hij ploegde voort’. Maar op deze manier is er niets te oogsten en te ploegen. Heel triest. Voor ons is het heerlijk rijden. In de middag is het rond de 28 graden.

In Savage eten we op een terrasje ons stokbrood. Zolang je drinken koopt, mag je je eigen brood eten. We hebben veel bekijks, blijkbaar komen er weinig trekkers deze route langs. Een man blijft net zo lang om ons heen draaien tot hij moed heeft verzameld om te vragen waar we vandaan komen en naar toe gaan. Zodra hij alles weet loopt hij het café weer in, verteld zijn verhaal en vertrekt naar huis. We missen op deze route wel de Jacobssticker, maar alles is goed aangegeven en het is hier weer eens een ander landschap.

In Melle aangekomen zoeken we een hotel. De eerste is vrij duur. Bij de VVV hebben ze een Gites voor ons, 7.30 euro p.p. Dat is voor niets. We krijgen een code mee en nu maar op zoek. Melle ligt in een dal en wij waren van boven gekomen, dus weer die heuvel opgereden, een aardige Cauberg. Bovenaan gekomen bleek dat wij de verkeerde heuvel hadden genomen. Weer naar het dorp en opnieuw de andere heuvel beklommen beiden zo’n 8 a 9% en een half uur verder. In de Gites, die we met heel veel moeite vonden drukken we de gekregen code in en schrikken ons echt rot. Ik ben niet kinderachtig, maar moet Wiel gelijk geven dat we hier niet kunnen slapen. De voorgangers hebben van alles achtergelaten wat niet thuis hoort in een Gites. Dan het andere hotel daar vlak bij. Het is net zo duur, maar ligt meer dan 2 km. van het dorp. Normaal niet erg, maar we moeten eten en het restaurant vlakbij het hotel is juist vandaag gesloten. Hoe kan het ook anders. Weer terug naar de VVV, waar we direct ons geld terug krijgen en het gemeentehuis wordt gebeld om schoon te maken.

Dus 10 km en anderhalf uur later toch maar het eerste dure hotel genomen in het centrum. Alles tweehoog de trappen opsjouwen betekent 2x al die trappen op en neer. We fietsen liever 60 km, dan al die trappen opsjouwen en morgen alles er weer af. Het is inmiddels half vijf voor we op orde zijn en in het stadje wat drinken. De restaurantjes en pizzeria gaan pas om zeven uur open en we hebben honger. Terwijl we dan maar liever een bakker zoeken, worden we aangeroepen door een jonge vrouw met twee kinderen in een fietskar. We denken dat ze iets wil vragen en zeggen dat we geen weg weten. Maar dat had ze al begrepen. Ze vroeg of we iets zochten. Ja, de bakker en leggen uit dat de pizzeria nog gesloten is. Tot onze verrassing nodigt ze ons uit in haar huis om spaghetti te komen eten. Wiel twijfelt, maar ik neem de uitnodiging direct aan. Dit was zo spontaan en leuk aangeboden dat het onbeleefd is om af te slaan. We halen eerst de oudste zoon van school en lopen dan naar hun huis. Het is een heel groot huis en ze huren het, omdat ze samen met nog een paar andere stellen een aantal kleine huisjes willen kopen met een gezamenlijke ruimte om te praten en mediteren. Julie is 3 dagen per week lerares aan het plaatselijke Lyceum en Pierre geeft 2 dagen les op een lagere school. Zo hebben ze ook tijd genoeg voor hun drie kinderen.

Er is een grote tuin achter het huis met fruitbomen en kruiden. Een heerlijke speelplaats voor de kinderen. Ik mag foto´s maken terwijl Julie eten maakt. Het is gezellig en we verstaan elkaar goed in het Engels. Als Pierre later thuis komt van school spreekt hij met Wiel Duits, die vindt dat makkelijker, hoewel hij zich best goed red met Engels. Na de koffie en thee brengt Julie ons weer naar het hotel waar we met een omhelzing afscheid nemen. Zij hadden 10 jaar geleden net zoveel gastvrijheid ondervonden toen ze op de fiets rondtrokken en geven datzelfde nu door aan anderen. Ik heb leuke foto´s van ze gemaakt en zal ze straks nog doorsturen. Wat een heerlijke dag. Vanmorgen twijfelde ik of we wel de goede route namen langs de kust. Later besefte ik dat welke route we ook kozen het altijd de goede moest zijn, omdat niets voor niets is in het leven. Dit is het eerste cadeautje op deze route wat we hebben gekregen. Welterusten allemaal en tot morgen.

Gereden kilometers 73.17 in 6.15 uur. Gemiddelde snelheid 15.70 km.p. uur.

PS: Het uploaden van foto's kan pas als het artikel geplaatst is, dus zit daar altijd even tijd tussen

Dag 15 29-05-2011 van Chatellerault naar Poitiers

2011-05-29T19:35:00.003+02:00

Van Chatellerault naar Poitiers is maar rond de 40 km en gaat over klimmetjes van 8 en tien %. Best pittig. In Vieux-Poitiers Staan nog overblijfselen van Romeins Amfitheater. Meestal zegt het me niet zoveel, maar dit grote gebouw vind ik toch wel mooi.

In Dissay is een marathonloop aan de gang door het dorp. Bij ons zou alles keurig worden afgezet, maar hier loopt en rijdt alles door elkaar, terwijl daar nog eens tegenin laveren met de fiets, omdat het eenrichtingsverkeer is, behalve voor fietsers. Midden in het dorp staat een prachtig kasteel uit de 15^e eeuw Het was het voormalige zomerverblijf van de bisschop van Poitiers. Het is nog prachtig onderhouden, evenals het park er omheen. De rit is zwaar en mijn knieën laten het een beetje afweten. Vooral de linker, die ik vanmorgen behoorlijk had gestoten. Gisteren ook een dag zonder handschoenen gereden. Uit ijdelheid natuurlijk. Staat zo raar, witte handen en bruine armen. Maar ook dat moet ik vandaag weer bekopen. De handschoenen dus weer uit de tas gepakt en de muisjes worden weer een beetje ontzien, van de handen dan, natuurlijk.

Binnenkomst in Poitiers

In St. Georg-les-Baillargeau hoor ik constant hoesten en kokhalzen achter me. Ik weet precies wat er aan de hand is. Frankrijk wordt geteisterd door miljoenen kleine vliegjes, en wij daarbij. Ze zijn maar een millimeter groot maar kruipen in huid en haar. We worden constant door hele zwermen belaagd. Wiel reed dus even met open mond en ja hoor, dat was een prachtige landingsplaats voor ze. Hij is er misselijk van. Ik moet er om lachen, maar even later zweven ze ook bij mij in haren en ogen en kan ik alleen nog maar spleetjes openhouden om wat te zien. Zelfs daartussen kruipen ze nog in je ogen. Het is al twee dagen dat we hier last van hebben en het wordt nu later in de middag steeds erger.

Zijn rond twee uur in Poitiers. Ontmoeten daar een andere Nederlander. Staan minstens een half uur te praten en besluiten dan samen de jeugdherberg te zoeken. Wiel wilde eigenlijk liever doorrijden, maar als we in het boekje kijken blijken er de eerste 45 km. geen bedden te vinden zijn. Het zoeken naar de jeugdherberg heeft nogal wat voeten in de aarde en er wordt menig keer verkeerd gereden. Klimpartijen ook in de stad van zo’n 10 tot 11% maken dat je er schoon genoeg van krijgt. Na 4 km nog steeds geen jeugdherberg en Wiel en ik haken af. We zoeken het wel in de stad, was de gedachte. Niet wetende dat daar de kleine en vooral betaalbare hotels niet open zijn op zondag. In de stad zelf is ook niets te doen. We eten rond half drie uiteindelijk bij Mac Donalds maar een hamburger, nog redelijk te pruimen, en bezoeken dan twee kathedralen van de vier.

De eerste, in het centrum de Notre Dame de la Grande. Een mooie Madonna in het midden op het altaar, pilaren en plafonds beschilderd, Ik vind hem prachtig van binnen en buiten. Als we later op zoek gaan naar de grote kathedraal is het alsof je een dreun krijgt. Ik kan er niets moois aan vinden. Er zijn ook maar twee mensen aanwezig. Een priester of bewaker van de kerk is helemaal niet te vinden. Volgens de Nederlander en volgens het boekje is Poitiers een mooie stad en het zal wel aan ons liggen dat we het daar niet helemaal mee eens zijn. Misschien zijn we het ook wel moe van al het geklim en geen onderdak in het centrum kunnen vinden.

Dan maar op zoek naar een Etap hotel. Ligt wel ver buiten de stad, maar we hebben er geen spijt van al was het tijdens dit zoekwerk ook weer heuvel op en af en dat zijn beslist geen kleintjes. Frankrijk op zaterdag en zondag is qua hotels echt een probleem. Na even praten mogen we de fietsen op de kamer zetten, anders moeten ze buiten blijven staan en dat is ons hier te riskant.

Als we de fietsen afladen ontdek ik dat een deel van de kleren in mijn plunjezak helemaal nat zijn. Een zak met vochtige washandjes, voor onderweg, heeft klem gezeten tussen de snelbinders en is door de extra plastic zak eromheen toch gaan lekken. Afijn, het was toch wasdag, dus een stukje meer of minder wassen maakt niet uit. Eerder het drogen. Maar goed, wat nog nat is hangen we morgen gewoon aan de fiets. We hebben besloten om toch morgen de kustroute te nemen. Wel het risico van meer wind, maar daarentegen weer eens een andere omgeving.

Gereden kilometers 59.59 in 7.45 uur. Gemiddelde snelheid 14.35 km.p. uur.

Dag 14 28-05 van Tours naar Chatelleraut

2011-05-28T21:05:00.003+02:00

Gisteravond om half tien het bed ingedoken en vanmorgen om half acht wakker geschrokken. Beiden vannacht wel even opgeweest, om te ontdekken dat de wifi niets deed, ook vanmorgen niet. Dus is het eerste vanavond wat we nakijken wie allemaal geschreven heeft. Straks antwoord op alle boodschappen. We ontdekten gisteravond ook dat we al 1/3 van de route er op hebben zitten. Maar…….., het moeilijkste stuk moet nog komen, dus juichen we niet te vroeg.

Het zonnetje staat stralend aan de hemel. Na het ontbijt worden we aangehouden door een Japanse die in Canada woont. Ze wil van alles weten over onze route en waar we vandaan komen. Houdt veel tijd op, maar de belangstelling is ook leuk. Terwijl wij vertrekken horen we het haar aan andere mensen ons verhaal doorvertellen. Ons hotel zat al op de route, dus hoeven we niet te zoeken. Een half uur later ontdekken we een grote supermarkt, waar we brood en kaas halen. Wiel moet het brood wel zelf snijden. Lukte niet zo best, maar een van de vrouwelijke klanten, waarbij hij zijn charme natuurlijk liet werken, schoot hem te hulp. Intussen pas ik buiten op de fietsen. Komen twee wandelaars tegen, op weg naar St. Jacques.

In Avertin zien we voor het eerst een routebord van de St. Jacobsroute Haarlem. Geweldig, het geeft inspiratie. Je weet weer warvoor je het doet. Het weer wordt steeds lekkerder. Heb een T-shirt van Wiel aangetrokken zodat ik niet kan verbranden. Op 14.5 km. van Tours staat een groot bord: Santiago nog 1447 km. Moet je natuurlijk wel de goede route volgen. Echter dat is nu minder een probleem, want op heel veel punten vinden we de blauwe sticker van het genootschap.

In Veigne, waar we onder de tunnel vandaan komen is een groot ongeluk gebeurd met een motorrijdster. Ze ligt doodstil in een perk. Overal glas op de weg en de ziekenwagen in aantocht. Het moet net gebeurd zijn. Vier agenten zijn met haar bezig. We rijden snel door, willen niets zien en weten. Er zijn al kijkers genoeg. Het is vandaag een prachtige route, ontspannend rijden met weinig tegenwind. Even voor St. Catherine de Fierbois zien we tegenover een woning een prachtige vijver met tuin, zonder dat daar een huis op staat. We vragen toestemming om daar te picknicken. Krijgen we, mits we geen rommel achterlaten. Doen we sowieso nooit. Het is kwart voor een en we hebben er 33 km. opzitten.

Foto onder: St. Maure de Touraine

In Nouatre, we hebben ongeveer 54 km. gereden besluiten we het slaapadres te zoeken. Het onderdak is verdwenen. Geen probleem, rijden verder naar Pussigny. De dame die Chambre d’hotes verhuurt is ermee gestopt en de Gites des France is gesloten. Maar zegt iemand in Les Ormes is een hotel. Helaas gesloten. De vrouwelijke bakker belt wat adresjes af, maar nergens onderdak. Uiteindelijk weet ze een hotel in Dange-St-Romain. Het eerste hotel is gesloten. Er komen nog twee fietsers aan die op zoek zijn. Ik zeg dat er nog een hotel is en ze rijden snel vooruit. We komen gelijk aan. Er blijkt nog maar 1 kamer te zijn. De andere twee zijn op de gewone fiets en zien er moe uit. Hij is ook al een stukje ouder. Zij maken een rondreis door Frankrijk. We laten ze voorgaan. De hotelhouder laat ze echter al die tijd buiten staan. Wij zijn pelgrims en hij wil eerst zorgen dat wij onderdak hebben, dus belt hij allerlei adressen voor ons af. Intussen raken wij aan de praat met het andere stel. De man woont al 60 jaar in Nieuw Zeeland. Spreekt nog perfect Nederlands. Zijn vrouw komt daar vandaan. Uiteindelijk komt de hotelhouder weer naar buiten en raad ons aan door te rijden naar Chatellerault. Daar zijn genoeg hotels. Je voelt dat hij het heel erg vind dat we nog 14 km. moeten fietsen. Maar eerlijk gezegd vinden we het helemaal niet erg. De weg is heerlijk om te rijden, het is zalig weer en wat maakt die paar kilometers nog uit als je je goed voelt.

Onderweg komen we langs een wasplaats. Voor vermoeide voeten heerlijk om even in het water te gaan zitten, al is het ijzig koud. Wij doen het dus maar even niet. Er stopt een auto bij de wasplaats en een man pakt twee waterkannen. Vult ze steeds opnieuw met water om dat in een grote tank in zijn busje te gooien. Rond half zeven zien we een Lemon hotel voor 22 euro per nacht. Het ziet er keurig uit en voor 30.60 incl. ontbijt. Kunnen we prima slapen. Dit is zoals het hoort voor pelgrims, niet te duur. De fietsen mogen dit keer zelfs op onze kamer staan. Een beetje krap, maar prima te doen. Er is zelfs een ijskast aanwezig. Wiel gaat boodschappen doen, terwijl ik de accu’s, telefoons oplaadt en de computer aansluit om te schrijven. Moet het Genootschap wel inlichten dat de slaapplaatsen in het boekje niet meer van toepassing zijn.

Bedankt voor alle felicitaties. We genieten nog steeds en het wereldnieuws volgen we beslist niet. We kunnen het Frans op de tv toch niet verstaan. Voor de mensen die nog steeds moeite hebben om als volger op de site te komen en dat graag willen, neem even contact op met mijn dochter Diane Ildiz: 045-5427521.

Gereden kilometers 86.60 in 9 uur. Gemiddelde snelheid 16.54 km.p. uur.

Dag 13 27-05-2011 van Blois naar Tours en groot nieuws

2011-05-27T19:40:00.004+02:00

Eerst nog even terug naar gisteren. In de ochtend was een deel van mijn voorste spatbord afgebroken. De stang die dat vasthield kreeg Wiel maar niet goed bevestigd. Uiteindelijk heeft hij de andere zijde zo verbogen dat het spatbord nu professores vast bllijft zitten. Ook vandaag heeft het zich goed gehouden en laten we hopen dat dit de enige pech blijft.

Gisteravond rond kwart voor tien kwam een verheugend sms’je binnen van Andre Brouwer. Secretaris van het genootschap van St. Jacob.

“Vandaag antwoord gekregen van het pelgrimsbureau. Ze erkennen de fiets met elektrische ondersteuning als op eigen kracht. Vr. Groet Andre Brouwer”

Geweldig nieuws om te horen en opgewekt in slaap gevallen. Echter niet voor lang. Vannacht om 3.15 uur ging het brandalarm af. In het begin dringt het niet tot je door, maar als het aan blijft houden trek ik wat aan en loop de gang op. Heel frappant, het waren allemaal vrouwen die kwamen kijken wat er aan de hand was, de mannen bleven in bed liggen. Stel dat het echt brand was geweest??? Op gegeven moment liep de security langs om iedereen gerust te stellen. Er was ergens kortsluiting. Net in slaap gevallen, opnieuw het brandalarm. Toch weer kijken en ja hoor 1 man, de rest alleen weer de vrouwen in hun nachtkleding op de gang. Ook Wiel blijft lekker liggen en trekt zich er niets van aan. Snurkt binnen vijf minuten weer verder.

Als ik vanmorgen met moeite mijn ogen open maak, is Wiel al gewassen en geschoren. We weten niet eens meer wat voor dag het is. Laat staan dat we weten wat er overal in de wereld gebeurd. Moeten vanmorgen de telefoon erbij zoeken om te kijken naar de dag en datum.

Vertrekken vanmorgen om 9 uur. Het heeft geregend en het is koud en guur. Warm aangekleed stappen we op de fiets. We besluiten om niet de voorgeschreven weg te nemen, maar de kortste route langs de Loire. Eerst rijden we langs de rechterkant, maar bij Chaumont sur Loire steken we toch de brug over om de D 751 te nemen, de wijnroute.

Hierlangs liggen allemaal proeverijen en natuurlijk verkooppunten. Het is een stuk rustiger en fijner rijden. Om te klimmen hadden we vandaag niet veel zin, komt nog genoeg komende dagen. Het weer ziet er dreigend uit en onderweg vallen wat regendruppels. Toch boffen we als steeds.

Op het moment dat we vertrokken was het droog en wat er valt is niet de moeite waard. Het levert onderweg prachtige wolkenvelden op, op menige foto goed te zien.

In Amboise rijden we eerst tot halfweg de brug op. Van hieruit kun je het kasteel, waar menige Franse koning is geboren, bewonderen en goed fotograferen. Het ligt op een loodrechte rots tegen de stad aan. We lopen het stadje in, eten op een terrasje een broodje gezond met een heerlijke pot thee voor mij en voor Wiel een cola. Hij is totaal afgeknapt op de Franse prut kopjes koffie, die in een slok leeg zijn.

Rond kwart voor drie rijden we Tours binnen. Eerst in de kathedraal de boekjes laten stempelen. Terwijl ik de buitenkant fotografeer, hoor ik naast mij een jongeman tegen een vrouw in het Nederlands uit een boekje over de stad voorlezen. We raken in gesprek. Ze blijken net een week getrouwd te zijn en op huwelijksreis. Zij maken een foto van ons voor de kathedraal, ik van hun samen. Daar krijg je niet zo vaak de kans voor om er samen op te staan. Even later een Hollands stel ontmoet die op de terugreis waren van Santiago. Vonden het in Spanje erg zwaar rijden, daar waren die Pyreneeën niets bij vergeleken, zeiden ze. Daarom op de terugweg tot de Franse grens de trein genomen, 12 uur lang en daarna weer terug naar Holland op de fiets.

Vanuit het Etap hotel even naar de stad voor een heerlijk bord kebab met sla en vanavond weer vroeg onder de wol.

Gereden kilometers 65.69 in 5.45 uur. Gemiddelde snelheid 16.79 km.p. uur.

Dag 12 26-05-2011 van Orléans naar Blois

2011-05-26T21:01:00.006+02:00

Vanmorgen om 8.45 uur vertrokken na een leuk afscheid van de hotelhouder en alle mensen die daar logeerden. Een oudere man, die net aan zijn heup was geopereerd, de hele dag niet anders deed dan wat drinken, afgewisseld met roken. Een lief gezicht en klein van stuk. Hij wilde zo graag met ons praten, maar er moest altijd iemand zijn die het vertaalde. Een jonger man, wat hij deed weet ik niet, maar hij wilde ons mailadres, dus heb ik hem een kaartje gegeven, dat werd opgeborgen alsof het van goud was. De eigenaar, een nog jonge Marokkaan en keiharde werker en de man van de keuken. Ze wensen ons allemaal een goede reis en zwaaien ons nog na door de ramen.

We zijn net op weg als ik nog een afscheidsfoto van Orléans maak en met Wiel de weg zoek. Terwijl ik me omdraai bots ik tegen een fietser op. Hij pakt me beet en vraagt wel 3x of ik me niet heb bezeerd. Brengt ons gelijk naar de goede weg, omdat hij in de gaten had dat we aan het zoeken waren hoe te rijden. Het is net of van bovenaf iedere keer engeltjes worden gestuurd om ons de weg te wijzen of te helpen. De man had trouwens prachtige ogen, maar dat had Wiel niet gezien. De wind is hard en koud en natuurlijk altijd weer tegenwind. Dus even later de lange fietsbroek over de korte heengetrokken.

Even voor Clery St. Andre ontmoeten we een wandelgroep, terwijl we even uitrusten. Ze willen alles weten over onze elektrische fietsen, iets wat in Frankrijk nog nauwelijks bekendheid heeft. Ze houden ons meer dan een half uur aan de praat. Is ook heel gezellig. In Clery staat de Maria kerk met een speciale hoek ingericht voor St. Jacques /Jacob. Jammer, het is een beetje weggemoffeld. Koning Louis XI had een speciale band met deze plaats en veel pelgrims op weg naar Santiago hielden hier een moment van rust. Het stadje werd in 1428 door de Engelsen verwoest en Louis XI gaf zijn gewicht in zilver aan de stad om het weer op te bouwen. Als ik binnenkom in de kerk zit er een vrouw te huilen. Wiel had haar ook al zien zitten. Mijn eerste neiging is om haar even over haar hoofd te strelen, maar durf het toch niet. Later heb ik er spijt van mijn ingeving niet te hebben gevolgd. Wie weet had het een beetje geholpen. We hebben wel voor iedereen samen een kaarsje opgestoken. Dat proberen we zoveel mogelijk iedere dag te doen.

In Beaugenoy rijden we rond, zien op een pleintje weer een beeltenis van Jeanne d´Arc met daaronder zittend op de rand van het standbeeld een Frans echtpaar die hun broodje eten.

Samen met Alain en Michèle Daumont.
Wiel raakt in gesprek met ze en die dag komen we elkaar steeds weer tegen. Zelfs in het restaurant vanavond, waar we eten, komen ze binnen lopen. Ze komen uit Lyon en zijn met de auto naar Nevers gereden. Maken van daaruit een fietstocht langs de Loire. Sliepen vanavond dus ook in Blois en gaan morgen, net als wij, door naar Tours. Zie foto samen.

Wiel en ik eten in een klein cafeetje een tosti, dachten dat het iets stevigers was, en rijden verder. De hele tocht gaat langs de Loire. Prachtig, waren het niet dat we constant die zware wind tegen hadden. Het is een van de zwaarste ritten tot nu toe. De wind is zo hard en natuurlijk altijd tegenwind, dat ik respect heb gekregen voor Wiel. Normaal rijdt hij altijd achter mij om alles in de gaten te houden. Bovendien zou ik niets zien dan een brede rug, terwijl hij zo over mij heen kan kijken. Maar halverwege de tocht gaat hij voorrijden om mij een beetje uit de wind te houden. Rond een uur of twee ben ik bekaf en krijg een inzinking. De onderste fietsbroek had ik al uitgetrokken tijdens de lunch, ging alleen maar pijn doen. Maar al mijn botten doen op gegeven moment zeer. Het is voor mij vandaag een gevecht tegen de natuur en ik ben blij dat we de laatste vier km. door het bos rijden. Hier komen we Alain en Michèle voor de vierde keer tegen. Ze hadden een lekke band. We hoefden niet te helpen, riepen ze, en reden door.

Even voor we de bossen in reden kwamen we door het plaatsje Menars. Rijden we langs een Chateau met een 17^e-18^e eeuwse muur van bijna dan 2 km. lang. Het is het kasteel geweest van Madame de Pompadoer en achter de lange muur liggen de tuinen. Voorbij de lange muur rusten we even uit en ontmoeten daar een echtpaar uit Holland op de elektrische fiets. Zij staan met de caravan in de buurt en maken tochtjes. Het bezorgt mij een extra adempauze, want Wiel geniet ervan om met iedereen even een praatje te maken. Hij geniet tot nu toe meer van de tocht dan ik ooit had verwacht.

In Blois vinden we al snel een Etap hotel, zowaar door de tomtom, en ik duik direct op bed. Wiel zorgt voor de accu´s en gaat als eerste douchen. Een half uurtje liggen en een warme en koude douche om na te spoelen, maakt dat ik weer mee het stadje in kan. Het is een prachtig vestingstadje en minstens zo mooi als Orléans om te bekijken. Het Koninklijke Chateau de Blois, uitkijkend over de Loire is schitterend om te zien en te fotograferen en was een belangrijke residentie voor het Franse koningshuis.

Aan de voet van het kasteel is de Eglise St. Nicolaas, zie foto, met een prachtig portaal. Als je binnen zit kun je niet anders dan even de tijd voor jezelf nemen, zoveel rust als deze kerk uitstraalt. Zelfs Wiel is er stil van. Blois is een stadje vol historie en in een paar uurtjes kun je lang niet alles zien. Het staat vol met oude muren en trappen en een paar dagen kun je hier makkelijk zoet brengen. Wie weet, iets voor de toekomst. Rond 20 u. zijn we terug in het hotel. Wiel ligt uitgeteld op bed, terwijl ik nog even dit berichtje schrijf. Als ik nu straks dit voor ga lezen zegt hij rustig dat hij niet heeft geslapen, alleen maar gerust, maar zijn snurken zegt anders. Geeft niets. Hij heeft het voortouw genomen vanmiddag, petje af voor hem.

We kijken vanuit de hotelkamer uit op zo´n oude stadsmuur, die vol zit met broedende duiven in de gaten van de muren. Hoe ze zich staande houden op die schuine richels is mij een vraag. Welterusten allemaal.

Gereden kilometers 69.96 in 7.45 uur. Gemiddelde snelheid 15.21km.p. uur.

Dag 11 25-05-2011 Rustdag in Orleans

2011-05-25T19:03:00.001+02:00

Vanmorgen om 8 uur wakker geworden. Eerst samen alle post doorgelezen, waar we nu rustig de tijd voor konden nemen, ook voor het beantwoorden. Want veel mensen schrijven ook per mail. Het is echt genieten. Diane je schrijft dat we nogal hard gaan, maar geloof me, dat is het begin. Naarmate je langer onderweg bent worden de ritten korter en vooral in de Pyreneeen komen we onszelf best tegen. Daar ben ik van overtuigd. Je lichaam raakt ook vermoeider, dat merken we nu al.

Van mijn hulp Marianne, had ik met mijn verjaardag een vliesdeken gekregen en meegenomen. Mijn ervaring van het reizen kennende, wist ik dat dit van pas zou komen en menige nacht ligt hij nu als extra deken op het bed tegen de kou. De dagen mogen al lekker zonnig zijn, de nachten zijn nog fris.

De kathedraal

Na het ontbijt lopen we het centrum in, 5 minuten van het hotel. Wiel is verrukt van Orleans en vindt de stad mooier dan Parijs. Hij loopt te genieten en maakt veel foto’s, waar hij tot nu toe niet zo’n belangstelling voor had. Het is echt genieten en dit keer laten we liever de foto’s spreken. Bij de kathedraal ontmoeten we een man uit Zoetermeer die ook op de fiets rondtrekt. Wiel blijft meer dan een half uur met hem in gesprek, terwijl ik in en rondom de kathedraal foto’s maak.

De kathedraa vanuit de verte gezien

In de kathedraal verteld een mevrouw dat Jeanne d’Arc leefde als herderin. Ten strijde trok verkleed als man en later commandant het leger tegen de Engelsen aanvoerde en overwon. Echter zij werd verraden. Gevangen genomen in Compiegne en ter dood veroordeeld in Rouen.

Jeanne d'Arc

Terrasjes pikken om mijn rug rust te geven, want lopen is daarvoor een crime en hij laat het behoorlijk afweten. Een broodje uit het vuistje op een bankje in de zon, mensen kijken, de mooie gebouwen bewonderen, de brug over de Loire bewonderen, het is allemaal genieten.

Brug over de Loire

Tegen half vijf weer terug in het hotel en gelijk een uurtje mijn bed in gedoken om bij te komen. Morgen misschien weer wat meer belevenissen, nu alleen wat extra foto’s van ons beiden. Daarna een heerlijke maaltijd hieronder in het restaurant en weer vroeg naar bed voor morgen.
Hebben heerlijk gegeten vanavond. Platgeslagen biefstuk met veel sla en Wiel met friet en ik met gekookte aardappelen. Je zou denken dat we na zoveel kilometers al een beetje waren afgevallen, maar niets is minder waar, De buikjes zijn nog net zo dik als toen we vertrokken.

Dag 10 24-05-2011 Van Etampes naar Orléans

2011-05-24T07:17:00.006+02:00

Het is half zeven als ik wakker ben. Had een akelige droom, misschien wel voor verwerkingen uit mijn leven. Weet er niet goed raad mee en laat het maar gaan. Wiel zit al voor het open raam te piefen. Hij rookt echt nog niet minder, ook al heeft hij zich voorgenomen te stoppen. De lucht ziet er grauw uit vanmorgen. Niet erg, hoeven we ons eens even niet in te smeren en krijgt onze huid een beetje rust. We hebben goed geslapen. Omdat we gisteren zo laat binnen waren moesten we de wekker zetten om de accu’s om te steken voor op te laden. Rond 12 uur vannacht werd ik wakker en waren de eersten al vol. We zetten altijd eerst de minst lege accu’s op de stroom, zodat de anderen een volle nacht op kunnen laden. Een nieuwe dag, wat gaat hij ons weer brengen voor avontuur. In ieder geval eerst naar de bakker om ons ontbijt te halen. Want 20 euro voor twee broodjes en wat yoghurt is toch te gek voor woorden. Het is nog 80 km. naar Orléans. Zouden we het halen vandaag? Wie weet. Fijne dag allemaal. Zet dit vast op het blog, de rest volgt vanavond er onder.

Ja hoor, we hebben het gehaald, met maar 5 km. omrijden. Hadden meer interesse in het ontdekken van de supermarkt, dan op de weg. Eindelijk eens een fatsoenlijk bruin brood kopen en lekkere kaas erbij. Zal wel heel Hollands zijn, maar we vinden dat nog altijd het lekkerste. Het stokbrood komt ons echt de strot uit. Aan het ontbijt, de lunch of bij het diner, de Fransen kunnen niet zonder.

Maar laat ik bij het begin beginnen. In het Ibis hotel bekeek het personeel ons nogal minachtend. Zijn bepaald geen fietsers gewend. We waren niet bepaald van hun stand en dat lieten ze ook duidelijk blijken. Eerst naar de bakker gereden, weer alleen stokbrood. Zodra we op de fiets stappen komt het eerste zonnestraaltje tevoorschijn, terwijl voordien de hemel grijs zag. Het is fris en bijna de hele dag hebben we een trui en jack aan. 5 Km. verder in Ormoy la Riviere, zittend onder de appelbomen, eten we ons stokbrood met wat water. Ontmoeten een Fransman die terug gaat naar Parijs. Was in Italië begonnen met zijn trektocht en bijna thuis. Hij kwam van de camping, had nog geen brood gevonden, dus delen we een stuk met hem. Hij sprak ook nog wat Nederland s, had een jaar in Amsterdam gewoond. Gesterkt trekken we verder.

In Fontaine La Riviera stoppen we voor koffie. We besluiten 2 thee te nemen, Wiel vind de Franse koffie niet lekker. Veel te klein en te sterk. Er staat dat de koffie 1.25 kost, maar voor twee kopjes thee vraagt de man ons 5 euro. En dat voor een dorpscafé. We voelen ons knap genomen. Zelfs de cola is nog goedkoper.

Automobilisten in grote steden houden goed rekening met fietsers, terwijl in dorpen en op het platteland ze je kop er af willen rijden. Bv. Ik steek op de rotonde mijn hand naar links en toch gaat er nog een bijna over me heen naar rechts. We schrokken ons kapot en ik had even tijd nodig om bij te komen. Had zelfs geen tijd om een scheldwoord naar zijn kop te gooien. (waar blijft mijn beschaafde opvoeding op zulke momenten?) De schrik zit er goed in en elke rotonde kijken we nu extra uit. Heb het al vaker gezegd. Frankrijk is een prachtig land, maar er moesten geen Fransen wonen. Uitzonderingen daargelaten.

In Mereville ontdekken we een prachtige wasplaats langs het riviertje de Juine. Er is veel te zien onderweg. We rijden door kleine dorpjes, over smalle wegen, waar nauwelijks een auto langs komt en genieten van kleur en geur om ons heen.

Moest ineens denken aan de boeken van Wil den Hollander. Wie kent het eerste deel niet, Boerin in Frankrijk? Zoals zij Frankrijk beschrijft rond 1946-‘47, vooral de kleine dorpjes, is er nog nauwelijks iets veranderd. De hoeves zijn nog steeds ommuurd, de honden gaan tekeer als gekken en je ziet geen kip buiten. Misschien gluren ze achter gordijntjes als wij, zoals vandaag in Epreux ons echte brood met lekkere kaas zitten te eten. Na 50 km. besluiten we wat te doen. Stoppen ergens onderweg in een klein dorp of doorrijden naar Orléans en daar twee nachten blijven. We kiezen voor het laatste. Zijn echt toe aan een rustdag. De hele weg rijden we praktisch zonder fouten totdat we besluiten de Tomtom te gebruiken om een hotel te zoeken. We hebben het geweten. Het ding brengt ons ruim 4 km. verder en nog steeds geen hotel. Wel komen we weer bij een autoweg uit. Zitten ver van het centrum verwijderd en nog steeds geen onderkomen gevonden. Worden ook nog de verkeerde kant uitgestuurd door een rijschoolhoudster. Uiteindelijk belanden we met hulp van een fietser in het centrum en vinden vlakbij een hotelletje. Heel oud, maar schoon en 2 minuten van het centrum. Redelijk in prijs en goed uit te houden voor twee nachten. Ik zit voor het open raam te schrijven, terwijl Wiel zijn ogen al zijn dichtgevallen. Lieve mensen, bedankt voor alle berichtjes op ons blog en op de mail. We genieten ervan en kijken steeds als eerste naar de post. Morgen een rustdag en genieten. Ons lichaam weer even op orde laten komen, want hier en daar ontstonden de laatste dagen toch wat pijntjes op zitvlak, knieën en op mijn verbrande neus en benen. Zelfs mijn oren zitten vol met korstjes. Ik benijd Wiel die veel minder pijn heeft aan rug (door al die verschillende bedden) en knieën.

Gereden km. 92.03 gemiddelde snelheid 16.12 km. per uur in 9 uur incl. rust- en zoektijden. Want om niet meer te verdwalen stoppen we nu bij elke belangrijke kruisingen om het boekje na te lezen.

PS.Helaas nog steeds geen oplossing gevonden voor ontbrekende streepjes en andere tekens die op namen horen. Met de alttoets werkt het niet op dit computertje. Onze excuses hiervoor.

Dag 9 23-05-2011 van Montrouge bij Parijs naar Etampes

2011-05-23T20:57:00.002+02:00

Sommige dagen hebben een gaatje, sommigen, zoals vandaag kan ik beter geen naam geven. Hoewel er toch ook een mooi lichtpuntje is. Het begon vanmorgen al in het hotel. Tijdens het opladen van onze fietsen viel de kilometerteller van zijn fiets kapot op de grond. Er is totaal niets meer te zien, dus of hij toch doortelt, weten we niet.

Alles wat ook nog verkeerd kan gaan met het zoeken van de wegen is letterlijk verkeerd gegaan. Het begint al bij het uitrijden van Montrouge. We kunnen het goede pad maar niet vinden. Eindelijk bij Sceaux vinden we het Groene fietspad. Inmiddels hadden we al 12 km op de verkeerde weg gereden.

Het is een mooi fietspad, rustig rijden, maar zonder iets bijzonders te zien. Nu hoeft dat ook niet altijd natuurlijk. Tot Massy gaat het prima, maar dan begint de ellende. We komen niet uit de beschrijving. Stoplichten zijn verdwenen door rotondes vervangen. Straatnamen zijn niet terug te vinden en de weg heeft ineens geen nummer meer. Komende plaatsnamen zijn nauwelijks op de borden terug te vinden.

Tot we ineens na 28 km.de juiste route terugvinden. Heerlijk denk ik dan, echter Wiel laat zonder dat ik het weet de tomtom aanstaan. Terwijl ik dus rechtdoor de weg wil volgens, zoals het hoort als je niets anders ziet aangegeven, geeft dat rotding aan dat we een andere weg in moeten slaan.

Wiel zweert dan bij de tomtom, ik kan het ding niet uitstaan, want elke keer, dus ook nu, brengt hij ons totaal van de juiste route af. Dat rotding wil altijd naar een grote weg en dat hoort niet bij deze route. Gevolg kilometers omrijden en ik boos. Is gelukkig snel over maar toch is en blijft het vervelend. Om weer de juiste route terug te vinden is een probleem, dat niet direct is opgelost en het kost ons extra kilometers omrijden. We zijn zo bezig geweest met de weg overal zoeken dat er niet eens tijd en ruimte was om foto’s te maken.

Bij Lardi krijg ik regelmatig kramp in mijn enkel wat doortrekt naar mijn bovenbeen. Wiel masseert het voor we verder rijden en zegt dan nog even tussen neus en lippen door ik hou van je’. Het maakt de hele dag weer goed. We besluiten onderweg een hotel te zoeken, maar voor we er een vinden zijn we pas om 18.45 uur in Etampes. Zelfs hier moeten we nog 3 km. rijden voor we iets vinden. Het ene hotel na het andere is of vol of gesloten. Het enige wat over blijft is het dure Ibis hotel. Afijn, ook wel weer luxe met badkamer en toilet op je kamer.

Wiel is nu nog even de stad in om foto’s te maken en ik zit heerlijk rustig te typen.

Het eerste wat we doen, ’s morgens zowel als ’s avonds, kijken of er berichtjes zijn. We vinden het steeds weer heerlijk om van iedereen wat te horen, ook al zet niet iedereen iets op ons blog, maar op de mail. Fijn is ook te horen dat mijn kleinzoon geniet in mijn huisje.

Wiel komt net terug uit het stadje. Hij vindt het een vieze stad en niet de moeite waard om er een foto aan te besteden. Afijn, morgen zal het beter gaan. Een nieuwe dag, een nieuwe route.

Gereden km. 73.67 Van 9.15 tot 18,45 inclusief zoeken en pauzes. Gemiddelde snelheid 13.71

Dag 8 2011-05-22 Van Villeparisis via Parijs naar Montrouge

2011-05-22T20:59:00.001+02:00

Om kwart voor tien vanmorgen vertrokken. Wiel nam liever de bagage gelijk mee. Bij het hotel is geen metro of busverbinding naar Parijs en om 50 a 60 km. heen en weer te rijden is ook zinloos, omdat dezelfde weg morgen dan nog eens gereden moest worden. Ons hotel ligt dicht bij het fietspad langs het kanaal, welk ons 25 km naar Parijs voert. Onderweg komen we zoveel trimmers tegen, dat hebben we in Holland nog nooit gezien. Als we het fietspad moeten delen met de trimmers, denken ze dat het hele fietspad van hen is en moeten wij fietsers er doorheen laveren om ongelukken te voorkomen. Ze hebben allemaal muziek op hun hoofd, dus horen ze ook nog geen fietsbel. Het is een mooie tocht met af en toe een klein klimmetje. Onderweg worden we staande gehouden door twee Fransen die vragen of we Hollanders zijn en een praatje willen maken. Vinden het geweldig dat we naar Santiago fietsen. We worden vaker onderweg aangeroepen. Een keer riep een fietser: St. Jacques? Oui, riepen we en hij wenste ons een Bon Camino. Andere keren wordt zomaar weer Bon voyage toegeroepen. Komen we in kleine dorpjes dan is er altijd wel weer iemand die roept St. Jacque? Komt naar ons toe en wijst de weg. Net alsof er overal waar nodig is engeltjes aanwezig zijn om ons op weg te helpen.

In Pantin, een voorstadje van Parijs komen we langs een park waar overal mannen in groepen voetballen met een opvouwbaar en heel klein doel. Aan de overzijde is een grote bol met de weerkaatsing van het park nagemaakt. Terwijl de zon er op schijnt geeft het een nog mooiere diepte. Even verder kopen we ons een stokbrood gezond. Een bedelaar vraagt om eten. We nemen hem mee de bakkerij in om een stokbrood te kopen. Hij vraagt ook nog drinken en wil dan nog eens een duur gebakje. Brood en limonade geven we graag. Nog geen minuut later staat hij alweer te bedelen en brood + limonade is verdwenen. Zo snel kon hij het nooit opgegeten hebben. Rond twaalf uur kwamen we aan in Parijs. Ik heb het als buschauffeur al vaker gezien, maar voor Wiel is alles nieuw. Bij de Notre Dame is het abnormaal druk door een tentoonstelling in een grote tent tegenover het plein. Langs de lange rij toeristen, die wachten om de kathedraal binnen te komen, loop ik naar de bewaking om te vragen of ik even door mag lopen in de kerk om een stempel in ons paspoort te laten zetten. Ze geven direct toestemming. Hier en daar maak ik nog een mooie foto, maar voor de rest hou ik het voor gezien. Veel te druk en te vol. Wiel wil helemaal niet naar binnen. Terwijl hij op de fietsen past wordt hij regelmatig gevraagd om even een foto te maken van groepjes mensen.

Het rijden met een bus of auto is in Parijs minder prettig dan met de fiets, al hebben we geluk dat het zondag is, minder verkeer en een stuk rustiger. Je merkt toch dat de Fransen rekening houden met fietsers. Bovendien zijn er redelijk veel fietspaden in Parijs. Wanneer Wiel de Eiffeltoren ziet, valt het hem tegen. Hij had er meer van verwacht. We eten hier ons broodje gezond, zittend op een bankje in de zon en bekijken wat er om ons heen allemaal gebeurt. Behalve veel toeristen lopen er allemaal donkere mannen uit Afrikaanse landen kitsch te verkopen. Zodra de politie op de fiets aan komt racen, en dat gebeurt een paar keer in het uur terwijl wij daar zitten, pakken ze allemaal als de bliksem hun spullen en hollen alle kanten uit. Volgens mij zijn het allemaal illegalen die op deze manier wat trachten te verkopen en doodsbang zijn om opgepakt te worden. Er is totaal geen variatie in wat ze verkopen, grote of kleine Eiffeltorentjes in brons of goudkleur. Allemaal kitsch en ze hangen aan grote ringen. Sommigen hebben alles uitgestald op de grond of op een zitbankje met daaronder een grote doek. Als ze weghollen vliegt een deel van de handel weer over de grond en de paniek is dan groot. Eigenlijk moet je medelijden met ze hebben, want ze verkopen nauwelijks wat. Ze bezitten niet veel denk ik en voor mijn gevoel werken ze allemaal voor een man, maar lopen elkaar in de weg. Parijs met veel plezier bekeken en rondgereden. Met de fiets ben je overal vlugger dan als voetganger of met de metro.

Na ruim 10 km. rondgetoerd te hebben, hier en daar wat foto´s gemaakt houden we het om vier uur voor gezien. Een politieagent schrijft voor ons de weg op naar de route die we moeten hebben. Onderweg op een terrasje cola gedronken en op zoek naar het volgende Formule 1 hotel in Montrouge, wat net buiten Parijs ligt.

Gereden k, 41.92 Gemiddelde snelheid 13.24

Dag 7 21-05-2011 Van Compiegne naar Villeparisis

2011-05-21T22:44:00.001+02:00

Vannacht rond half een schrok ik wakker. Schijnbaar was een jong stel aan haar huwelijksnacht bezig. Het hele hotel lag mee te genieten van haar gekreun bij elke wip dit hij maakte, totdat je ook hem klaar hoorde komen. Het duurde meer dan 10 minuten en al stop je je oren nog zo dicht, dat helpt van geen meter. Eindelijk rust. Weer net in slaap gevallen en prompt een half uur later begon het gekreun opnieuw. Zelfs Wiel werd er dit keer wakker van. We waren niet de enige die niet meer konden slapen, want anderen hoorden we op hun deur bonzen. Ook die hadden er schoon genoeg van. Vanmorgen kwamen we de eetzaal binnen, waar al twee echtparen zaten te ontbijten. Ze keken ons nogal merkwaardig aan. Misschien dachten ze dat wij het waren geweest, totdat het jong getrouwde paar de lift uitkwam.

Vandaag rijden we richting Parijs, nog ongeveer 100 km. We kijken wel hoever we komen. De eerste 12 km. rijden we door de bossen van Compiegne. Dan een klim van anderhalve kilometer stijl omhoog, om tot de ontdekking te komen dat we toch de verkeerde afslag hadden genomen. Soms is het moeilijk uit de beschrijving te komen welke weg je moet hebben als er zes wegen zijn op de kruising. Geen probleem, we komen nu langs de uines Gallo Romaines. Er is niet veel meer te zien van het oude theater en we zouden er niet expres voor omgereden zijn. Wel staan de beukenbomen hier prachtig in bloei.

Door de velden fietsend hoor ik Wiel af en toe achter me zingen. Het is zonnig weer en in de middag zelfs 26 graden. Hij heeft het nog steeds naar zijn zin en geen spijt van zijn beslissing. De weg ligt vooral in de kleine dorpen vol kasseien, wat gevaarlijk rijden is, vooral omdat ze niet gelijkmatig aan elkaar liggen. In een van de sleuven ertussen slipt de fiets van wiel en hij kan maar net overeind blijven. Vooral bergafwaarts is het goed uitkijken. In Montepilloy bekijken we van de buitenkant een oud vervallen kasteel. Ondertussen komt er kreunend en steunend een oude trekker de berg op volgeladen met ronde hooibalen, bestuurd door een vrouw. Ze zwaait en ik schiet snel een paar plaatjes.

Ook in dit dorp missen we de afslag en vliegen de berg af. Helaas. Beneden aangekomen moeten we de klim weer naar boven maken. Ach, de berg is maar twee kilometer en 7%. Opnieuw door bossen en velden Via Nery, Montepilloy, Vemars, Thieux, Messy naar Gressy. Zomaar een paar van de kleine plaatsen op onze route. Tot hier gaat alles goed. Echter in Gressy gaat het opnieuw fout. We willen naar Mitry et Neuf, maar komen terecht in Mitry-Mory, doordat er een nieuwe rotonde met weg is aangelegd, waar fietsers niet op mogen. Met geen mogelijkheid is terug te vinden hoe nu te rijden. We kachelen op aanraden van iemand maar door en komen uiteindelijk op een rotonde terecht zonder borden. Vragen twee langskomende fietsers of zij ons de weg willen wijzen naar het eerste het beste hotel, want de accu’s zijn praktisch leeg door al dat omrijden. Later ontdekken we dat we rondjes hebben gereden rondom het vliegveld Charles de Gaulle. Vliegtuigen hebben er genoeg boven ons hoofd gevlogen. We hebben ongeveer 12 km. omgereden. We zijn nog aan het nadenken of we morgen een dag in Parijs doorbrengen of er alleen door zullen rijden. Ik heb Parijs vaak genoeg gezien als buschauffeur, maar Wiel nog nooit. Hij mag kiezen wat we doen. Wij zijn beiden totaal afgedraaid. Slaap lekker allemaal

Van de linkerman heb ik het mailadres, nu nog proberen via Ziggo hem de foto te sturen: freulon.xavier@wanadoo.fr

Gereden kilometers 92.66, het meeste tot nu toe. 9.45 uur. Gemiddelde snelheid 16.31km.p. uur.

Dag 6 20-05-2011 Van St. Quentin naar Compiegne

2011-05-20T21:36:00.004+02:00

Als we om kwart voor zeven opstaan is het mistig. Het liefst wil ik me nog eens omdraaien, terwijl Wiel al kant-en-klaar staat. Een uur later plenst de regen met bakken uit de hemel. De lucht trekt steeds meer dicht, totdat we vertrekken. Er vallen nog een paar miezerige druppels als we rond half tien langs het kanaal fietsen, maar tegen half twaalf komt af en toe een verdwaald zonnestraaltje. Het blijft mistig, bewolkt en grauw de rest van de dag tot Noyon, waar we rond twee uur zijn. Volgens de kaart nog 24 km. naar Compiegne.

Langs het kanaal

Op de D67, richting St. Simon passeren we de eerste Refugio in het dorp, Tugny et Pont, ongeveer 15.5 km. vanaf St. Quentin. Het ziet er prachtig uit en is geopend van 17 tot 19 uur. We rijden door kleine dorpjes waar vogelouders druk in de weer zijn hun kinderen eten te geven. Maar ook tussen de korenvelden hoor je het kleintjes schreeuwen en zie je de ouders af en aan vliegen. In elke struik langs de weg hoor en zie je wat. De bermen staan vol klaprozen, korenbloemen, margrieten en kamille. Het is genieten van al wat om ons heen gebeurd. Korenvelden wijven hun aren, lichtgeel en groen kleurend. Het koolzaad laat hier en daar al haar gele bloemetjes zien.

Rond 11.50 komt mijn vrouwelijk probleem weer boven. Er staat langs de kale weg, midden in het veld een driekante heg met in het midden een groot kruisbeeld op een hoge vierkante steen. De heg is de enige beschutting waar ik achter kan zitten, althans dat dacht ik. Wanneer ik op mijn hurken zit, merk ik dat ik van beide zijkanten precies in het oog zit, vanaf de weg gezien. Er komt volgens Wiel zelfs een bus militairen langs die alles kunnen zien. Het werd een ware bevalling. De langsrijdende automobilisten hebben er plezier van. Nog geen twee tellen later moet ik opnieuw. Het op mijn hurken zitten had mijn knieën geen goed gedaan, dus nu maar excuses gemaakt aan onze Lieve Heer en achter zijn kruis half op de steen gaan zitten hangen tot mijn hart was gelucht. En Wiel maar lachen en wachten. Rond 1 uur vinden we een dorpswinkeltje, annex cafeetje, waar we voor het eerst die dag wat kunnen drinken. Echter om thee vragen was een belachelijke zaak. Dus dan maar cola gedronken. Als we buiten komen is de wind, die het tot nu toe af had laten weten, weer harder geworden. Er zijn nog wel heuvels te beklimmen, maar onze benen zijn sterker geworden. We leren ook de batterijen beter beheersen, door tijdens afdalingen de stroom af te zetten, waardoor we meer kilometers kunnen maken en toch stroom overhouden.

In Noyon houden we een kleine pauze om de eerste Gothische Notre Dame kathedraal te bekijken met daaraan vastgebouwd de middeleeuwse bibliotheek uit 1502. Het werd gebouwd in de overgangsperiode van Romaans naar Gotisch. In deze kathedraal zijn Karel de Grote en Hugo Capet, de eerste koning na de Carolingers gekroond.

Vanaf Noyon besluiten we de route een stukje in te korten door meer rechtstreeks te rijden. Toch mooie wegen, maar we besparen ons zeker tien kilometer. Het weer werd iets beter. De mist is opgetrokken, grauwe wolken veranderen in een blauwe lucht, met hier en daar nog wat grijs ertussen. Mijn pet heb ik de hele dag ver over mijn hoofd getrokken. Gisteravond was mijn vooruitstekende neus zo verbrand, dat het nog steeds pijn doet. Volgens Wiel beschermd mijn pet mijn neus, maar ik geloof er niets van. Bovendien krijg ik er alleen maar hoofdpijn van. Er zijn weinig heuvels en hele stukken rijden we door het bos. Het is te warm voor een jasje, maar weer te koud om zonder te rijden.

. Om 17 uur komen we aan in Compiegne. Ook hier vinden we weer een Etappe hotel. Zelfde prijs als in St. Quentin en prettige ontvangst. Na het douchen het stadje in. We vinden een paar beelden van Jeanne D’Arc en natuurlijk weet ik vanuit de Franse geschiedenis dat Lodewijk de 16^e en Marie Antoinette hier gevangen genomen zijn. De hele Franse geschiedenis heb ik altijd gevolgd, maar juist over dit stuk, de weg naar Compiegne, extra veel gelezen. Marie Antoinette heeft me altijd geboeid.

Stadhuis van Compiegne met op de voorgrond beeld van Jeanne D'arc

Gereden kilometers: 73. 46 Aantal uren 7.30 uur Gemiddelde snelheid 17.20 km. per uur.

Dag vijf 19-05-2011 Van Cambrai naar St. Quentin

2011-05-19T20:13:00.004+02:00

Om kwart over vijf vanmorgen zat ik stijf rechtop in bed en kon niet meer slapen. Een uurtje later schoot Wiel overeind met een verkrampt been. Heel pijnlijk. Na het douchen was ik ineens mijn fietsbroek kwijt. Alles afgezocht tot ik ontdekte dat Wiel hem had aangetrokken en zijn fietsbroek met spoortjes voor mij had laten liggen. Mijne was net uitgewassen, vandaag is die van hem aan de beurt. Wassen is geen probleem, maar drogen wel. Langzamerhand moeten we er aan gaan denken tijdens het rijden alles te drogen te hangen op de fietsen. Tijdens het ontbijt ontdekken we nog twee heren pelgrimgangers op de fiets. Zij rijden zo’n honderd kilometer per dag. Vandaag wordt het een rustige dag en vroeg binnen. 9.15 zijn we vertrokken.

Voor het eerst zijn we gestart op de route van het Genootschap St. Jacob. Een schitterende route, maar een en al heuvels. Het klimwerk was behoorlijk stevig. We rijden twee keer de Couberg , de Vaalserberg, de Fromberg etc. Allemaal gelukkig al vaker geoefend tijdens onze trainingsritten, maar nu achter elkaar in praktijk gebracht.

Even afkoelen van de Franse Fromberg

Tot twaalf uur donker dreigende wolken, het blijft echter droog. De rest van de middag afwisselend wolken en zon. Mooie natuur, zwaar parcours. Vast een voorproefje naar de Pyreneen. De laatste 5 kilometer besluiten we langs het kanaal te fietsen. Even een stukje rust in de benen..

Om half drie rijden we St. Quentin binnen. Eerst naar de kathedraal om een stempel te halen en foto’s te maken. Daarna naar het genootschap St. Jaques. Zij bezorgen ons een kamer in het splinternieuwe Etap hotel voor 59 euro inclusief ontbijt. Het is net afgelopen vrijdag geopend, ziet er prachtig uit,alleen internet is nog niet aangesloten. Schrijf nu eerst alles in Word en mag bij het hotel om de hoek alles op internet zetten. Onderwijl dat ik schrijf duikt Wiel de douche in en wast alle kleren uit. Ruiken we morgen weer fris, de kleren dan. Zelf duiken we twee keer per dag onder de douche. ’s Morgens om wakker te worden en ’s middags om het zweet kwijt te raken. Op aanraden van iemand hadden we Zwitsal babyshampoo meegenomen. Je kunt je ermee wassen, de was doen en je haren mee wassen. Ik moet zeggen dat we ook ruiken zoals baby’s dat alleen maar kunnen.

Kathedraal van St. Quentin

Rond 18 uur lopen we de berg op naar de stad, die we al eerder in de middag zijn opgefietst. Behoorlijk stijl en lopen vind ik zwaarder dan fietsen. We nemen wat mooie foto’s en eten op een terrasje een heerlijk stokbrood belegd. De friet van gisteren zit nog steeds dwars, was veel teveel.

Welterusten allemaal en het is heerlijk om alle berichtjes te lezen. Veel liefs allemaal

Gereden kilometers: 58.58 Gereden tijd incl. rustpauzes: 6.30 uur. Gemiddelde snelheid: 15.57 km.

Dag vier 18/05/2011 Van Mons naar Cambrai

2011-05-18T21:35:00.003+02:00

In de jeugdherberg zitten de ramen op onze kamer heel hoog, maar de dag begint zo te zien alweer grauw en troosteloos. Echter tegen 9 uur, tijdens het ontbijt, verschijnt een stralende zon, die ons niet meer in de steek laat. Zo ook de wind, al is die ietsje minder dan gisteren.

Pas laat vertrokken, 9.45 uur. In Borinage kaarsjes gebrand voor iedereen. Daarna op zoek gegaan naar een rijwielzaak in Quarantein. Mijn handschoentjes hadden het begeven en de pijn in de muis van mijn handen werd steeds erger. De rijwielhandelaars, vader en zoon, wilden eerst onze fietsen bekijken. Hadden nog geen elektrische fiets gezien. Om 11.56 passeren we de Franse grens.

Rond 12.30 komen we aan in Valenciennes. Tot nu toe komen we aardig aan de kilometers, zoals uitgeteld. Na de koffie gaat het mis. We komen met geen mogelijkheid op de goede weg naar Farmars. Zowel de mensen als de tomtom laten ons finaal in de steek. Hij brengt ons wel naar de straat met die naam, maar niet naar de plaats Farmars. Inmiddels al meer dan 5 km. rondgereden voor we een politieagent ontmoeten die wel de weg weet. Dan gaat het vlug genoeg op weg naar Cambrai. Het stuk tot Valenciennes is vlak en heerlijk rijden, Van Valenciennes naar Cambrai is weer erger dan de Limburgse heuvels. Ach ja, waarom zouden we het onszelf makkelijk maken door thuis te blijven?

Het vrouwelijke probleem onderweg is je behoefte doen. Mannen gaan tegen een heg of boom staan. ik moest gisteren op een heel druk punt zo nodig plassen dat ik Wiel gewoon naast de fiets heb gezet en ben gaan zitten. Of de automobilisten nu iets konden zien of niet, het maakte me niets meer uit. Erger was het met de grote behoefte. Uiteindelijk bij de sluizen een plek gevonden. Met veel moeite, hangend aan een leuning door de knieen om dan 500 meter verder fietsend tot de ontdekking te komen dat daar voor het eerst die dag een restaurantje was met een toilet. Ook vandaag is het weer prijs. Langs de weg, achter een bosje door de knieen, is bepaald geen pretje. Ik benijd Wiel die prompt iedere morgen voor het douchen op een luxe toilet kan zitten.

Rond 17.00 uur komen we aan in Cambrai. Eerst stempels gehaald bij de VVV en naar kamers gevraagd. Ze bellen voor een kamer, vlak bij het station. Dan blijkt dat we weer naar twee hoog moeten klimmen in een oud gebouw. Het is niet te doen met al die bagage, dat hebben we gisteren in de jeugdherberg al ervaren. We besluiten om verder te zoeken. Na een uur nog niets gevonden. Ineens hoort Wiel een schreeuw achter zich. Hij was mijn jas verloren, waar al mijn papieren en geld in zaten. Je ziet, we hebben toch wel veel engeltjes op onze schouders zitten. De jas opgepakt en na anderhalf uur zoeken ook een prachtige kamer gevonden, speciaal voor fietsers, die hier een gratis ontbijt krijgen. Weliswaar iets duurder als de eerste, maar veel en veel netter.

Rond half zeven gaan we op een terrasje zitten. We zien dat andere mensen frieten met stokbrood halen aan de frietkraam aan de overzijde en die op het terrasje opeten. Dus wij hetzelfde gedaan. Een half stokbrood belegd met kaas, ham een dikke wordt en daarover een volle lading frieten, voor 2 personen, voor 11 euro. Duurdere kamer, iets goedkoper eten. Wiel had ondertussen 2 Leffes besteld en nu zit ik te typen met een heel licht hoofd. Hopelijk zonder al te veel fouten.

P.S. Dat ik geen tekentjes krijg op letters of streepjes e.d. komt omdat op dit computertje Office 7 opstaat en wij hier niet meer overweg kunnen. Sorry.

Gereden kilometers 80.65 gereden uren inclusief rustpauzes en zoeken 7.15 uur Gemiddelde snelheid 14.96.

Dag 3 Van Spy naar Mons

2011-05-17T22:08:00.000+02:00

Om kwart voor negen vertrokken. Het ziet er vanmorgen weer koud en guur uit. Gelukkig blijft het bij dreigen en houden we het droog vandaag. De wind is nog straffer dan gisteren en natuurlijk altijd tegenwind. God maakt het ons en vele anderen echt niet makkelijk. Tegen twaalf uur verschijnt een voorzichtig zonnetje, dat zich later in de middag doorzet naar een volle zon. Klokken onderweg geven 19 graden aan, gevoelsmatig is het niet warmer dan 15 a 16 graden. Geeft niets. We genieten en koesteren onszelf in de zon tijdens de korte rustpauzes. De weg is tot Chapelle, ± 50 km., is nog erger rijden dan de Limburgse heuvels. Er zit nauwelijks adempauze in. Heuveltje op heuveltje af. Chapeau voor onszelf en de fietsen.

Wiel snuit zijn neus al die jaren al op een manier waar ik me dagelijks aan erger. Doen alle mijnwerkers, zegt hij dan. Nu hij steeds achter me rijdt geeft dat een veilig gevoel. Ik zie hem niet, maar hoor hem regelmatig.

Rond tien uur passeren we de provinciegrens Hainaut. We hebben 14.7 km. gereden. Rondom het vliegveld Charleroy stopt ineens het fietspad. We worden naar een middenberm geleid via een oversteekplaats op een drukke N weg. Rijden daar 1 km. en moeten dan opnieuw naar de zijkant. Dat blijkt een smal pad te zijn , volgestouwd met afgegraven gaten en lantaarnpalen, waar je lopend al nauwelijks langs kan komen. Tussendoor klunen we ook nog langs de gekste paadjes. Op gegeven moment geven we er de brui aan en gaan gewoon op de drukke N weg rijden. Het is nog net geen autobaan. Rond 12 uur komen we aan bij Gosselies. Hier is alles opgebroken en kunnen we opnieuw geen kant uit. Bij een tankstation vragen we hoe nu te rijden, eten daar op een stoepje gezeten een heerlijk stokbrood gezond en een met zalm , 4 euro samen.

In Chapelle vragen we een fietser de weg naar Mons. We komen er niet meer uit. Mons stondf nergens meer aangegeven. De Tomtom zou hulp kunnen geven, maar is op de fiets niet te verstaan of te zien door de zon. Borden bestaan niet meer in Belgie, zijn vast te duur. Voor fietsers is het nog slechter aangegeven, uitgezonderd Belgisch Limburg. We ontmoeten Pierre Darquenne. Hij brengt ons tien km. verder naar La Louviere. Hij moest werken, anders was hij meegereden tot Mons.

Rond 16.45 komen we aan, na een mooie tocht langs het kanaal. Onderweg zien we nog een hoogteverval bij de drie sluizen van iedere keer zo´n 25 meter. Er vaart een boot de eerste sluis in. Terwijl ik me afvraag hoe die in hemelsnaam omhoog moet komen, zie ik de boot als een lift omhoog getild worden naar het bovenliggende water.

Aangekomen in Mons krijgen we via de VVV een kamer met twee stapelbedden in de jeugherberg en moeten met alle bagage naar twee hoog klimmen, 2x dus. Een warme douche geeft weer kracht en rond zeven uur gaan we eten op de markt, na eerst de was te hebben gedaan. Er is weer een stempeltje op ons paspoort toegevoegd. Rond 19 uur een dagschotel op de markt gegeten, in de zon. Het is 22 uur. Wiel ligt al op een oor en ook ik ben uitgeteld. Welterusten allemaal.

Gereden kilometers 72.78 Rijtijd 8 uur inclusief pauzes. Gemiddelde snelheid 14.94